Mashrou Leila, a sedución libanesa do proxecto nocturno

Mashrou-Leila-6

Aos poucos van chegando aos nosos ouvidos brancos e occidentais sonoridades alleas ás que estamos afeitos, moitas veces encadradas de forma equívoca na etiqueta da world music simplemente polo feito de non seren bandas do chamado Primeiro Mundo.  

Mashrou Leila é un deses exemplos. Capaces de nos gañaren a atención por motivos diversos, mais coa calidade musical e a potencia do seu discurso como proa cara aos públicos de calquera parte, os libaneses están a darse a coñecer con forza no espazo musical europeo. Elementos de enganche para conseguilo teñen de abondo, no estritamente musical e tamén no que rodea a súa espectacularización occidental: un grupo de pop árabe, que canta en árabe e cun cantante gai. 

A intelixencia demostrada na súa traxectoria, porén, permite que lonxe de se someter aos clichés asociados á súa condición, Mashrou Leila prefiran manterse fieis ao camiño propio antes que aceptar a construción do seu perfil comercial desde fóra, como condición para o éxito global. O que importa é a música e o que se quere dicir con ela. Irónico, ambiguo, con referencias explícitas nuns casos e xogando ao despiste noutros, o discurso da banda dá co sexo, coa homosexualidade, coa cultura propia, co amor e co desamor, coa vida precaria da mocidade e coas vivencias cotiás no Líbano actual. Desde o éxito conseguido por artistas coma Fairuz, poucos nomes dese país conseguiran ter tanta repercusión fóra das súas fronteiras. 

Non sei se son un rapaz ou unha rapaza, pero sei que o aluguer é caro de máís, colega. / Casa comigo e le a Engels na cama. / A solución é romántica, mais iso non é malo. / O teu amor rompe a miña vida privada, mais iso non é malo.

 

 

De Mashrou Leila (traducido ao galego, Proxecto Nocturno) atrae a voz do cantante, Hammed Sinno. As súas letras. A intensidade emocional que transmite. Mais atrae sobretodo a maneira na que vinculan o rock e o jazz coa identidade musical propia da súa terra -especialmente coa presenza do violín e das estruturas rítmicas tradicionais-, creando atmósferas e paisaxes sonoras nas que diferentes capas de son nos envolven na escoita, entre hipnótica e serpeante. A crítica europea tenos referenciado a clásicos do rock alternativo: Joy Division, Radiohead ou Arcade Fire. E moito diso hai, seméllanos. Mais gústannos, sobre todo, polo que non hai, polo que nos descobren. Escoitalos permítenos viaxar: sen termos estado en Beirut, sentimos os perfumes, as comidas, as caras, os sorrisos, a noite dunha cidade que nunca foi nosa. 

 Quedamos impresionados coa brisa, mais volvemos á destrución / Cando te atreves a preguntar sobre como se está a descompoñer todo / Mándanche calar con lemas sobre a conspiración  / Os mesmos rabaños que che chaman traidor / Cada vez que pedimos un cambio  / Fixeron miserable o país e venderon a súa liberdade

 

 

A banda naceu no 2008 na Universidade de Beirut, nun concerto medio improvisado do que acabou nacendo o núcleo duro da banda, hoxe sexteto. “Escribimos sobre a nosa sociedade, sobre política, sobre a vida. Somos novos e interésanos saber como imos vivir neste mundo“. De Exipto a Xordania e de Turquía aos Emiratos Árabes, son o pricipal reclamo de concertos e festivais nesa extensa e rica área cultural. Mentres a percorren, andan a construír disco a disco (Mashrou Leila, 2009; o EP de seis temas El Hal Romancy, 2011; Raasuk, 2013 e o DVD ao vivo Live in Baalbeck) parte da banda sonora actual da mocidade dos diferentes países árabes do Oriente Medio. 

Oxalá en Galiza poidamos velos nun futuro non moi afastado.

 

 

 

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s