Concerto do Coro Xove da Orquestra Sinfónica de Galicia

O venres 5 de maio ás 18:30 h no Auditorio do Fórum Metropolitano teremos o pracer de escoitar ao Coro Xove da Orquestra Sinfónica de Galicia.

Xa tivemos a sorte de coñecer a oito dos seus membros no encontro Cantando coa Sinfónica, do pasado 24 de abril.

IMG_4523

De esquerda a dereita: Sabela, Paula, Laura, Laura, Maikol, Lucas, Helena e María.

Nel os rapaces contáronnos qué é para eles o Coro, compartiron anécdotas e vivencias do tempo que levan no mesmo. E sobre todo, fixéronnos partícipes da súa paixón pola música, e do compañeirismo e a amizade que hai entre eles. O seu amor polo coro e a boa sintonía reinante, fan que non importen as distancias (algúns membros veñen de Monforte ou León), o importante é cantar, e mesmo o fan nos descansos dos ensaios.

Pode que parte da maxia, consista en que  non teñen que sobresaír uns sobre os outros, senón que o que se busca é un empaste de voces, unha boa sintonía, algo que sen dúbida conseguen.

Todos falaron do que lles aporta, o que melloraron desde que comezaron e como lles compensa o traballo extra de asistir aos ensaios os sábados pola mañá, ou mesmo ir cantar despois da súa graduación. Outra mostra do que lles gusta a música é que moitos o compaxinan tamén co Conservatorio; no coro hai grandes violas, pianistas, etc.

This slideshow requires JavaScript.

A paixón polo Coro é algo que teñen en común co seu director Daniel García Artés, que comezou no Coro aos 19 anos, e que desde fai dous leva a batuta en solitario; e coa súa coordinadora, María, que leva máis de 20 anos nel.

Do que non cabe a menor dúbida é do seu talento, pois tres dos que nos acompañaron, Laura, Helena e Lucas, xa forman parte do Coro de Adultos da OSG.

Nós tivemos a oportunidade de escoitalos cantar un par de temas. Pero esta vez, no Auditorio do Fórum estará o coro ao completo, e ollade o programa que teñen preparado:

.: Odi et amo – Carl Orff

.: If music be the food of love – Henry Purcell

.: Ave Verum Corpus – W. A. Mozart

.: When you wish – Leigh Harlile (arr. Daniel G. Artés)

.: I Will follow him – Franck Pourcel, Paul Mauriat (arr. Daniel G. Artés)

.: Creep – Radiohead (arr. Daniel G. Artés)

.: One day more – Claude-Michel Shönberg (arr. Mark Brymer)

.: Bohemian Rhapsody – Freddie Mercury (arr. Daniel G. Artés)

.: Fix You – Cold Play (arr. Daniel G. Artés)

Como podedes ver, abarcan tanto música clásica e contemporánea, coma pop, e é que aínda que agora só está Daniel (que revolucionou o coro ao incluir temas máis coñecidos), o coro tivo antes outros directores: José Antonio García Mato, Fernado López Briones e José Ramón Rodríguez Castellanos, e as preferencias de cada un por un estilo, deixou en herdanza un repertorio moi amplo e variado, que lles permite achegarse a todo tipo de público.

Se queredes pasar unha tarde escoitando boa música, non vos perdades o Coro Xove da OSG. Agardámosvos!!

Cantando coa Sinfónica

Hoxe, luns 24 de abril ás 19:00 h, non vos podedes perder Cantando coa Sinfónica na Biblioteca Fórum. O encontro/recital no que teremos a sorte de contar con 9 membros do Coro Xove da Orquestra Sinfónica de Galicia, acompañados polo seu director musical, Daniel García Artés; quen compaxina esta labor coa docencia na Escuela de Músicos de A Coruña. Ademais, dirixe  o Orfeón Herculino, o Coro Sancta María Maris e o grupo vocal  El acorde secreto, do que tamén e fundador.

A formación, composta por 35 rapaces de entre 13 e 21 anos, aparece trala consolidación do Coro e dos Nenos Cantores da OSG, entre os que fai de ponte.

O Coro Xove conta xa cunha longa traxectoria, pois o próximo xuño cumpriranse 12 anos dende a súa presentación ante o público. Neste tempo, obtivo o 2º Premio no Certame Coral Fira de Tots Sants de Concentaina, en Alacante; así como o Premio do Público e o 2º do Concurso Nacional de Corais Antonio José, en Burgos (2008). Adoita colaborar co Coro e a Orquestra Sinfónica de Galicia, e ofrece con regularidade concertos a capella en distintas localidades de Galicia.

Se vos gusta a música, agardámosvos na Biblioteca Fórum onde estas promesas falarán da súa experiencia no Coro Xove, a formación que reciben, as súas motivacións, etc. Unha oportunidade única na que ademáis poderemos escoitalos interpretar algúns temas do seu repertorio, o que nos servirá para abrir boca de cara ao concerto que terá lugar no Auditorio o 5 maio ás 18:30h.

Non faltedes a cita!

De acordes na Biblioteca Fórum

Ata o 30 de xuño, na Biblioteca Municipal Fórum Metropolitano podedes desfrutar de De Acordes, a nosa nova mostra bibliográfica, adicada a música.

Deste xeito queremos render homenaxe a dous fitos culturais e musicais que tiveron lugar na cidade: o centenario do debut de Cántigas da Terra no Teatro Rosalía Castro, e o primeiro concerto da Orquestra Sinfónica de Galicia, que tivo lugar fai 25 anos no Palacio da Ópera da Coruña.

Na mostra poderedes atopar unha pequena selección do noso fondo documental e musical. E como complemento, poderedes gozar na biblioteca de música en directo  con actividades para tódalas idades:

.: Cantando coa Sinfónica

1442850340430_860_1000_U_5d2b5c6444a0ba70415d976ea5c48d25

Comezamos as actividades de De Acordes cun encontro/recital aberto no que algúns membros do Coro Xove da Orquestra Sinfónica de Galicia falarán da súa expreriencia nel, a formación que reciben, as súas motivacións, etc. Ademais, durante a charla, os rapaces cantarán para os asistentes.

