Viaxando polas melodías do soul

“A música cura, ofrece unha posibilidade de redención. Trátase dunha das poucas cousas (que non sexa de índole química) que pode chegar aos últimos recunchos do noso corazón e a nosa mente e ter un efecto verdadeiramente positivo.”

James Rhodes, Instrumental.

Polo título do post pode semellar que estou baixo efectos psicotrópicos, pero non. Fai un par de semanas tiven a oportunidade, xunto con outras compañeiras das Bibliotecas Municipais, de facer unha viaxe que ben merece unhas liñas. A libraría Moito Conto e a banda de soul Black convidáronnos a a “escoitar cos ollos e ler co oído” nun evento moi especial. Collémonos da man de dúas musas eternamente emparelladas para gozar dun paseo pola mellor música negra: SOUL E LITERATURA. Un paseo no que as áreas de descanso eran libros, xa lidos ou que aínda están por ler, nos que a música é unha protagonista máis da historia.

books-horz

Podes atopar os mellores libros con banda sonora propia no Cascarilleiro, o catálogo en liña das Bibliotecas Municipais.

A voz de Iria Mejuto e a guitarra de Richi Rozas achegáronnos a temas que forman parte da banda sonora de moitos dos libros que lemos, que nos deixaron sons ademais de palabras nas nosas memorias literarias. Mergullámonos no ambiente dos clubes de Jazz dos anos 40 e 50 con Billie Holiday, o mítico cómic dos arxentinos Muñoz e Sampayo mentres soaba unha preciosa versión de Blue Moon. Un fragmento da impactante biografía do pianista James Rhodes, Instrumental, foi o estímulo para que Black xerase unha sensación máxica na sala: What a wonderful world.  Mitos do soul como Otis Redding, Ray Charles, Nina Simone, Amy Winehouse… alternando con Hornby, Murakami, Lorenzo Silva, Francisco Castro… Parágrafos e partituras cunha mensaxe común: a música como válvula de escape ante o sufrimento dun pobo oprimido. A droga que arrolaba as ilusións dos que soñaban coa igualdade racial. Savia vital.

Non penso pormenorizar en tódalas paradas que fixemos, a decisión de descubrir as marabillas desta viaxe é toda vosa. De seguro teredes a oportunidade, xa que este espectáculo didáctico está deseñado para itinerar por espazos de educación secundaria, centros culturais, bibliotecas… co obxectivo de poñer en valor a cultura negra, así como a relación entre música e literatura, a través dun coidado repertorio interpretado en directo. Unha proposta magnífica dunha formación mutante (o formato de Black varía de dúas persoas a nove) que aposta pola música soul, “esa música de voces negras que alimentan a alma e a sensibilidade e que, a día de hoxe, só podemos oír, na súa maioría, en vellas gravacións”.

Se mo permitides, finiquitarei a crónica cun recadiño para xs amigxs “blackies”: autodefinirse como “proxecto musical” é quedar curto. Ides moito máis alá. Foi un luxo participar na estrea desta iniciativa tan interesante, diferente e necesaria. Grazas por crear algo tan fermoso!

black

Iria Mejuto (voz), Richi Rozas (guitarra), Jorge Quesada (baixo), Anxo Seco (teclados), Adrián Seijas (batería), Wilson Ortega (trompeta), José García (saxo), Marian Ledesma e Lucía Veiga (coros) son os nove músicos que integran Black no seu formato BigStage.

Advertisements

Maple Apple+Big Red Panda en LeClub

leclub

Si eres fan del pop-rock alternativo y/o progresivo, estás de enhorabuena. Porque nos han llegado noticias de que este fin de semana la sala LeClub acoge un concierto de dos bandas emergentes cuya música va en esa onda. Los anfitriones son la banda local Maple Apple, que se definen como una banda de rock alternativo-lírico y cuyas influencias cubren un amplio espectro que va desde el rock industrial de Nine Inch Nails o Kidneythieves al rock alternativo de Tool o Radiohead, pasando por el metal lírico de Within Temptation o Delain.

Pero no van a estar solos. Para completar el cartel se han traído a una interesante banda portuguesa, Big Red Panda, con experiencia en festivales en el país vecino como el Vodafone Mexefest o el Sonicblast Moledo. Con claras influencias del rock sinfónico más clásico e intemporal, como Pink Floyd o Yes, vienen a presentar su último álbum, ‘Gran Orbiter’, el segundo larga duración de su discografía después del álbum homónimo con el que debutaron en 2014.

Así que ya sabes, si el cuerpo te pide una buena dosis de psicodelia alternativa, la cita es el sábado a partir de las 22:00 h. Good trip!

[Si no conoces a alguno de los grupos mencionados en el post y sientes curiosidad por saber cómo es su música, recuerda que puedes encontrarlos en nuestras bibliotecas. Consulta su disponibilidad en nuestro catálogo.]

 

“The Tambourine Man”, o novo agardado disco de Xabier Díaz

A Coruña está de estrea, Xabier Díaz presenta o seu novo disco, ‘The Tambourine Man’. O título é toda unha homenaxe o célebre tema de Bob Dylan. A cita é o venres 16 de outubro e  terá lugar xunto coas Adufeiras de Salitre –11 percusionistas e cantoras de música tradicional– ás 20,30 horas no Teatro Rosalía de Castro.

Será unha cita moi especial posto que se trata da cidade natal do músico e onde xabier diazvive toda a súa familia. A presentación chegará tamén a Vigo (15 de novembro), Madrid (4 de decembro) e Barcelona (5 de decembro), entre outras prazas porque as miras son tamén de proxectarse no exterior e ogallá que así sexa.

The Tambourine Man é o último traballo do grande da música galega Xabier Díaz xunto ao grupo de percusionistas As Adufeiras de Salitre. As Adufeiras son  ex antigas alumnas súas cando Xabier era profesor de adufe e pandeiro cadrado, e aínda que nun comezo só ían participar nalgúns temas forman parte indusutible do disco aportando enerxía e moita luz.

Despois de 8 anos participando en proxectos colectivos (BerrogüettoaCadacanto, Luar na Lubre, Amancio Prada, Os Cempés, Marful, Nordestinas, Kepa Junquera, Uxía, Xosé Manuel Budiño… Xabier, volve en solitario e publica un disco no que volta á raíz, no que recupera  tradición recente dos últimos 50 anos e volvea transmitir de xeito humilde e brillante.

É un disco que afonda no noso propio ADN segundo explica o propio Diaz. Inclúe 11 temas tradicionais galegos e un castelán cun marcado enfoque vangardista.

O disco baséase nas recolleitas que Xabier foi desenvolvendo como investigador e compilador da música tradicional. A voz, mais tamén a percusión conforman a base e a estrutura do disco que, despois, se reviste con outros instrumentos da contorna da música galega.

Unha cita para non perder que dende Bibliosons recomendamos, así como a consulta e préstamo dos seus anteriores traballos dos que xa dispoñemos nas Bibliotecas Municipais.

 

 

Suellen está bébeda

“Suellen está bébeda” unha das frases máis coñecidas do mundo da dobraxe da CRTVG dá nome a un dúo de punk rock coruñés que realizou o seu primeiro concerto aló polo 2013 e que hoxe segue loitando por permanecer en escena ainda que non sexan tan coñecidos como a mítica frase.

Se non sabedes de quen falamos, tedes a oportunidade de velos hoxe sábado ás 22:30, estarán tocando en directo no Pub Cazuza da Coruña. En Bibliosons falamos con eles.

suellen

¿ Por que elixistes ese nome tan característico?

Estábamos hartos de ponernos los típicos nombres “apolíticos” del Punk. Teníamos en mente muchos pero no nos convencía ninguno. La semana en que elegimos ese nombre había fallecido J.R., y entre cerveza y cerveza surgió la conversación sobre esos dos temas. Alguien dijo: “Suellen está bébeda”, nos gustó, y así se quedó.

Por certo, ¿de quen bebedes vós?, ¿cales son os vosos grupos de cabeceira?

Principalmente lo que más nos gusta es el Punk-Rock de los 80, aunque nos gustan muchos estilos y grupos musicales, así que sería un poco difícil decirte cuáles son nuestros grupos de cabecera. Tenemos hasta una versión de Boney M. y alguna de los Chunguitos escondida por ahí.

Tocar punk rock con só dous integrantes no grupo debe resultar cando menos complicado, ¿foi unha elección ou non atopades máis xente que se sume ao proxecto?¿cómo vos apañades á hora de tocar?

Es más fácil de lo que te imaginas, aunque a veces requiere mucho esfuerzo.
En los grupos con mucha gente siempre suele haber discusiones, eso lo sabemos por experiencia, así que cuanta menos gente haya en un grupo mejor. Tuvimos varios baterías, pero…los baterías están todos locos. Nos apañamos perfectamente los dos solos.

Imaxino que tocades nos voso temo libre pero ¿que proxectos tedes en mente? ¿Novos concertos? ¿Gravación dalgunha maqueta?

Tocar todos los conciertos que se puedan, y si es posible a la larga grabar un disco.

Para a xente que se achegue a vervos este sábado ao pub Cazuza, ¿Qué se vai atopar?

“Eran dos tipos requetefinos, eran dos tipos medio chiflaos, eran dos tipos”.

Cincoparedes, a suma de todos

Este é un aviso para navegantes e para os amantes da música máis despistados que ainda non se enteraron que este sábado 24 de xaneiro ás 20:30 teñen unha cita probablemente irrepetible no Teatro Rosalía Castro da Coruña.

cincoparedes_play2Os galegos Silvia PenideCésar de Centi, Luis Moro, Nando Deibe e Félix Arias seguramente coñecidos por todos pero de xeito individual, agora forman Cincoparedes. Esta recente formación súbese ás táboas do auditorio coruñés para presentarnos o seu traballo no que cada artista presta as súas cancións para formar parte “dun todo”.

A idea é interpretar todos á vez, sobre o escenario 15 temas durante noventa minutos.Serán temas propios e arranxados entre os cinco artistas para a ocasión. Sen dúbida unha particular posta en escena que vai supoñer un cambio na traxectoria persoal de cada un dos músicos.

Felix Arias e Silvia Penide xa compartiran o seu talento baixo a fórmula Canciones Ajenas, na que realizaban versións doutros grupos.

Aqueles concertos supuxeron o xerme de Cincoparedes, que deu os seus primeiros pasos hai tres meses. Logo de dúbidas e reticencias iniciais nos primeiros ensaios conseguiron a cohesión.

Dende logo un espectáculo para no perder, sobre todo porque na mente dos artistas, polo de agora, figura como única data a deste sábado 24 de xaneiro ás 20:30

 Podedes mercala vosa entrada no despacho de billetes da praza de Ourense ou en Servinova.

Superoito: “Somos o círculo Podemos do rock&roll”

Entre A Coruña e Santiago está Ordes e de alí son Superoito. Tres rapaces que tocan rápido, bailan ben e fano en galego. En menos de un ano sacaron un disco con trece temas e dous videoclips, percorreron case un cento de escenarios e teñen no forno un segundo álbum que presentarán en canto cheguen ós cen concertos. Son así de punkiesNin máis nin menos. Gianne é o cantante e guitarra da banda.

Superoito1

Bibliosons: Frenética traxectoria a que leva Superoito, ¿cres que é hora de afrouxar ou ides manter o ritmo?

Gianne: Bueno, queremos aceleralo un pouco máis! (risas). Cando empezamos era máis duro mantelo, estabamos os tres sós e facíasenos difícil compaxinar a actividade do grupo cos nosos traballos persoais. Agora somos un equipo: fichamos con Antía Pimentel (a nosa manager) e é ela quen fai por nós todo o que non é tocar, quítanos moito traballo de encima e temos máis tempo para descansar e pensar noutras cousas. Tamén está Iago da nosa produtora Busaco Contratacións (Cangas), que viaxan con nós a todos lados e son quen miran que nunca nos falte de nada e Producciones Genéticas que nos axudan en temas de promoción e publicidade a grandes niveis. Logo está Madrindie Producciones, unha discográfica madrileña coa que firmamos contrato non hai un mes.Todos están traballando moito e poñendo da súa parte e nós non imos ser menos…

 B: “Non sabes bailar” é o nome desta xira, ¿aprendestes por fin a movelo esqueleto despois de tantos concertos?

G: Bueno, sempre presumimos de bailar ben, pero sendo sinceros por unha vez, aquí oúnico que baila ben son eu. Xabi e Glenn fan o que poden. A eles parécelles que bailan ben pero dan bastante pena. Doulles a razón para non desilusionalos. Hai que querelos así.

 B: Acabades de sacar un tema en castelán, “Deja el nacionalismo y bésame ya”. Cóntanos, ¿de que vai a historia?

G: É unha canción que nos excita moito e por iso a quixemos ensinar. Imaxínate a Beiras chegando tarde á casa despois dun día duro de traballo e a súa muller cantándolle isto. Non lle puxemos Anova Irmandade de nome ó grupo porque non lle cadrou.

Para este disco temos unha liña temática concreta, sabemos o son que queremos e imos ir a por el sen dar voltas.

 B: E o seguinte paso é o novo disco. ¿Que nos podes avanzar de momento?

G: Para este disco temos unha liña temática concreta, sabemos o son que queremos e imos ir a por el sen dar voltas. Escoitamos moita música nova, descubrimos novos grupos que nos flipan por colores e temos novas referencias. Imos intentar que todo o que vivimos neste primeiro ano sirva como punto de partida para o seguinte e neste punto de partida non van faltar as referencias picarescas e os ritmos de cintura.

B: Disco, por certo, de descarga gratuíta, ¿non si?

G: Por suposto. A situación económica xa é bastante dura para moita xente como paracanto máis facerlle pagar pola música, que ó final se fai para ser escoitada. Se nos desen a escoller entre vender millóns de discos e facer dez concertos ou non vender ningún disco e facer outros cen, collemos a furgoneta mañá mesmo.

 B: ¿Vanvos as etiquetas musicais ou non? Digo porque falades de música surf, pero iso é moi amplo, ¿non?

G: Claro, o de música surf é un conxunto. Unha actitude máis ca unha secuencia de acordes ou melodías. É a forma de pensar máis libre que hai: fago o que me apetece, cando me apetece. Nese aspecto non nos poñemos ningunha limitación e de aí o da música surf.

B: Un estilo similar por certo ó de outros grupos galegos como Terbutalina, por exemplo. ¿É un dos vosos referentes?

G: Terbutalina é un bo grupo. Gústannos e procuramos ir ós seus concertos sempre que podemos e cando hai ocasión aínda lle caen unhas bailas. De aí a que teñamos referencias, non sei; podemos parecernos nalgunhas cousas, pero non deixa de ser unha banda máis das moitas que nos influencian día a día.

Superoito2

 B: Falando de bandas, compartistes cartel fai nada con Novedades Carminha en Vigo.¿Como foi?

G: Foi como se esperaba. Esgotáronse as entradas e a xente conectou moito con nós. Novedades Carminha son o mellor exemplo de que a música sempre agradece o tempo que lle dediques. Respectamos a súa música tanto como disfrutamos dela. Estes si que son unha referencia e non só musical, tamén persoal. Amigos de toda a vida. Saúdos para eles!

 B: Estamos falando, ademais, dun grupo de Ordes, vila da que saíron moitos outros coma Dios Ke Te Crew ou Kastomä. ¿Que vos dan de comer na comarca para saír tan artistas?

G: En Ordes somos moi cabezóns. Canto menos nos axudan, máis loitamos para saír atocar. Non é que o apoio do concello non exista, é que o concello impide que saian máis grupos. O talento sobra e será por isto polo que non nos damos por satisfeitos nunca.

B: Esgotastes as 500 edicións físicas do voso primeiro traballo na primeira semana,gañastes o premio Correlingua da música en galego e a produtora discográfica Sony Music recóllevos no seu catálogo musical.¿Subíusevos a fama á cabeza?

G: Non o creo. Aprendémolo todo de grupos mellores ca nós e máis humildes. O Correlingua, os discos esgotados e ata fichar por Sony son premios a tanto traballo, atantas horas e quilómetros andados e dedicados á musica neste último ano. Mais iso non cambia quen somos nós mesmos, nin como somos coa nosa xente.

 B: Éxito masivo tamén o voso nas redes sociais. Son moi importantes a día de hoxe, ¿non cres?

G: Desde logo. De feito, antes de ter o grupo só utilizabamos o ordenador para Spotify mais agora, aforramos moitísimos cartos facendo os carteis dixitalmente.A nivel de promoción é brutal: eficaz, rápido e gratuíto.

B: ¿Como se ve todo dende enriba dun escenario?

G: Normalmente cando nos subimos ós escenarios vemos pouco (risas). Individualmente temos as nosas opinións, mais como grupo preferimos non adoptar un carácter reivindicativo. Somos músicos e facemos música, o resto deixámolo para debate da xente que estudou máis e bebeu menos.

B: “Non nos representan” é un dos vosos temas. Que nos podedes contar del

G: Ese tema é unha mera escusa para invitar ó noso amigo Esteban Rodríguez a tocar a gaita. Compartimos épocas moi boas con el en Brisas do Quenllo, a asociación de música tradicional da Pontraga, en Tordoia, e con outros moi bos amigos e amigas que aínda mantemos. Somos o círculo Podemos do rock&roll.

B: ¿De que conquista estades máis satisfeitos como grupo?

G: Do público. O noso maior premio. Calquera outro recoñecemento está por debaixo. Esta resposta pode parecer un aceno de peloteo fácil pero é certo. Sendo honestos, tocar moito e esgotar entradas tantas veces é o maior dos premios.

B: ¿E que soño vos queda por cumprir? O máis inmediato, por elixir un…

G: Algún día tocaremos con Nada Surf. É o noso grupo cabeceira. É o único disco que temos na furgoneta para cando imos tocar, soou durante tantos e tantos quilómetros que algún día acabaremos por tocar con eles!

B: Moitas grazas.

G: A vós.

 

Novedades Carminha: “jódete y baila”

Agora están presentando o seu terceiro traballo, Juventud infinita, pero quizais o título que mellor os define é o do seu segundo disco: “Jódete y baila”. Estes tres rapaces de Compostela fan garaxe, punk e rocknroll, todo metido no mesmo saco. Son críticos, macarras, gamberros, pero elegantes. Rinse de todo un pouco e, máis ca nada, pretenden facer bailar.

E conségueno. Ata nunha sala de concertos onde os camareiros fan que sentes en sofás verdes, daqueles antigos, pero modernos, na esquina co peor ángulo de visión posible do escenario. Co seu mellor sorriso e un lazo no pescozo a xogo cos sofás, tratan de convencerte de que “se ve perfectamente todo o lateral”. Bo intento, aínda que vaias botar pouco tempo sentado, pensas. O público que vai ver un concerto de Novedades aproveita á mínima para erguerse. É entón cando salta, berra e estoupa. Cuspe letras irreverentes, pero paveras, e súa punk por todos os poros da pel.

novedades-carminha

Novedades Carminha sacou Juventud Infinita en marzo. Dende aquela andan xirando por toda a península. En Madrid acaban de colgar o cartel de entradas esgotadas e na casa poderémolos ver o 18 de decembro, na Sala Capitol de Compostela.

Teño entendido que o nome da banda saíu da mercería da nai dun deles. De aí que non sexa estraño que moitos muden o Novedades por Variedades e rebauticen ó grupo picheleiro sen darse conta. Despistes á marxe, dende os comezos, a súa traxectoria foi en pendente ascendente dende o Festival do Norte de Vilagarcía, ata o BBK Live de Bilbao e moitos xa os reclaman para o Sonorama Ribera de Aranda de Duero. Como din os Novedades, eles están nisto da música para forrarse de billetes, pero ¿quen sabe? Pode que sexa outro dos seus intentos por rirse de todo un pouco.

Se non podedes asistir a ningún concerto, nas Bibliotecas Municipais contamos con Juventud Infinita e outros cd`s. Consultade a súa dispoñibilidade no noso catálogo.

Sacha Na Horta

Hoxe é 25 de novembro, o Día Internacional da Eliminación da Violencia contra a Muller (ou DIEVCM), que foi aprobado pola Asemblea Xeral das Nacións Unidas na súa resolución 54/134 o 17 de decembro de 1999.

Cos obxectivos de concienciar e erradicar este grave problema que é unha eiva para a sociedade son moitos os actos que se celebran por todo o mundo e dende todos os ámbitos. A música tamén ten moito que dicir ao respecto.

En Bibliosons falamos con Mané de Sacha na Horta (grupo nado no 2007 e que se deu a coñecer logo de gañar o concurso “A polo ghit” organizado por Radio Galega e Vieiros) sobre o grupo e a súa postura sobre a violencia de xénero.sacha mandil

Que ao frente de Sacha na Horta estean 4 voces femininas parece algo ben significativo. Cal é a postura do grupo a respecto da violencia de Xénero? Que Sacha na horta tenha quatro vozes de mulheres à fronte é bem significativo e bem consciênte. Para falar da nossa postura ante a violência de gênero poderiamos só dizer a palavra INACEPTABLE ou extendernos num inmenso tratado onde falar da nossa repulsa e raiba ante todas as dimenssons dessa violência, dende a simbólica à estrutural, do verbal ao físico. É um fenómeno complexo e moitas vezes moi sutil.

Mas tm poderiamos empregar o exemplo do nosso propio grupo. Somos 4 mulheres que compartimos o mundo/banda com 5 homes e no que tentamos respeitar os desejos e necessidades de todas. Onde se celebra que quatro vozes, quatro mulheres diversas assumam o protagonismo de comunicar as mensagens que Sacha na horta quere espalhar polo mundo com a linguagem da música. Onde nos apoiamos para enfrentar as dificuldades…em fim, um mundo mais justo onde tranformar a violência em apoio mutuo.

Por que sodes sachadores? Em boa parte polo anteriormente exposto. Porque para nós sachar, a parte de conectarnos com a terra e com a terra na que vivemos é também um exercicio consciênte, umha atitude vital. Falamos de “sementar o futuro” e para isso fai-se preciso sacha-lo, actuar e dar-lhe os coidados que precisa para que poida medrar e dar bos froitos 😉

E se se fai a ritmo da música todo trabalho é mais levadeiro 😉

Que queredes reinvidicar co feito de levar sempre a bata de traballo no escenario Sempre dizemos que a bata é um signo de identidade da banda que nos conecta tanto com a clase trabalhadora, as labregas, operarias, marinheiras, etc., como com outro dos nossos grandes referentes que som as mulheres trabalhadoras que nos precederom e às que procuramos rendir homenagem como exemplo de loita, de dignidade, de coidados, etc.

A dia de hoje a bata é quase como umha segunda pel 😉

Para cando novo traballo? estades traballando nalgo novo? Estamos moi ilusionadas e com ganas começando um novo processo creativo para poder ter novo espectáculo e novo disco para finais do ano que vem mais ou menos. E mentres tanto, combinando-o para seguir sementando a re-evoluçom com a difussom do atual disco e espectáculo HortaRevolution.

Cal é a próxima cita onde poder vervos?Pois a ver se arghalhades algo pola Corunha que temos moita gana de tocar por essas terras! 😛 A proxima cita ainda nom tem data mais a intençom é fazer umha pequena gira de inverno por salas e se cadra tm algum festival que, por fortuna, cada vez começam antes..que se nom o inverno fai-se moi longo.

 

 

Coruña Sonorama: programación musical novembro

Coruña Sonora octubreCoruña Sonora, a aposta do Concello de A Coruña para promocionar as bandas de música locais e da que xa vos falamos en ocacións pasadas, continúa moi viva no mes de novembro.

O circuito musical “aposta pola promoción dos grupos de música locais compostos polos xóvenes de 18 a 30 anos”  dando así a oportunidade de actuar en directo a 12 destes grupos en diferentes salas da cidade. Nos meses de stembro e outubro os concertos tiveron lugar na Sala Mardi Gras e na Sala LeClub.

Este mes de novembro os concertos serán na Sala Pizz&Music:

  • 6 de novembro: Man City Blue
  • 13 de novembro: Senectud Sideral
  • 20 de novembro: Almakoa
  • 27 de novembro: After All

Todos os concertos son ás 22:00 horas e a entrada é gratuita.

Man City Blue

Man City Blue son unha banda de rock alternativo da Coruña formada no 2011. Os seus compoñentes  son: Eva Arotxena (voz), Ana Castro (guitarra), Juan Corredoira (baixo), Xoel Diamante (guitarra) e Nicolás Cotelo (batería).

Influecias: Muse, Iggy Pop and the stooges, U2, Joy Division, Radiohead, the Who, Eric Clapton y Free….

Historia:  segundo eles mesmos a definen no seu perfil versa “Dúas amigas de pelos multicores viaxeiras do tempo decidiron montar un grupo inspirado na película “Control” sobre a vida de Ian Curtis, cantante de Joy Division, buscaron o resto dos integrantes. Azucre, especias, moitas cousas bonitas e a substancia X, asi formouse Man City Blue, para destruír a parvada reggetonera do mundo e facer así da Terra un planeta lixeiramente máis habitable”

Senectud Sideral

É un grupo de xóvenes coruñeses que comezou polo 2008 en Abeiro. Eses rapaces que comezaron timidamente fai xa 6 anos medraron e con eles a súa música de corte Pop-Rock Indie

Os seus compoñentes son: Javi Pernas(voz e guitarra), Álvaro Sánchez (baixo, teclado e coros), Alex Fernández (batería e voz/coros), Alberto Rodríguez (guitarra, ukelele e mandolina)


Influecias: The Beatles, Queen, Muse, Oasis, The Who, Arcade Fire, Pink Floyd…

Historia: Alá por 2008 o coordinador do centro xuvenil Abeiro, onde adoitaban parar, propúxolles a catro amigos participar nun concerto que se adoita realizar alí cada ano. Por entonces non estabamos moi convencidos, pero ao final accederon. . Alí tocaron versións, compuxeron as súas primeiras cancións e sobre todo gozaron coa música. Tres deles, Alberto Rodríguez (guitarra), Álvaro Sánchez (baixo e teclado) e Alex Fernández (batería) forman parte do grupo actualmente. Máis tarde incorporaríase Javi Pernas (guitarra e voz). Aínda que o nome é anterior, pódese dicir que entón comezaba Senectude Sideral.Dende ese momento pasaron pola formación o guitarrista Pedro Sánchez e o clarinetista e pianista Javi Ulla.

Almakoa

almakoa

Almakoa son Daniel Temprano López, Cristina Caballero Jarnes, Alejandro Mantiñán Búa e Carlos Orozco Obré

Influencias: Ben Harper, Jack Johnson, Donovan Frankereiter, Matt Costa

After All

After All é unha banda herculina de Rock, formada no 2011 por Hugo (guitarra), Eva (voz),  Javi (baixo, voz e coros), Eloy (batería e coros).

After All nace cando Hugo, tras abandonar o grupo “Warning! ” decide formar un grupo propio; tras comentarllo a xente do seu arredor e probar algúns músicos entra Javi no grupo e xunto á batería Jose Luis e o guitarrista Jony Bello a banda comeza cos seus primeiros ensaios. Despois dun par de semanas ensaiando e buscando cantante entra á formación Eva Vil, e tras dous meses de preparación, a banda dá o seu primeiro concerto.Tras o concerto, a batería Jose Luis e o guitarrista Jony Bello abandonan a formación e pasan a ser substituídos por Eloy á batería, sendo esta a formación actual do grupo. Durante este ano a banda deu numerosos concertos e actualmente encóntrase traballando en temas propios,os cales en gran parte xa foron presentados en directo.

Fan versións de Rock das últimas décadas, dende o máis clásico ao moderno, e temas propios.

Máis información: 

50 anos na música de Xurxo Mares

-xurxo-mares-50-anos-en-la-musicaXurxo Mares, coñecido cantautor coruñés, celebra nin máis nin menos que os seus 50 anos coa música. 

Faino ofrecendo unha selección das súas mellores cancións acompañado por xente coma Pablo Añón (xaxo e piano), Rosalía Vázquez (cello), Tito Ritman (acústica), Robert Pier (guitarra), Carlos Mares (acústica) e Tonu Leiro (caixón), e contando ca colaboración de Paris Joe, César de Centi, Gabriel Encinar.

A cita será o próximo xoves 13 de novembro ás 21 h. no Forum Metropolitano

Xurxo Mares naceu na Coruña no 1950 e dende moi pequeno estivo implicado nisto da música. Contan que en 1964 caeu nas súas mans unha guitarra, que rapidamente se puxo a tocala e que en canto soubo tres acordes compuxo a súa primeira canción. A partir de aquel día a vida de Xurxo estivo  totalmente vinculada á  música: tocou en varios conxuntos musicais; participou en todo tipo de festivais; contribuiu á formación do “Movemento Popular de Canción Galega” –con Miro Casabella, Benedicto, Bibiano, Emilio Cao, Rodrigo Romaní o Antón Seoane–; cantou aos grandes poetas galegos; compuxo as súas propias cancións; gravou un primeiro disco con 10 temas en galego ao que titulou “Mareas Vivas”. Participou na creación da plataforma colectiva de cantautores galegos “CONcierto ENcanto“, na que tamén interviñeron César de Centi, Gabriel Encinar, Jorge Bau, José Luis Paz, Manu Clavijo, Pablo Bubén Fernández, José María Herrero e Patricia Vázquez.

Na súa carreira en solitario Xurxo fai o que sempre fixo, que non é outra cousa que empregar a música sin ningunha pretensión. Como quen usa a lingua para expresarse. E iso é o que sigue facendo actualmente, actuando e distinguíndose pola súa particular forma de tocala guitarra, cunhas excelentes composicións e unha voz que denota a súa veteranía.

Sen dúbida unha cita para non perder. Podes mercar a túa entrada aquí.

 Nas nosas bibliotecas municipais temos varios traballos do artista. Consuta a súa dispoñibilidade no noso catálogo:

  •  Concierto encanto / Actúan: Pablo Rubén Fernández, Xurxo Mares, José Luis Paz, Dúo Memorias, César de Centi, Jorge Bau, Participa, CUAC FM Colectivo de Universitarios Activos
  • Abierto
  • Aula Rock
  • Xurxo Mares & Cía  : trinta anos despois
  • Revelaciones