Pink Martini ou a modernidade dos clásicos

imgpink-martini3-1

Pink Martini son unha festa de clasicismo, optimismo e nostalxia, todo a un tempo. Unha orquestra multicultural que dá corpo á elegancia, o desenfado, a intelixencia e as melodías atemporais, cantadas en catro ou cinco idiomas, para quen o importante son os ritmos, os ambientes e as cancións. De seren galegos, serían un espectáculo propio dos nosos vellos e magníficos salóns de baile. Desde aquí soan a Marful, por exemplo, por talento, discurso e voz.

“O noso estilo baséase nos musicais dos anos 40 e 50, mais desde unha perspectiva global. Somos un cruce entre a ONU e eses musicais”, dixo hai pouco nunha entrevista o líder desta banda de doce músicos, o pianista Thomas M. Lauderdale. Mais non nos confundamos. Unha cousa son a alegría e o optimismo, as gañas de vivir e o amor á música -entendida como celebración- , e outra o buen rollito. Afortunadamente Pink Martini fan bandeira do primeiro e non transitan a impostura do segundo.

En toda a súa discografía o que un atopa é verdade e vontade de respectar e de divertir a partir do fío da chanson francesa, dos ritmos latinos, das baladas, dos sones e boleros, da lírica, das festas populares e os guateques, do pop. Limpiños, elegantes e lustrosos como unha patena, e ademais con discurso social: radicalmente contrarios ao Partido Republicano dos Bush e do Tea Party e acidamente críticos cos demócratas de Obama e Clinton -dos que se sitúan moi á esquerda- manifestan a cotío o seu apoio ás minorías, aos dereitos sociais e a un modelo xusto de redistribución da riqueza.

Los mismísimos reyes del mambo, dixo deles o xornalista musical coruñés Fernando Neira. E cremos que ten toda a razón. No seu último disco, Get happy, hai cancións en inglés, francés, castellano, xaponés, alemán, turco, romanés, chinés mandarín e farsi, e participan nel as súas dúas cantantes principais, China Forbes e Storm Large, e colaboradores como Rufus Wainwright, The Von Trapps, a artista de cabaret  Meow Meow, a estrela de pop francés Philippe Katerine, o clarinetista de 95 anos de idade  Norman Leyden e a histórica comediante Phyllis Diller, que canta Smile, unha canción escrita polo seu íntimo amigo Charles Chaplin. Celebración, pois, da diversidade cultural e do talento artístico. Non está mal para un grupo de Portland, EE.UU.

Con eles vos deixamos, para que lles metades o dente.

Pink-Martini-pink-martini-557616_728_280

Para saberes máis deles, vaite a este magnífico artigo de Fernando Neira.

E lembra que nas nosas bibliotecas podedes atopar parte da discografía desta banda americana:

  • Hang on little tomato [Grabación sonora] / Pink Martini. — [Portland] : Heinz Records, cop. 2004
  • Sympathique [Grabación sonora] / Pink Martini. — Portland : Heinz Records, cop. 1999
  • Hey Eugene! [Gravación sonora] / Pink Martini. — [S.l.] : Naïve, p. 2007
  • Splendor in the grass [Grabación sonora] / Pink Martini. — [Portland] : Heinz Records, cop. 2009
  • Joy to the world [Grabación sonora] / Pink Martini. — Portland : Heinz Records, cop. 2010
  • A retrospective [Grabación sonora] / Pink Martini. — [S.l.] : Naïve, p. 2011
Advertisements

2 thoughts on “Pink Martini ou a modernidade dos clásicos

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s