Luns, 24 de abril ás 19.00 h. na sala de adultos. Entrada libre ata completar capacidade

.: Coro Xove da Orquestra Sinfónica de Galicia

1442850340549_860_1000_U_144ccd6fbc6a4711c6164c72e72a78c

Temos a sorte de contar para a mostra co segundo dos concertos que o proxecto educativo “Son Futuro” da OSG fai en colaboración coas Bibliotecas Municipais a favor da cultura. O primeiro tivo lugar en Durán Loriga o pasado mes de decembro. E o derradeiro será o da Orquestra de nenos no Centro Cultural Ágora. Onde estrearán unha peza dedicada ao Sistema Municipal de Bibliotecas da Coruña.

No recital poderemos escoitar ás grandes voces do Coro Xove interpretar Odi et amo de Carl Orff,  Ave Verum Corpus de Mozart, Creep de Radiohead, Bohemian Rhapsody de Freddie Mercury, Fix You de Cold Play, entre outros.

Venres, 5 de maio ás 18:30 h. no Auditorio do Fórum Metropolitano. Entrada libre ata completar capacidade.

.: Concerto homenaxe a Carlos Casares

1442850340671_860_1000_U_27aab752d5be2d5372a781c8cdf69597

Con motivo da designación de Carlos Casares como autor do Dia das Letras Galegas 2017, Xardin Desordenado confeccionou un programa na súa homenaxe, no que se inclúe cancións con diversos textos do autor.

 

Luns, 8 de maio ás 19:30 h. na sala de adultos. Entrada libre ata completar capacidade (actividade dentro do programa Ler Conta Moito)

.: Manoele de Felisa. Acercarlle á infancia o mundo da poesía musicalizada1442850340765_860_1000_U_c1b23d0cad968d67acb8b3cfdf744c

Este cantautor galego con diferentes traballos publicados, ofrece unha actividade para lles achegar aos cativos e ás cativas o mundo da poesía a través das súas interpretacións musicais, así como algunha sorpresa lúdica para manter a atención e facela máis atractiva para o público infantil.

Luns, 5 de xuño ás 18:00h. na sala infantil. Dirixida a nenos e nenas de 3 a 9 anos. Entrada libre ata completar aforo (actividade dentro do programa Ler Conta Moito)


Se queredes ver unha pequena mostra do que atoparedes na Biblioteca Fórum, aquí tedes a guía de lectura.

E que como dicía o compositor alemán Carl María von Weber

“A música é a verdadeira linguaxe universal”

Agardamos que vos preste!

Lista de Reprodución Forum: De acordes e letras

Este mes, co día do libro á volta da esquina e a nova mostra da Biblioteca Fórum, De acordes, adicada á música, presentámosvos unha lista reducida no número de temas, pero na que os discos veñen moi ben acompañados, pois relacionamos libros coas cancións que inspiraron e viceversa. E é que o vínculo entre música e literatura constitúe unha das máis antigas e proveitosas colaboracións entre as distintas manifestacións de arte.

Atoparedes relacións curiosas, como Firework de Katy Perry e Na carretera, de Jack Kerouac; a Caperucita Roja de Ismael Serrano e a versión que fan do clásico Aaron Frisch e o ilustrador Roberto Innocenti; O Aleph de Nena Daconte e o de Borges ou a de O Maestro e Margarita de Mijaíl Bukgákov, que inspirou a Franz Ferdinand, Patti Smith, Pearl Jam e os Rolling Stones, entre outros.

Tras deixar Heroes del Silencio, o cantante, compositor e multinstrumentista zaragozano Enrique Bunbury incluíu no seu primeiro álbum como solista (Radical Sonora) o tema Alicia (expulsada do país das marabillas), unha balada na que nos presenta a unha Alicia menos infantil e inocente, xa que como se pode ver no vídeo musical, non é unha nena. Nesta ocasión a obra que acompaña ao tema de Bunbury é a creada por Àngel Burgas e ilustrada por Ignasi Blanch, Alicia y el país de las maravillas, na que se recrea a forma en que se explicou por primeira vez a historia. Aerosmith, The Beatles, Jefferson Airplane e Marilyn Manson son algúns dos que tamén se basearon na obra máis popular de Lewis Carroll para crear as súas cancións.

O igual que ocurre con gran parte do álbum Diamond Dogs (1974), David Bowie inspirouse para crear o tema 1984 na novela do mesmo nome de George Orwell, e é que o artista británico, fascinado pola obra, quería adaptala para o teatro, pero o proxecto nunca se puido levar a cabo, xa que a viúva de Orwell non deu permiso. Deste álbum saíu outra das persoaxes de Bowie, Halloween Jack, que se caracterizaba polo mono vermello, o aro na orella, o parche no ollo e un pano no pescozo.

Con Pet Sematary, o single do disco Brain Drain (1989), da banda estadounidense Os Ramones, ocorre algo distinto, xa que o tema foi un encargo de Stephen King (fan do grupo), para a película do mesmo nome baseada na obra O ceminterio de animais do mestre do terror. O tema foi un dos grandes éxitos dos Ramones nos 90 e a letra foi composta por Dee Dee Ramone unha hora despois de que King lle dese unha copia da súa novela. O vídeo musical filmouse no cemiterio de Sleepy Hollow, en Nova York e nel móstranse escenas da película e aos Ramones nunha tumba aberta.

A cantante, compositora e actriz estadounidense Lana del Rey inspirouse en numerosas ocasións na literatura para compoñer os seus temas. Tal é o caso de Off the Races, inspirada en Lolita de Nabokov, ou Ultraviolence, canción que dá nome ao seu tecer álbum de estudo (2014), e que é un termo que Anthony Burgess utiliza en A laranxa mecánica para facer referencia aos actos de extrema violencia, normalmente inxustificada e con vícitimas escollidas ao azar. Ultraviolence conta cun refrán moi pegadizo e cunha letra moi escura, na que aparece algunha frase en castelán.

Aquí tedes a Lista ao completo. Lembrade que na Biblioteca Fórum poderedes atopar os traballos dos temas seleccionados e as obras vinculadas.

Black Sabbath – Behind the Wall of Sleep.Bunbury – Alicia expulsada del País de las Maravilas. Café Tacuba – Las Batallas. David Bowie – 1984. Deep Purple– TheMule.Héroes del silencio – La sirena varada. Ismael Serrano – Caperucita. Katy Perry – Firework. Lana del Rey – Ultraviolence. Mago de Oz – Molinos de viento. Nena Daconte – El Aleph.Nirvana – Scentless Apprentice.Pink Floyd Pigs.Queen Flash.Ramones Pet Sematary. Sting – Moon Over Bourbon Street.The Alan Parsons Project – I Robot.The Beatles Norwegian Wood. The Rolling Stones – Sympathy For The Devil.

50 aniversario de ‘The Doors’

Foto promocional del primer álbum de la banda californiana

Foto promocional del primer álbum de la banda californiana

Alguna que otra vez me he entretenido fantaseando con la absurda idea de que el rock and roll dispusiera de alguna especie de objeto mefistofélico de propiedades similares al retrato de Dorian Gray y, de este modo, los efectos de todos sus -no pocos- excesos y el deterioro inherente al inevitable paso del tiempo fueran absorbidos por él. En plan, un mural tipo la portada del Sgt. Pepper´s o algún graffitti con poderes fáusticos oculto en los sótanos de algún antro perdido. Porque, ¿envejecer no va en contra de la propia naturaleza de un género que nació como producto del conflicto generacional de los años 50 y 60 entre jóvenes y adultos, y que desde entonces ha sido el símbolo de la juventud rebelde y contestataria de la civilización occidental?

Pero el tiempo no se detiene ante nada, y a principios de este año tuvo lugar una de esas efemérides que reafirman categóricamente la validez de ese gran tópico con el 50 aniversario -¡medio siglo ya!- de la publicación de ‘The Doors’, primer y emblemático álbum de la célebre banda homónima, la cual, por cierto, de alguna manera le ha ido ganando ese pulso al paso del tiempo manteniendo su vigencia con admirable dignidad. Probablemente, en ello haya tenido mucho que ver la prematura muerte del que puede ser considerado uno de los cadáveres más hermosos de la cultura popular del siglo pasado.

Portada original de ‘The Doors’

Porque, a pesar de haberse separado a principios de los años 70, poco después de la muerte de Jim Morrison y tras un par de álbumes fallidos, The Doors han pervivido a lo largo de las décadas gracias a haberse hecho merecedores a un lugar de privilegio en el selecto grupo de las bandas de culto, aunque en su caso de alcance masivo. También ha podido influir en ello una apreciable habilidad para adaptarse a la marea del negocio musical con una inteligente gestión de su legado musical, no siempre exenta de polémica, pero sí tremendamente eficaz a la hora de consolidar su leyenda.

Sea como fuere, este año se cumple ese 50 aniversario de la publicación del disco y ello ha dado lugar a bastantes noticias. En primer lugar, el ayuntamiento de Los Angeles, California, designó el 4 de enero, día de la publicación del álbum, como Día de The Doors, todo un reconocimiento por parte de la ciudad que vio nacer a la banda y de la cual ha sido siempre representativa. Efectivamente, ese día el batería John Densmore y el guitarrista Robby Krieger, los dos únicos miembros vivos del grupo, asistieron a un evento en Venice, donde la banda se formó a mediados de los años 60, en el que se le celebró la proclamación de su día. Por otro lado, su sello actual editó a finales del año pasado una pequeña joya de coleccionista, The Doors: London Fog 1966, un disco en directo que recoge una actuación en el primer club que les acogió como grupo residente en el mítico Sunset Boulevard, antes de dar el salto al Whisky a Go Go y comenzar su meteórica carrera hacia el estrellato. Por último, como no podía ser menos, la banda ha anunciado una reedición de lujo de su álbum de debut para conmemorar el aniversario, que incluye, entre otras sorpresas, un vinilo con la mezcla original en mono. Su lanzamiento está previsto para el día 31 de este mes.

John Densmore y Robby Krieger en la celebración del día de The Doors

¿Qué significó en su momento y qué significa aún uno de los considerados grandes clásicos del rock and rollThe Doors se grabó a finales del 66, el año de la gran explosión de la música pop , según la crítica especializada, y el disco, inevitablemente, forma parte de ese boom. Dejando de lado el irresistible carisma de Morrison, factor imposible de soslayar, su contribución a la onda expansiva del movimiento probablemente tiene que ver con lo que la banda californiana aportó de original y novedoso.

En ese sentido, en lo musical el rasgo más característico del disco es ese melting pot estílistico tan propio de la cultura americana, en el que cualquier elemento es potencialmente utilizable sin ningún tipo de prejucios. Hay rhythm´n´blues clásico en la onda de Ray Charles, blues de Chicago, jazz, bossanova, pop, ragas indias, etc. Todo mezclado de forma absolutamente ecléctica, como quizás solo se puede hacer en una ciudad como Los Angeles, que es un crisol de culturas de muy diversa procedencia. “Le robábamos a todo el mundo”, reconocía poco antes de morir el teclista Ray Manzarek. En la línea de bajo del solo de ‘Light my fire’ está el ‘My favourite things’ de John Coltrane, el ritmo de ‘Break on through (to the other side)’ es un latin beat, la guitarra de ‘The end’ emula los sitares de Ravi Shankar, etc.

Pero es quizá en la parte lírica donde se encuentra quizá el peso específico del álbum, habida cuenta de que la música de The Doors es, básicamente, un vehículo para dar rienda suelta a la vibrante imaginería psicodélica y simbolista de las letras de Morrison, cuyo primer amor declarado era la poesía y que se consideraba así mismo poeta antes que cantante. Disimuladas y camufladas en el envoltorio de esas eclécticas canciones pop se encontraban unas letras que exploran de manera inconformista y nada complaciente el lado más oscuro de los anhelos y miedos de la psique humana, influenciadas por la filosofía de Nietzsche y la poesía de Rimbaud y William Blake, así como por la literatura beat en general. En ellas el amor no es aquel fraternal y puro de los hippies que proliferaban en torno a la bahía de San Francisco. En las letras de Morrison, va acompañado indisolublemente de la muerte o del dolor, en un viaje iniciático a ese lugar del fin de la noche donde uno podría encontrarse a los locos hambrientos del poema ‘Aullido’ de Allen Ginsberg, por ejemplo. De modo análogo a lo que había ocurrido unos años antes con Bob Dylan, en su actitud hay algo diferente y peligroso, una audacia artística que va muy en serio y que por supuesto trasciende los planteamientos de la música pop al uso como entretenimiento fácil para teenagers. Dylan marcó el camino y lanzó la primera advertencia seria atreviéndose a decir lo que estaba latente en el inconsciente colectivo de su generación: el status quo que mantiene un sistema injusto y opresor tiene los días contados. El molde de la vieja sociedad clasista, sexista e hipócrita mostraba grietas por todas partes y pronto comenzaría a resquebrajarse. Morrison planteaba lo mismo desde otros presupuestos, los de un hedonismo desafiante contra toda autoridad que reprimiese la libertad individual, ya sea exterior o interiormente.

Yendo al meollo del álbum, que son las canciones, ‘Break on through’, primer single y el tema que abre el álbum, es toda una declaración de principios en este sentido: liberación absoluta de las cadenas que impiden la realización personal. Es sabido que Morrison declaró que sus padres estaban muertos, en el formulario que Elektra -su discográfica- pasaba a los grupos para recoger la información básica de cara a la prensa, y posteriormente no quiso volver a tener contacto con ellos: ruptura total con el pasado, reseteado y construcción de una identidad nueva no sujeta a ningún tipo de restricción o convención social. Pero donde de verdad los Doors exploran a fondo este tema es en ‘The end’, pieza épica de más de 11 minutos de duración que contiene la célebre parte edípica en la que Morrison se enfrenta a los más sagrados tabús morales de la cultura humana: el parricidio y el incesto. La liberación del miedo y la represión llega tras ser pronunciadas las palabras más prohibidas que describen los actos más aberrantes: “Padre, quiero matarte / Madre, quiero…”. La invocación dramática de estos mantras funcionaba solo en el plano simbólico de la representación, pero formaba parte del ritual iniciático necesario para el nacimiento de un nuevo yo, individual y colectivo, y, por supuesto, escandalizó a propios y extraños. Morrison llevaba al plano artístico la represión del inconsciente formulada por Freud, y utilizaba su propio lenguaje metafórico para romper los diques de contención. Todo ello desarrollado a través de un misterioso e hipnótico raga que va subiendo en intensidad hasta alcanzar un clímax cacofónico en el que finalmente toda la tensión del conflicto se resuelve y el nuevo Edipo parece salir triunfante, despidiéndose definitivamente del viejo ego y dispuesto a afrontar su nueva realidad.

Pero en ‘The Doors’ hay mucho más, y ahí está ‘Light my fire’, el single que les aupó vertiginosamente a la fama permitiéndoles colarle su mensaje subversivo a buena parte de la juventud americana. Amor y muerte, nuevamente, y el famoso ‘chica, no podemos colocarnos más’, las palabras malditas que les llevaron a ser vetados en el famoso programa de televisión de Ed Sullivan (ver vídeo abajo) tras su explosiva actuación en la que infringieron la prohibición de no pronunciarlas en prime time. Por lo demás, el disco es una buena colección de temas pop con mucho groove, como ‘Soul kitchen’; de buen pop sesentero a secas –’21th century fox’, ‘I looked at you’, ‘Take it as it comes’-; de baladas de oscuro lirismo –‘Crystal ship’, ‘End of the night’-; de blues de Chicago –‘Back door man’-; y alguna deliciosa extravagancia, como ‘Alabama song’, el tema que rescataron de la ópera ‘Ascenso y caída de la ciudad de Mahagony’, creada por Bertold Brecht y Kurt Weill en el periodo de entreguerras.

Recapitulando, pues, visto desde el presente, cincuenta años después, en el álbum de debut de los californianos se encuentran ya maduros gran parte de todos los elementos característicos que les hacen reconocibles y les definen, y que posteriormente desarrollarían hasta su agotamiento a lo largo de su desgraciadamente corta trayectoria, bien en el resto de su discografía bien en sus actuaciones en directo y que, como decíamos, les han mantenido vigentes como banda de culto generación tras generación: rebeldía, subversión, inconformismo, hedonismo. Valores seminales del rock, que deberían ser preservados, ya que son sus auténticas señas de identidad, y de los cuales los Doors -y ‘The Doors, en particular- siguen siendo una referencia.

[Si quieres disfrutar de ‘The Doors’ o del resto de la discografía de The Doors consulta su disponibilidad en el catálogo de las Bibliotecas Municipales]

 

Lista de Reprodución Fórum: os concertos que veñen

Este mes retomamos a actualidade musical cunha lista moi variada na que están presentes algúns dos que artistas que teremos en concerto proximamente. Desde Carlos Vives e Ricky Martin, a Raphael e  Michael’s Legacy; o espectáculo en homenaxe a Michael Jackson creado pola Jackson Dance Company, considerado por moitos o mellor tributo ao difunto Rei do Pop. Tamén están incluídos M Clan, Fuel Fandango, Mercedes Peón e Milladoiro, que estiveron na Festa do Queixo de Arzúa.

O grupo de folk celta nacido a finais da década dos 70 a partir da unión dos músicos Antón Seoane e Rodrigo Romaní e a formación tradicional Faíscas do Xiabre, é un dos conxuntos de música celta máis valorados internacionalmente. Con máis dunha vintena de discos ao longo da súa traxectoria, Milladoiro sempre levou a cabo unha labor de recuperación e reivindicación da tradición musical galega, sendo un dos principais embaixadores da nosa cultura por todo o mundo; participando tamén na fusión e a investigación de novas formas artísticas. Destacamos un dos temas de O niño do sol (20002), Os ollos de Andrea.

Na lista non podíamos esquecer a oitava edición de Santiautor. E é que, entre marzo e maio, terán lugar en Santiago 32 concertos, 15 deles de artistas galegos. Polos escenarios do certame pasarán intérpretes para tódolos gustos, como: Rozalén, Rosana, Pedro Guerra, Rosa Cedrón e Marilia, excomponente do dúo Ella Baila Sola, que disolveu a súa formación orixinal no 2001. No 2013 lanzou o seu primeiro traballo en solitario, e este mes verá a luz o terceiro álbum, Infinito. Lembramos un dos temas do terceiro disco de EBS, Marta & Marilia (2000), No está todo perdido.

As entradas para o concerto de Ricky Martin en A Coruña esgotáronse en tres horas, marcando un récord na historia do Coliseum. O portorriqueño iniciará a xira española de One World Tour na nosa cidade, co que será o único concerto en Galicia. O espectáculo estará dividido en catro fases: dance rock, baladas e tribal e interpretará algúns dos seus grandes éxitos, como: Come With Me, A Mordidita, Livin’ a Vida Loca e A Bomba entre outros. Un dos temas que non van faltar é She Bangs, o primeiro sinxelo do seu sexto traballo de estudio, Sound Loaded (2000). O vídeo musical foi un éxito na MTV, e a versión en español do mesmo gañou un Grammy ao Mellor vídeo musical.

A actriz e cantante alemana Ute Lemper tamén visitará a nosa comunidade no mes de abril. Coñecida polos seus papeis en musicais, entre os que destaca a produción francesa de Cabaret, é recoñecida pola súa interpretación da obra do compositor alemán Kurt Weill. Salientamos a súa versión de  I’m A Stranger Here Myself, do musical de Broadway One Touch of Venus, que contaba con música de Kurt Weill e letra de Ogden Nash e na que se parodiaba vagamente o mito de Pigmalión. O espectáculo foi levado á pantalla grande en 1948 e estaba protagonizado por Robert Walker, Ava Gardner e Dick Haymes.

Aquí tedes Lista ao completo. Se queredes levar os álbumes dos traballos seleccionados, non esquezades pasar pola Biblioteca Fórum.

Budiño – Paralaia. Burning – Una noche sin ti. Caetano Veloso – Mi cocodrilo verde. Carlos Vives – Fruta fresca. Diego Ojeda – Puedo verte. Ella baila sola – No está todo perdido. Fuel Fandango – I Say No. GuadiGalego – Madama. Juan Magán – Amarte bien. La Oreja de Van Gogh –  Día cero. Leiva – Mi mejor versión. León BenaventeTodos contra todos. Love of Lesbian – Universos infinitos. Macy Gray – Walk This Way. M Clan – Mario. Mercedes Peón – Babel. Michael Jackson  – Farewell My Summer Love. Milladoiro –  Os ollos de Andrea. Novedades Carminha – Quiero verte bailar. Pedro Guerra – Otra forma de sentir. Raphael – Provocación. Ricky Martin – She Bangs. Rosa Cedrón – Heicho de dar. Rosana – Hoy. Rozalén – Levántate. Ute Lemper – I’m A Stranger Here Myself.

Lista de Reprodución Forum: Son de Oscar

Que sería do cine sen a música? Difícil resposta, pois ambas foron practicamente inseparables desde a creación do cinema en 1895. Ao principio, na época do cine mudo, as salas contaban cunha agrupación instrumental ou un pianista para acompañar á película. Hoxe é practicamente inconcibible unha película sen música, xa que esta cumpre un papel fundamental no desenvolvemento da acción.
E como o 26 de febreiro terá lugar a 89ª cerimonia dos Premios Oscar, nos que desde 1934 prémiase tanto a Mellor canción orixinal, como a Mellor banda sonora, a lista deste mes está dedicada a algúns dos intérpretes e compositores dos temas e das bandas sonoras que foron galardoados ao longo das distintas edicións.

En 1997 a version cinematográfica de Evita gañou o oscar á mellor canción orixinal con You Must Love Me. Este tema de Tim Rice e Andrew Lloyd Webber (artífices de musicais como O pantasma da ópera ou Cats) foi interpretado por Madonna. Uns anos despois, no 2011, Masterpice, da película que ela mesma dirixira e coescribira, Wallis e Eduardo, e coa que unhas semanas antes obtivera un Globo de Ouro, quedou fora das nominacións ós Oscar. E é que unha das normas di que só poden ser elixidas as cancións que aparecen na película, e no caso de saír nos títulos de crédito finais, deben ser o primeiro tema en soar, e non era o caso.
Posteriormente, en 2013 lanzou o seu cuarto álbum en directo, MDNA World Tour, nado na xira do seu duocécimo álbum de estudo, MDNA. Del destacamos Vogue, un dous seus temas máis coñecidos, lanzado orixinalmente en 1990 e que figura no posto 64 das cancións con máis ventas de tódolos tempos, e cun vídeo musical dirixido por David Fincher, considerado un dos mellores da cantautora, actriz e empresaria.

O compositor estadounidense Henry Mancini estivo nominado ao Óscar en 17 ocasións, gañando a prezada figura en catro: con Almorzo con diamantes (1961)  a de Banda sonora e Mellor canción, por Moon River; con Días de Viño e Rosas (1962), o de Mellor canción e con Victor ou Vitoria? (1982) o da desaparecida categoría de Mellor adaptación musical. Ao longo da súa exitosa carreira, Mancini gañou vinte Grammys e un Globo de Ouro.

En 1963 Mancini puxo música a outra película moi coñecida, a Pantera Rosa, da que destacamos It Had Better Be Tonight, tamén coñecida como Meglio Stasera. O tema foi interpretado no filme por Fran Jeffries en italiano, pero conta con outra versión en inglés que tamén aparece na película. No álbum da banda sonora atópase unha versión instrumental e a inglesa, pero non a italiana. Unha das interpretacións máis lembradas de It Had Better Be Tonight é a de Michael Bublé (2007).

No ano 2014 a película Frozen levou o Óscar á Mellor canción orixinal por Let It Go, composto por Kristen Anderson-Lopez e Robert Lopez. Pero antes de gañar o premio houbo unha polémica sobre quen debía interpretar o tema na gala. Pois aínda que na película é a actriz e cantautora estadounidense Idina Menzel quen presta a súa voz á raíña Elsa (e quen finalmente cantou na cerimonia), a súa compatriota Demi Lovato ten un vídeo musical e canta a versión que aparece nos títulos de crédito.

E é que a relación de Lovato con Disney viña de lonxe. No 2008 xa obtivera un papel principal que lle levou a asinar un contrato discográfico. E a día de hoxe, con 24 anos xa conta con 5 álbums. O último deles lanzado co seu propio selo discográfico, creado xunto a Nick  Jonas e Phil McIntyre. En 2014 saíu DEMI, o seu cuarto álbum, do que Neon Lights foi o terceiro sinxelo, e o que deu nome á xira. Un tema con influencias dance e electropop, que marca un cambio con respecto ás baladas pop que interpretara ata o momento.

Tras tres 3 nominacións, o cantante, compositor, baterista, pianista e actor británico Phil Collins, conseguiu no ano 2000 a prezada figura grazas a un tema doutra película da factoría Disney, You’ll Be in My Heart, de Tarzán.

Collins é xunto con Paul McCartney e Michael Jackson, un dos artistas pop que vendeu máis de 100 millóns de álbums en todo o mundo, tanto na súa carreira como solista, como formando parte de Genesis, banda da que foi membro entre 1970 e 1996 e coa que colabora esporadicamente desde 2007. En 2008 ocupou o posto 22 na lista dos 100 mellores artistas de todos os tempos segundo o Billborard Hot 100.

Going Back (2010), o seu oitavo álbum  de estudo, foi gravado nunha etapa na que non podía tocar a batería por unha operación para reparar as vértebras do pescozo. O disco conta con versións de temas de Motown (discográfica estadounidense especializada en música negra), entre os que se inclúe Dancing in the Street, un tema composto por Marvin Gaye, Mickey Stevenson e Ivy Jo Hunter, e que se fixo popular con Martha and the Vandellas (1964), converténdose nunha das súas cancións máis emblemáticas. Ademais de Collins, o tema foi versionado por Mamas & the Papas (1966), Van Halen (1982) e David Bowie e Mick Jagger (1985), entre moitos outros.

Este ano os nominados á Mellor canción son Justin Timberlake, por Can’t Stop the Feeling!, de Trolls; Sting e J. Ralp, con The Empty Chair, de Jim: the James Foley Story; Audition e City of Stars, de A Cidade das Estrelas e How Far I’ll Go, de Vaiana. E á Mellor banda sonora Mica Levi, por Jackie; Dustin Ou’Halloran e Hauschka, por Lion; Nicholas Britell, por Moonlight; Thomas Newman, por Passengers  e Justin Hurwitz, por A Cidade das Estrelas. Precisamente nesta última película John Legend, que xa gañou un Óscar a Mellor canción en 2015 por Glory, de Selma , presta a súa voz a un dos temas. Quen gañará? Pronto o saberemos.

Aquí tedes a Lista de reprodución ao completo. E se queredes escoitar os álbums dos temas seleccionados, pasade pola Biblioteca Forum para levalos en préstamo.

Adele – Someone Like You, Annie Lennox – Little Bird, Barbra Streisand – People, Bing Crosby – Blue Skies, Bob Dylan – Duquesne Whistle, Bruce Springsteen – Waitin’ On A Sunny Day, Demi Lovato – Neon Lights, Dimitri Tiomkin – Main Title, Elmer Bernstein –  The Age of Innocence, Elton John – Your Song, Eminem – Beautiful, Ennio Morricone – Amàlia por amor , Frank Sinatra e Carly Simon – Guess I’ll Hang My Tears Out to Dry, Hans Zimmer – 503, Henry Mancini – It Had Better Be Tonight, John Barry – Ill Wind, John Legend – Stereo, Jorge Drexler – Universos paralelos, Justin Timberlake – Mirrors, Madonna – Vogue, Nat King Cole – You must be blind, Phil Collins – Dancing in the Street, Richard Rogers– Zip, Ryuichi Sakamoto – Tema principal, Stevie Wonder – Superstition,Sting – Englishman in New York

Lista de Reprodución Forum: voces de muller

De xaneiro a finais de marzo na Biblioteca Forum contaremos coa mostra bibliográfica “O mundo en feminino”; por iso, este mes a lista vai dedicada ás voces femininas. Desde Adele e Taylor Swift, ata Ana Gabriel e Rosa León, ofrecémosvos unha pequena selección dalgunhas das artistas de épocas e estilos moi diversos, que podedes atopar nos nosos fondos.

O pasado decembro cumpriuse un século do nacemento do gorrión de París, Edith Piaf. A pesar dunha infancia difícil, problemas de saúde, adiccións, romances desafortunados e unha morte prematura, segue sendo unha das voces francesas máis lembradas e recoñecidas, e tamén destacou como actriz de cinema e teatro. Un dos seus temas máis coñecidos é A Foule (1957), unha versión do vals peruano Que ninguén saiba o meu sufrir (1936), composto polo arxentino Angel Cabral e con letra de Enrique Dizeo. Coñecido tamén como Amor dos meus amores, foi interpretado por María Dolores Pradera, Julio Iglesias, Raphael, Nati Mistral e Plácido Domingo, entre moitos outros. A versión de Edith Piaf só utiliza a música orixinal, cunha nova letra de Michel Rivgauche.  

A cantautora, multinstrumentista, compositora e produtora islandesa Björk comezou pronto no mundo da música. Con once anos xa lanzara o seu primeiro álbum, Bjork (1977), de gran éxito en Islandia pero que non viu a luz noutros países. Tras pasar por varias bandas, saltou á fama con The Sugarcubes e cando se disolveu a banda, marchou a Londres onde iniciou a súa carreira en solitario. Considerada unha das figuras máis importantes da música contemporánea, é famosa polo seu estilo ecléctico, vídeos provocadores e sentido da moda extravagante. O seu cuarto álbum en solitario, Homogenic (1997), foi disco de platino en Estados Unidos, e é considerado un dos seus traballos máis experimentais e mellor logrados. Bachelorette foi o segundo sinxelo do disco. O tema, con letra do poeta islandés Sjón, foi composto para unha película de Bernardo Bertolucci, pero o proxecto non se levou a cabo. Unha canción teatral e cargada de emocións, que continua e pon fin  á triloxía iniciada con Human Behaviour (1993) e Isobel (1995), temas do seu segundo e terceiro traballo en solitario, respectivamente. Os videoclips dos tres temas foron dirixidos por Michael Gondry.

Procedente dunha familia de exiliados guineanos, Concha Buika foi criada no barrio chinés de  Palma de Mallorca, onde creceu entre xitanos e ambientes flamencos, o tempo que na casa, a súa nai amosáballe as grandes voces do jazz e a música iberoamericana. Nunha viaxe que fixo a Londres para estudar interpretación, convidárona a un concerto de Pat Metheny que cambiou a súa vida. Nese momento comezou a súa carreira musical, participando en bandas locais, dúos e tríos con músicos americanos e mallorquinos. No ano 2000 chegou a As Vegas, onde traballou como dobre de Tina Turner e The Supremes e foi convidada por Rachelle Ferrell para cantar no Club Blue Note. Unha vez de volta en España instálase en Madrid e lanza o seu primeiro disco Mestizüo (2000), que demostra o seu talento. O seu cuarto álbum, Niña de Fuego (2008), foi nomeado a un Grammy Latino como Álbum do ano. Nel hai copla, flamenco e rancheiras. Os temas foron compostos por ela e Javier Limón, e falan sobre os sentimentos, de mulleres fronte á soidade, a infidelidade ou que se namoran do home equivocado. Destacamos a rumba Non haberá ninguén no mundo.

A cantante e compositora coruñesa Verónica Ferreiro naceu nunha familia de músicos, polo que sempre estivo moi vinculada á mesma. Verónica foi ao Conservatorio Superior de Música de A Coruña, onde estudou piano e solfexo; e aínda que  sempre lle gustou as melodías afroamericanas e o folk, non foi ata a adolescencia, cando coñeceu a Carmen Rey, coa que estudou Técnica Vocal e Improvisación, que comezou a escoitar aos grandes e a entender o jazz e a música negra. No ano 2004 obtivo o premio de Mellor Intérprete Galega e marchou cunha bolsa a estudar á Escola de Música Creativa de Madrid. Durante 5 anos formouse cos mellores do jazz do panorama nacional e comezou a traballar como corista, bailarina e cantante. No 2008 creou, con Sergio Fernández, a súa propia banda de Jazz. En 2010 lanzou o seu primeiro disco Laio, que combina o acústico e o eléctrico. Este traballo, autoproducido e gravado integramente en directo, mestura español, galego e inglés e camiña entre o jazz, o soul e o folk. Todos os temas, agás Non quero Crer (de Carmen Rey) compúxoos ela con Sergio. Con este traballo chegou a ser número 1 do jazz Itunes en España, coándose mesmo nas listas de México e Arxentina. Destacamos o tema que abre o traballo e lle da nome.

Aquí tedes a Lista de Reprodución ao completo. Lembrade pasar pola Biblioteca Forum para levar os álbumes dos traballos seleccionados e visitar a nosa nova mostra.

Adele – When We Were Young, Ana Gabriel – No te hago falta, Ana Popovic – Navajo Moon, Anni B Sweet – Motorway, Bebe – Me fui, Bjork Bachelorette, Buika – No habrá nadie en el mundo, Carole King –  Where You Lead, Dolores Keane – Heart Like a Wheel, Edith Piaf – La Foule, Enya – Orinoco Flow, India Martínez – Sólo tú, Jane Joyd – Landscape No. 1, Janis JoplinPiece of My Heart, Joan Baez – Diamonds & Rust, Joni Mitchell Furry Sings The Blues, Loreena McKennitt – Dickens’ Dublin, Mary J Blige Take Me As I Am, Najwa – Donde rugen los volcanes, Patti Smith Birdland, Rosa León – Voy andando sola por la Castellana, Sade – By Your Side, Sés Canto aquí, canto na Habana, Taylor SwiftI Knew You Were Trouble, Uxía – Rosa namorada, Verónica Ferreiro – Laio

Lista de Reprodución Forum: música para o mes de decembro

O 2016 está chegando ao seu fin; por iso, nesta Lista queremos render unha pequena homenaxe a aqueles que ao longo do  ano entoaron os seus últimos temas, como David Bowie, Prince, Manolo Tena ou Narf.

Durante este mes Carlos Núñez, Xoél López e o grupo catalán Manel, entre outros, pisarán os escenarios coruñeses para deleitarnos cos seus temas. Moitos artistas, como  Anastacia, John Legend, Kylie Minogue, Tonny Bennet, Conchita ou Loquillo, elixen estas datas para lanzar os seus novos traballos, e mentres esperamos a que cheguen aos nosos andeis, deixámosvos algúns dos seus éxitos anteriores para ir abrindo boca. E co Nadal ao virar a esquina, non poden faltar algúns dos clásicos destas Festas, interpretados por Bing Crosby, Frank Sinatra, Kenny G e Take 6.

Natural de Silleda, Fran Pérez, Narf, foi un dos grandes da música galega e un dos catro fundadores da antiga Sala Nasa; na que participou compoñendo temas para a Banda da Nasa ata 1998 e como actor, nalgunhas montaxes da compañía Chévere. O seu vínculo co mundo do espectáculo non se limitou á actuación: creou máis de trinta bandas sonoras para producións teatrais de compañías de Galicia e Portugal, que lle reportaron varios premios, entre eles cinco María Casares á mellor música orixinal. Tamén puxo música a unha película de animación e a documentais, como Galicia Une. Na súa intensa traxectoria levou a súa música a escenarios de Europa, Asia, América e África. E en Nas tardes escuras, converteu en cancións doce coñecidos poemas de Rosalía de Castro, como Nunca Sospiro, cun magnífico resultado.

O coruñés Xoel López está inmerso na despedida galega en acústico da Gira Paramales. Despois de cinco álbums como Deluxe, este é o seu segundo traballo tras regresar de terras americanas, onde marchou para romper con todo, explorar e descubrir distintas músicas e estilos e colaborar e compartir escenario con multitude de artistas. Nesta viaxe absorbeu sons de todos os lugares que visitou. Algo que se nota no seu último traballo: con aires arxentinos, guitarras españolas, sons setenteiros e co que obtivo os galardóns de Mellor Álbum Pop e Mellor Produción Musical nos últimos Premios da Música Independente. Un año más é un tema con ton optimista e cun refrán que fala de amizade, experiencias e vivencias, e de empezar de cero e con forzas novas.

Cantautora, mestra, filóloga e antropóloga social, con formación no baile e a música tradicional galega, María Xosé Silvar, Sés, non deixa indiferente a ninguén. O seu cuarto álbum Opoñerse a extinción, que presentará na nosa cidade a finais de mes, é , como ela di, un traballo “de amor á nosa cultura e identidade”. A coruñesa de raíces bergantiñás segue desbordando enerxía, inconformista e apaixonada, Como no seu anterior traballo, Tronzar vos valos, do que destacamos Como eu canto, un tema moi sincero de influencias cubanas

Con dez Grammy, dez Premios Dove e un Premio Soul Train ás súas costas, a banda americana Take 6 é considerada unha das mellores representantes da música góspel contemporánea. O sexteto de Alabama, que leva dende 1985 triunfando coa súa fusión de música relixiosa e jazz, lanzou en 1991 He is Christmas, un álbum de clásicos do Nadal, do que destacamos Silent Night.

E se coma nos, non podedes ir a Viena a gozar do Concerto de Aninovo, podemos rememorar o gran concerto do 2014, no que o sempre xenial músico e director israelí-palestino-arxentino-español Daniel Barenboim, regalou un gran momento ao saudar un a un a todos os membros da orquestra, mentres interpretaban a Marcha Radetzky.

A continuación tedes a lista ao completo. Non esquezades pasarvos pola Biblioteca Fórum para levar en préstamo os traballos seleccionados.

Anastacia – The Way I See It, Andrés Calamaro – Todavía una canción de amor, Banda Municipal de La Coruña – La leyenda del beso, Bing Crosby – Letit Snow! Let it Snow! Let it Snow!, Carlos Núñez – The Moon Says Hello, Conchita – Nada, Daniel Barenboim – Radetzky Marsch, David Bowie – Girl loves me, Frank Sinatra – It Came Upon a Midnight Clear, Jefferson Airplane – Somebody to Love, John Legend – Save Room, Kenny G – Silver Bells, Kylie Minogue – Get Outta My Way, Loquillo – Rock & roll star, Manel – Ai, Yoko, Manolo Tena – Tocar madera, Narf – Nunca sospiro, Neil Young – Light a Candle, Orquesta Sinfónica de Galicia – Allegro molto vivace, Prince – Cream, Rolling Stones – Angie, Ses – Como eu canto, Take 6 – Silent Night, Tiziano Ferro – Tardes negras, Tony Bennett & Lady Gaga – It Don’t Mean A Thing, Xoel López– Un año más

Lista de Reprodución Forum: novembro con bigotes

Novembro é xa todo un clásico na nosa Lista de Reprodución, e é que a causa pensamos que ben o merece. No mes de outono por excelencia chega o movemento Movember que bate récords de ano en ano. Movember é unha organización adicada aos problemas de saúde dos homes e  recada fondos para loitar contra o cancro de próstata, o cancro testicular e os problemas de saúde mental. O obxectivo é recaudar fondos e aumentar a concienciación sobre a saúde do home, explican dende a web de Movember. Á iniciativa tamén se poden sumar mulleres (Mo Sistas) que axuden aos seus compañeiros (Mo Bros) a deseñar o mostacho. Pero se algo está conseguindo Movember, é sensibilizar sobre os cancros de próstata e testículo.

Na Lista de Reprodución de Novembro facemos coma sempre o noso particular “movemento november” e seleccionamos música de homes teñan ou non bigotes.

movember-logo-2

Se cadra poucos saben que The Blues Brothers foi creado nas súas orixes como  un número cómico musical por John Belushi e Dan Aykroyd, para o programa de televisión Saturday Night Live. Ao principio o grupo que lles acompañaba era o do programa, pero de contado reuniron unha banda musical estable para o seu primeiro disco. O éxito dos Blues Brothers estendeuse máis aló da televisión, con diversas actuacións e un dobre platino para o seu disco Briefcase Full of Blues (1978), gravado en directo durante a súa actuación como teloneiros para un show de Steve Martin. E o salto á gran pantalla prodúcese o 20 de xuño de 1980 cando se estrea con enorme repercusión a película protagonizada polo dúo, Granujas a todo ritmo, un filme estraño, moi propio dos seus protagonistas, do seu director e da súa época. Sen embargo hoxe en día a película é lembrada e venerada por diversas razóns, en especial polo carisma de John Belushi, un dos seus protagonistas, e pola súa espectacular banda sonora. Entre outras cousas Granujas a todo ritmo, é un musical,e nel aparecen con papeis secundarios mitos como Aretha Franklin, Cab Calloway, James Brown, Ray Charles e John Lee Hooker.

Na lista non podía faltar o recén nomeado, e non exento de polémica, Premio Nobel de Literatura Bob Dylan. Durante case 50 anos Dylan, quen toma o nome artístico do poeta Dylan Thomas,mantívose xunto a James Brown como o músico americano máis influinte do rock and roll. Pero se algo caracteriza a Dylan é a creación dun estilo propio a partir da recuperación da música folk, á que engadiu letras cargadas de simbolismo e reivindicacións. Dylan foi así, deificado e denunciado por cada cambio nos seus intereses artísticos, mentras escolas completas de músicos tomaron as súas ideas e as súas letras volvéronse tan coñecidas que até o presidente Jimmi Carter as citou no seu discurso inaugural.

Os escoceses Franz Ferndinand, míticos da década dos anos 00’, tamén se suman á nosa particular causa. O seu dominio do ritmo e a excelente coordinación entre guitarrazos e golpes de batería situaronos á cabeza do revival post-punk. Ademáis a súa imaxe ao Dior Homme valeulles máis dunha portada nas revistas de moda. Pero se algo caracteria á banda é a súa identidade propia que conseguiron madurar ao longo dos seus traballos, e por suposto que fan coa súa música o que queren.

A selección complétase tamén con nomes da talla de Lenny Kravitz, Travis, Rod Stewart e tamén con artistas da terra coma Davide Salvado ou Emilio José a quen a crítica ás veces dubida entre calificalo como xenio ou como pirado.  Aquí vola deixamos ao completo para que desta volta lle botedes á música e á vida en xeral “un par de bigotes”. E lembrade que se estades interesados na causa podedes rexistrarvos e elixir de que xeito queredes colaborar. Para levar os traballos en préstamo agardámosvos na Biblioteca Forum

Tributo a Antonio Vega – El alpinista de los sueños, Blues Brothers – Made in America, Bosé – Papitwo, Catpeople – What’s the time Mr. Wolf?, Bob Dylan –  “Love And Theft”, Elefantes – Gracias, Emilio José – Chorando apréndese,  Estopa – Voces de Ultrarumba, Franz Ferdinand –  Franz Ferdinand, Iván Ferreiro  –   Canciones para el tiempo y la distancia, Quique González & los Detectives – Me mata si me necesitas, Jarabe de Palo – De vuelta y vuelta, Lenny Kravitz – Are you gonna go my way,  Javier Krahe – Cinturón negro de Karaoke, Leiva – Diciembre, José Mercé – Ruido,  Mumford & Sons  – Babel, Ramones – Greatest Hits, Raphael – Te llevo en el corazón, Revolver – Revolver, Rod Stewart – The complete great american songbook, Davide Salvado – Rústica, Joaquín Sabina – 19 Días y 500 Noches, Tachenko – