Acerca de violetasr

Traficante de ideas.

En clave de Á-niversario

Fai pouco máis de 365 días poñíamos en marcha un ciclo de concertos que configuraba un novo punto de encontro entre patrimonio bibliográfico e sonoro, reafirmando o compromiso das Bibliotecas Municipais de A Coruña coa cultura musical da cidade. O proxecto “En clave de Á” xurdía como unha colaboración entre a Asociación de Estudantes do CSM da Coruña e a Biblioteca Ágora para ofrecer a música de solistas e grupos de cámara nun entorno un tanto diferente. Grazas ao esforzo e implicación de Eloy Vázquez e Susana Pérez, coordinadores da Asociación, o alumnado do Conservatorio saiu da “zona de confort” académica para ensaiar o seu repertorio ante un público real e entusiasmado coa iniciativa.

Doce meses nos que vimos pasar polo “escenario” bibliotecario a máis dunha treintena de artistas, tanto solistas como formacións diversas: duetos, un cuarteto de metal, un quinteto de vento, un grupo de jazz… Con eles descubrimos instrumentos tan singulares como o cello e o clarinete, gozamos da beleza da guitarra, emocionámonos co piano, apreciamos a peculiar sonoridade da flauta… Unha nova xeración de músicos que non só aposta por cambiar as regras da interpretación, senón tamén por diluir os límites entre os públicos e as formas contemporáneas de consumo cultural.

Este xoves tamén temos cita entre libros e melodías. Gozaremos da música de Ana Represas (cello), Cristina Bernal (piano) e do trío de violín, clarinete e piano formado por Aitor López, María Giraldes e Javier Segade. Será a partir das 19 h nun encontro de entrada libre e para todos os públicos. Agardámosvos!

programa_xaneiro

 

Advertisements

Un novo venres… en clave de Á

Este venres 23 de marzo as melodías de cámara inundarán de novo a Biblioteca Ágora na terceira sesión do ciclo En clave de Á. Nesta ocasión teremos a oportunidade de escoitar a Andrés Vázquez e Diego Mata, estudantes do Conservatorio Superior de Música da nosa cidade. Velaquí o programa!

Programa_Marzo

En clave de Á

A relación de literatura e música é unha das máis antigas e frutíferas colaboracións que se producen entre distintas manifestacións artísticas. Falar da marabillosa conmoción que ambas provocan é tan evidente como subxectivo. Na sonoridade, na iconografía, na pegada social… tanto chegan a compartir que hai cancións que son pura poesía e parágrafos que teñen melodía propia.

Na Biblioteca Ágora non se nos ocorreu mellor xeito de comezar o ano que alimentando esta relación. Grazas á colaboración dos estudantes do Conservatorio Superior de Música poñemos en marcha un atractivo proxecto musical para facer que os venres na biblioteca sexan diferentes: En clave de Á. Un ciclo de música de cámara que terá lugar o último venres de cada mes na zona xuvenil da biblioteca (sempre e cando os quefaceres académicos e/ou bibliotecarios, que non son poucos, non impoñan o contrario).

Cartaz_ClaveA

Os rapaces e rapazas do Conservatorio afirman que non hai cousa que poida apetecerlle máis a un músico que tocar, e máis aínda se é no seu barrio. Ilusiónalles poder amosar o seu repertorio diante do público real, público que adoita escasear nas audicións académicas. A primeira oportunidade para escoitalos vai ser este venres 26 de xaneiro ás 19 h. Nesta ocasión recibiremos a Laura Martínez e Eloy Vázquez.

Laura, no seu derradeiro ano de estudos, ofrecerá un pequeno anticipo do seu concerto de fin de grao. E como representante da Asociación de Estudantes do Conservatorio, Eloy tampouco quería nin podía perderse o comezo deste ciclo. Grazas a eles descubriremos como un instrumento imprescindible, a guitarra, pode facer marabillas en sonatas, oberturas ou temas con variacións, creando auténtica maxia sonora.

a

Laura Martínez e Eloy Vázquez serán os protagonistas da primeira sesión do ciclo musical. 

Un concerto de música íntima, pequena, acolledora, nun marco ideal para amosar o talento e esforzo dos nosos músicos máis novos. Coa finalidade, ademais, de apoiar a educación e cultura musicais da nosa cidade. Recordade, a partir do 26 de xaneiro e cada último venres de mes, agardámosvos a partir das 19 h nunha interesante actividade que será de entrada libre e para todos os públicos. Achégate a vivila connosco!

Viaxando polas melodías do soul

“A música cura, ofrece unha posibilidade de redención. Trátase dunha das poucas cousas (que non sexa de índole química) que pode chegar aos últimos recunchos do noso corazón e a nosa mente e ter un efecto verdadeiramente positivo.”

James Rhodes, Instrumental.

Polo título do post pode semellar que estou baixo efectos psicotrópicos, pero non. Fai un par de semanas tiven a oportunidade, xunto con outras compañeiras das Bibliotecas Municipais, de facer unha viaxe que ben merece unhas liñas. A libraría Moito Conto e a banda de soul Black convidáronnos a a “escoitar cos ollos e ler co oído” nun evento moi especial. Collémonos da man de dúas musas eternamente emparelladas para gozar dun paseo pola mellor música negra: SOUL E LITERATURA. Un paseo no que as áreas de descanso eran libros, xa lidos ou que aínda están por ler, nos que a música é unha protagonista máis da historia.

books-horz

Podes atopar os mellores libros con banda sonora propia no Cascarilleiro, o catálogo en liña das Bibliotecas Municipais.

A voz de Iria Mejuto e a guitarra de Richi Rozas achegáronnos a temas que forman parte da banda sonora de moitos dos libros que lemos, que nos deixaron sons ademais de palabras nas nosas memorias literarias. Mergullámonos no ambiente dos clubes de Jazz dos anos 40 e 50 con Billie Holiday, o mítico cómic dos arxentinos Muñoz e Sampayo mentres soaba unha preciosa versión de Blue Moon. Un fragmento da impactante biografía do pianista James Rhodes, Instrumental, foi o estímulo para que Black xerase unha sensación máxica na sala: What a wonderful world.  Mitos do soul como Otis Redding, Ray Charles, Nina Simone, Amy Winehouse… alternando con Hornby, Murakami, Lorenzo Silva, Francisco Castro… Parágrafos e partituras cunha mensaxe común: a música como válvula de escape ante o sufrimento dun pobo oprimido. A droga que arrolaba as ilusións dos que soñaban coa igualdade racial. Savia vital.

Non penso pormenorizar en tódalas paradas que fixemos, a decisión de descubrir as marabillas desta viaxe é toda vosa. De seguro teredes a oportunidade, xa que este espectáculo didáctico está deseñado para itinerar por espazos de educación secundaria, centros culturais, bibliotecas… co obxectivo de poñer en valor a cultura negra, así como a relación entre música e literatura, a través dun coidado repertorio interpretado en directo. Unha proposta magnífica dunha formación mutante (o formato de Black varía de dúas persoas a nove) que aposta pola música soul, “esa música de voces negras que alimentan a alma e a sensibilidade e que, a día de hoxe, só podemos oír, na súa maioría, en vellas gravacións”.

Se mo permitides, finiquitarei a crónica cun recadiño para xs amigxs “blackies”: autodefinirse como “proxecto musical” é quedar curto. Ides moito máis alá. Foi un luxo participar na estrea desta iniciativa tan interesante, diferente e necesaria. Grazas por crear algo tan fermoso!

black

Iria Mejuto (voz), Richi Rozas (guitarra), Jorge Quesada (baixo), Anxo Seco (teclados), Adrián Seijas (batería), Wilson Ortega (trompeta), José García (saxo), Marian Ledesma e Lucía Veiga (coros) son os nove músicos que integran Black no seu formato BigStage.

A soidade dos chineses avistapaxaros

Na China actual, en pleno crecemento frenético, diluíronse tradicións milenarias como a de sentar a observar paxaros. The loneliness of chinese birdwatchers, un artigo publicado na revista The Economist, puxo nome a The Chinese Birdwatchers, banda madrileña formada en 2009. Un título tan poético nunha revista sobre economía chamou a súa atención, por describir á perfección a soidade de quen aprecia os detalles e a quietude aínda dentro da contrarreloxo do día a día.

Déronse a coñecer hai uns anos grazas ao deseñador de moda Josep Font, director creativo da firma Delpozo, quen lles elixiu para poñer música a unha das súas coleccións. Agora, coa presentación do seu terceiro disco, contaron cun apoio de excepción, o do dúo zaragozano Amaral, con quen realizaron dúas colaboracións recentemente para o diario O País e para Radio3. Agora están inmersos na súa xira Roads 2016, que lles está levando por toda a xeografía española.

A súa música é unha mestura de poesía, folk, surf, bossa nova e rock que soa como unha viaxe na estrada polo deserto americano. Violíns, un vello contrabaixo, trompetas, saxos e guitarras conflúen nun formato acústico con influencias de Bon Iver, Cocteau Twins ou Curtis Mayfield, entre outros.

Eles mesmos defínense como unha  “estraña familia”: cinco tolos con moitos paxaros na cabeza e cun amor enfermizo polos detalles e, por suposto, pola música.

A banda  presenta o vindeiro sábado 23 de Abril no Garufa Club (Rúa Riazor, 5) o seu último disco, ROADS. Lles teloneará a cantante e compositora coruñesa Carmen Picado, gañadora do concurso “Outra + outra” da Fundación Paideia e a Deputación da Coruña e 3º premio do concurso “Cultivando Música” da man do Festival da Luz.

A calquera amante da literatura esta data resultaralle máis que familiar: o 23 de Abril celébrase en todo o mundo o Día Internacional do Libro,  unha homenaxe mundial ao libro e os seus autores que nos alenta a descubrir o pracer da lectura e respectar a irremplazable contribución dxs creadorxs ao progreso social e cultural. É por isto que, antes de recalar no Garufa, The Chinese Birdwatchers deleitarannos cun concerto acústico na Biblioteca Ágora, poñendo banda sonora ao Bebencontro que tamén celebramos ese mesmo sábado ás 17:30 h. Coma sempre, con carácter gratuito e para tódolos públicos.

Cartel Coruña_v2

Ademáis de guitarras, violín, amplis, micro, e outros tantos bártulos, aterrizan na nosa biblio cunha proposta que nos encanta, “Música x Libros”: todx aquel/a que leve un libro novo ao concerto (ao da biblioteca e/ou ao do Garufa) será agasallado cun exemplar do seu disco. Os libros recompilados serán doados ás Bibliotecas Municipais para uso e desfrute de tódolxs veciñxs da nosa cidade.

“Esta iniciativa é tamén unha reivindicación do formato físico, tanto dos libros como dos discos, na era do streaming e dos eBooks. Tamén de involucrarnos coas cidades que visitamos. Ao final, nas xiras, moitas veces non te decatas nin de onde estás e esta vez queriamos vivir A Coruña, facer algo relacionado coa cidade e os seus habitantes” comenta a banda.

Neste mesmo sentido, The Chinese Birdwatchers contou coa colaboración de Pablo Moledo, un mozo ilustrador coruñés, para crear o cartaz do seu concerto na cidade. A banda descubriu ao artista a través das redes sociais e gustoulles tanto o seu traballo que lle contactaron para facer algo xuntos.

19-chinese-BAND

“Ao final música, ilustración e literatura teñen moitos puntos en común. As tres convidan a imaxinar e poden transportarche a outros lugares. É algo do que falamos no noso novo disco Roads (estradas). Neste caso, a nós levounos ata A Coruña”.

¿Soa ben, non? Soará mellor se te deixas caer por Ágora e nos acompañas neste día tan sinalado para nós. ¡¡Convidadx quedas!!

All we need is love

Falar dos pasados anos 60 é falar dunha década máxica que representou unha verdadeira revolución en moitos sectores da sociedade. Foron tempos rupturistas, nos que toda unha xeración deuse conta de que as regras vixentes eran obsoletas e demasiado restritivas. Urxía unha revolución para seguir o seu camiño con liberdade segundo as súas propias normas.

Non é de estrañar que a música destes anos represente tamén un punto e aparte co panorama musical anterior. Máis alá da estética dos artistas, se por algo se caracterizou foi polo compromiso social: as letras convertéronse nun arma de denuncia política; as cancións reclamaban dereitos civís básicos e protestaban contra os gobernos imperantes

Non debemos esquecer que foi en 1968 cando estudantes de todo o mundo uniron forzas para marchar case simultaneamente co obxectivo de derrubar unha sociedade que definían como hipócrita e defensora de falsos valores. Neste panorama xestáronse músicos como Bob Dylan, Joan BaezJimi Hendrix, The Doors… Falar destes artistas, así como dos Beatles, Rolling Stones, The Who, Janis Joplin e outros tantos “influencers” de culto, sería redundante (todxs temos claro que o seu legado traspasa xeracións).

Mosaico60

Obrigada mención merece o movemento hippie, cuxas manifestacións e estilo de vida deixaron unha pegada indeleble na nosa cultura. Quen viviu aquela época lembrará o mega concerto de Woodstock do verán de 1969, onde se deron cita algúns dos cantantes e grupos máis emblemáticos do momento. Tres días de paz e música que marcaron un antes e un despois na historia da sociedade moderna.

woodstock-69

Cartel oficial do lexendario Festival

No pasado BBencontro da Biblioteca Ágora quixemos render unha pequena homenaxe a esta produbbtiva década. Plantexamos unha xornada na que, baixo o título de “All you need is love”, tomamos como eixe de traballo a afectividade e as emocións dxs pequenxs.
Collemos pinceladiñas de todo o citado ata agora: unha estética hippie, positivismo a moreas e unha banda sonora deluxe: no primeiro conto da sesión empregamos unha versión instrumental do “You never can tell” de Chuck Berry (os fans de Pulp Fiction ben saben do que falamos), para continuar cunha adaptación a piano da archicoñecida “All you need is love” dos Beatles.

Rematada a “posta en escea”, xs bebés tiveron o seu momento exploración libre dos recursos de lectura, no que mantivemos como música de fondo temas tan míticos como Mercedes Benz, Sugar, sugar, Like a Rolling StoneCalifornia dreamin… A estimulación musical foi clave para captar a atención de pequenxs e maiores (hai sons inmortais que non entenden de idades).

Remataremos este “repasiño sesenteiro” lembrando outra música que é recoñecida, pero sempre relegada a un segundo plano cando falamos desta época. Ás veces esquécese que nos 60 brilou a música de Motown, un selo discográfico de Detroit que tivo unha lista de artistas incomparable: Marvin Gaye, The Supremes, The Temptations, Stevie Wonder, Martha & the Vandellas, The Jackson five, Smokey Robinson… Vese complicado que nas actuais corporacións da industria musical volva a repetirse algo semellante tanto en cantidade coma en calidade de nomes.  Para ser xust@s e non discriminalos, xa estamos deseñando un próximo BBencontro con “moito rollo” nos que empregar estes ritmos.

Sabendo todo isto, estaremos máis que convencidos de que os 60 foron unha das etapas máis frutíferas da historia da música. Pero… ¿qué pasa? ¿Daquelas non se facía mala música? ¿A crise chegou co reguetón? A socioloxía proporciona un argumento para esta cuestión: o chamado efecto Cherry Picking ou colleita de cereixas: nunha plantación de cereixas, hainas de todo tipo, pero se cultivamos imos tomar só as que teñen un mellor aspecto. Se levamos unha canastra de cereixas a un amigo, este podería crer que tódalas cereixas do noso campo son así, cando en realidade fixemos un importante filtro.

Velaí o sesgo. Cando escoitamos música “de antes”, non estamos a escoitar a radio desa época, nin unha mostra aleatoria do que soaba. Escoitamos as nosas bandas favoritas e compilados dos mellores temas do momento. Isto é un filtro que tal vez represente unhas cantas cancións por cada ano desa época. Resumindo: antes tamén se facía mala música, só que non a recordamos.

O sabor da carne sen castrar

Fai pouco máis dunha semana que os Heredeiros da Crus comezaron unha xira que os levará a percorrer dez localidades galegas. Vigo, O Barco de Valdeorras, Boiro, Lugo, Ferrol, Ourense, Carballo, Pontevedra, A Coruña e Santiago de Compostela son os lugares escollidos para a “Volta aos Jaliñeiros” que desenvolverase durante os meses de novembro, decembro e xaneiro con aforos próximos ás 200 persoas. Os Heredeiros queren levar o espírito da banda de volta aos foros que os veron crecer: apostan polas distancias curtas como acicate desta xira. Será unha boa oportunidade para disfrutalos na súa formación básica (Fran Velo, baixo; Manu Rey, batería; Tucho Novo, guitarra; Tonhito de Poi, guitarra; Javi Maneiro, voz) e de escoitar temas que se recuperarán para esta andaina.

heredeiros-da-crus-pentavox-galicia-gira-2015

Heredeiros nace en Castiñeiras, en Ribeira (A Coruña) en 1992. Logo duns primeiros ensaios nun galiñeiro de Poi, ese mesmo ano ofrecen o seu primeiro concerto na mítica Festa da Dorna. En 1994 publican o seu primeiro disco, “A Cuadrilla de Pepa a Loba”, un álbum que marcou un antes e despois na historia do rock en galego e no que se inclúen himnos como “Quero josar” ou “O fillo de José”.  Só un par de anos despois editarían o segundo disco, “Está que te cajas!!”,  con temas emblemáticos como “O teu fillo fuma porros”, a melancólica “A chaqueta de lana” ou “Frenaso no calsonsillo”’, unha peza na que colabora o mesmísimo Rosendo Mercado.

Logo virían “Criatura” (1997), “Des minutos” (1997), “Erecsiones Munisipales” (1999), “All right Chicago” (2000)… Proxectos cos que conseguen manter un gran nivel de vendas, saír a tocar no estranxeiro e permitirse maneiras de mainstream (íscalle lura, my friend).

Foron un dos diversos grupos que a principios dos noventa formaron parte dun movemento musical que resultou ser todo un fenómeno social en Galicia: o rock bravú. Os grupos comezaron a ser moi coñecidos grazas á visibilidade que lles ofrecía na “telegaita” o programa Xabarín Club, estreado en 1994, desde unha televisión pública por entonces máis entusiasta e moito máis interesada que agora nos contidos xuvenís e en potenciar o rock en galego.

A colección de videoclips con karaoke que produzo o Xabarín converteuse na banda sonora da merenda de toda unha xeración de rapaces e rapazas galegos: cancións de grupos consagrados como Siniestro Total, Os Diplomáticos de Monte-Alto ou Aerolíneas Federales; emerxentes como Blood Filloas, Yellow Pixoliñas ou os  propios Heredeiros, e tamén bandas procedentes do mundo lusófono. Referentes da movida viguesa, rock bravú, indie, punk… todos eles mesturados e ben axitados para o deleite da infancia galega.

Imposible esquecerse de temas como “Qué jallo é!”, “Estou na lavadora”, “Non todo é o que parece” ou a mítica “Oda ao futbolín”, por citar algunhas. Fixeron máis polo noso galego que a EXB ou calquera campaña de normalización lingüística.

Máis de 20 anos deste movemento basado en grupos que facían (e, por sorte, algúns seguen a facer) rock en galego e que procedían maioritariamente de pobos moi alonxados dos centros de producción musical. Excepto Os Diplomáticos de Monte Alto, as bandas viñan de pobos de toda a xeografía galega: O Caimán do Río Tea de Ponteareas, Os Impresentables de Vimianzo, os Skornabois de Lourenzá, os Rastreros de Chantada… Un rock rural, da Galicia profunda, que falaba de vivencias cotiás cun tono cómico e irónico. Unha manifestación do orgullo pola nosa cultura con sonido bravío e sen aditivos.

Xavier Valiño chegou a definilo no seu libro “A paixón que queima o peito” como un “rock sen capar, que xurdiu cando as guitarras chegaron ás aldeas”. (¿Que sería de nós sen elas?)

Se tras ler estas liñas se te antolla un revival bravú, recorda que nas Bibliotecas Municipais temos unha selección de títulos só apta para nostálxicos. Velaí algúns deles:

  • Apocalipse con Grelos. Madrid: Energy Alternative, 1998.
  • Rock Bravú : A Paixón que queima o peito. Xavier Valiño. Vigo : Xerais, 1999.
  • Unión bravú. Vigo: Edicións do Cumio, 1996.
  • Selección xa! Bravú: denantes mortos que goleados. Vigo: Cormorán Produccións, 1997.
  • ¡¡Non pises a herba!! Yellow Pixoliñas. Lugo: Sons Galiza, 1996.
  • Feito na casa. O Caimán do Río Tea. Lugo: Sons Galicia, 1995.
  • Jard Rock Con Fe. Heredeiros da Crus. Betanzos: Airapro Producións, 2013.
  • Arroutada pangalaica. Os Diplomáticos de Monte Alto. Madrid : Dro, 1991.

montaje copy