As cancións que nos representan.

A interpretación dun tema é algo moi subxectivo e persoal. Tendemos a adaptar as mensaxes das cancións segundo as circunstancias persoais de cada un, pero as circunstancias agora son as mesmas para todas as persoas e  por esta razón, moitas cancións adquiren a mesma lectura e a mesma carga emocional.
Esta idea axudounos a pensar en clave de música e elaborar unha playlist, que atoparedes na conta de Spotify das Bibliotecas Minicipais de A Coruña , con “cancións de andar por casa” para desfrutar nestes días de confinamento.

Hai cancións que volven a estar de actualidade, It’s the End of the World as We Know it, a icónica canción de R.E.M., vólvese a escoitar masivamente. Michael Stipe, o autor da letra e vocalista do grupo, expresaba a súa ansiedade ante as catástrofes naturais que axexaban o planeta. No mundo anglosaxón, as cancións: Don’t stand so close to me de Police (o trío británico con Sting á cabeza) e You’ll never walk alone,de Gerry and The Peacemakers, tamén incrementaron a súa escoita. No caso español, tras os primeiros casos de infectados polo Covid-19, que sobre todo azoutaron a capital, a canción do coruñés Xoel López, Madrid, foi a máis recorrida.

Outras cancións alcanzaron a categoría de himno, como Resistiré,do Dúo Dinámico. Entoado cada día por miles de gargantas dende os balcóns, cousa que molestou o experto en Propiedade Intelectual Pablo Velasco Quintana, quen advertiu que cantar cancións nos balcóns durante a crise do coronavirus pode vulnerar os dereitos de autor. Ante tal comunicado, o Dúo Dinámico cedeu os dereitos desta canción converténdose no himno de resistencia dos españois contra o Covid-19. Pola contra, a SGAE apuntou que cantar nas terrazas “non ten ningún custo” deixando a Pablo Velasco só, ca man alzada e preguntándose quen choca?. Este auxe do Dúo dinámico desbancou a Mónica Naranjo e o seu Sobreviviré, que quedou relegado a un segundo plano. No mundo anglosaxón, recupéranse outros himnos que tamén desafían o coronavirus: I will survive, de Gloria Reynolds, ou Stayin’ alive,  dos Bee Gees, son os máis escoitados. En Italia, aínda que depende moito da rexión, é o propio himno nacional do país, Il Canto degli Italiani  (Goffredo Mameli e Michele Novaro), o tema que esperta maior orgullo e sentimento na poboación.

Dende que a OMS declarou o coronavirus como unha pandemia mundial a canción do grupo Slayer, Epidemic, fíxose realidade. Nese preciso instante, vímonos sumidos nunha paranoia con ganas destruír todo o que tocábamos como di o retrouso do tema Destroy everything you touch, Destrúe todo o que toques, do grupo de electropop británico Ladytron; vivimos con medo a contraer o Covid-19, que logre entrar nas nosas células apropiándose de nós e o noso sangue tórnese Bad blood, tema interpretado por la anxelical Taylor Swift;  pánico de ser nós, ou algún ser querido, os protagonista da canción  My iron lung de Radiohead, “O meu cerebro di que estou a recibir dor/  unha ausencia de osixeno/ do meu soporte vital / O meu pulmón de ferro”; e por esta razón, esgotáronse os termómetros no mercado, queremos comprobar (aínda que non teñamos síntomas) se temos Fiebre, como canta Bad Gyal, ou non. Este relato que estamos a protagonizar achéganos máis a ciencia-ficción que a unha realidade científica, pero o certo é que non hai cura, Remedy, e iso nos preocupa tanto como os The Black Crowes.

Tras esta alerta sanitaria tivemos que adoptar novas medida, New Rules, que cantaba Dua Lipa, no seu álbum debut homónimo: “Teño novas regras, as enumero / Teño que dicirmas a min mesma”. Entre estas novas medidas a de lavar as mans con frecuencia mentres tarareas Hans clean de Alanis Morissette e sobre todo, non tocar a cara, Can’t feel my face, do cantante, compositor e produtor canadense, The Weeknd. Pero sen ningunha dúbida, o que realmente cambiou a nosa vida cotiá foi o confinamento, o feito de permanecer na casa para combater a expansión do virus. Casa, ahora vivo aquí, é o tema de Iván Ferreiro que poderiamos cantar con toda a nosa forza. Outra canción moi recorrente neste encerro é a de Mecano, Perdido en mi habitación, ou tamén, o tema do grupo León Benavente, Como la piedra que flota, esa que di que“imos volvernos tolos!”; frase que recuperan para pórlle título o seu último disco (Vamos a volvernos locos).

Nestes Días raros, tema de Vetusta Morla, o grupo santiagués, Novedades Carminha, publicou no seu perfil de Instagram, que o tema Non quito o chándal,  do disco Juventud infinita , “quizais sexa a canción que mellor retrata a un país, e mesmo ao globo terráqueo”. Outro tema que define os nosos días de hibernación é a do exlíder do lendario grupo The Smith, Morrissey, co tema Everyday is like Sunday: “Todos os días son coma se fose domingo,/ todos os días son silenciosos e grises”; ese silencio do que tanto desfrutou o grupo británico Depeche Mode en Enjoy the silence.

É unha situación nova para todos e para todas, onde o importante xa non é o que nos pasa, senón que pensamos sobre o que nos pasa. As persoas estanse a preguntar, Quién me ha robado el mes de abril, como o facía Sabina, e pasamos de estar enfadados e enfadadas co mundo como se fóramos Evaristo (o cantante da Polla Record) interpretando No somos nada, a móstranos máis resignados ca nova situación e ensinarnos máis sensibles como Stuart Murdoch cantando I’m not living in the real world, do grupo escocés Belle and Sebastian. Esta bipolaridade que afecta o noso confinamento é a que os músicos de Hidrogenesse saben plasmar como ninguén no seu tema Lloreír que define ese estado de ánimo no que choras e ris á vez.

“Ver á xente enfadarse/ Non está ben, dígocho./ Camiñar pola cidade é un pouco horrible./ Tampouco é moi sensato”. Son versos da canción  I predict a riot de Kaiser Chiefs, que parecen coetáneos o noso tempo. O estado de alarma limitou as nosas saídas a rúa, salvo para o estritamente necesario, como saír a comprar produtos de primeira necesidade ou pasear o can. Con tan só saír o portal xa nos atopamos na Ciudad vampirica que Nacho Vegas describiu no disco Resituación: “vivo na cidade máis triste que xamais / un triste urbanista puido proxectar”. Cando nos adentarmos a comprar no supermercado do lado, a canción de Alaska e os Pegamoides, Horror en el hipermercado, vénsenos á cabeza de seguido. Pero se a nosa saída é para pasear o can, a canción idónea para esta actividade é a do grupo The Sonics, Walking the dog “Pasear o can / Só pasear o can./ Se non sabes como facelo / Eu ensinareite a pasear o can”.

A moita xente o estado de alerta pillounos fóra do seu fogar; e nós, os galegos e as galegas, sufrimos dun sentimento ao que Baiuca dedica unha canción, Morriña Eu só quero saber, cando te vou ver / Terriña que anhelo choro por volver/ Non podo vivir tan lonxe de eiquí/ Escuma das praias onde eu crecín”. Ademais, esta situación vaise alargando con cada comunicado do Estado e non lles queda máis remedio que resistir e esperar como o facía nos noventa Jon Secada na canción Otro día más sin verte. Mentres, os seus seres queridos esperan tamén a súa volta sabendo que aínda que estean lonxe están presentes. Estáis aquí de Sidonie é o canto o anhelo das persoas queridas que están lonxe:Agora mesmo estades aquí / Non podo vervos pero se que estades aquí/ Estades aquí, estades aquí/ En Buenos Aires e en Berlín/ Estades calados pero se que estades aquí”.

Esteamos onde esteamos, fagamos o que fagamos, hai un momento no día no que todo o mundo facemos o mesmo (o único momento do día no que baixa o consumo de Internet). Ás 19:58 temos a cita máis especial, rendemos unha homenaxe colectiva a xente que traballa sen descanso: os sanitarios, supermercados, transporte, farmacias, centros de maiores, servicios sociais, limpeza… en definitiva, os nosos Heroes como cataba o camaleónico David Bowie. Todos e todas saímos as xanelas a aplaudir, Clap your hands: “Aplaude! / Pero síntome tan só /Aplaude! / Pero non se fará nada/ Aplaude!/  Pero non teño diñeiro / Aplaude! / Estás a facer algo? / Aplaude!”. Canción da banda estadounidense de indie-rock Clap your hands and said Yeah!!, que nos motiva a saír a fiestra non só para animar aos que están na primeira liña, senón tamén a nós mesmos. Estes aplausos de Ánimo valienteA salvación e a esperanza/ Máis que Quijote, Sancho Panza/ Máis que un Deus… un peso na balanza/ Ánimo/ Ánimo, valente/ Ánimo” (León Benavente).

O poeta Antonio Colinas, Premio Reina Sofía de Poesía, afirmou que “nestes días é máis útil reflexionar que sentir, porque os sentimentos tenden o pesimismo”. Temos que reflexionar sobre o que nos está acontecer porque desta sairemos fortalecidos e fortalecidas. Lembra que o mellor dos malos días é que tamén rematan e que Siempre brilla el sol, sintonía positiva do grupo Lori Meyers, “É tan fráxil/ Como existir/ E sobrevivir/ Ata que chega o final/ É tan fácil/ Como dividir/ Como suprimir/ Todo o que nos dá/ Pero sempre brilla o sol/ Non o decidimos/ Pero sempre dá calor”. Volveremos a saír a rúa, sentiremos esa liberdade que The Vines describe na canción  Get free, porque a tormenta pasará, e desfrutaremos moito máis de todo. Cada reencontro será como estar no campo da festa  que Malandrómeda, o grupo santiagués, describe no seu tema Bótalle caldo e faremos Churrasco con Juanito Broders de fondo… ou polo menos, Algunos tenemos fe disto, como di a canción do grupo Viva Suecia.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s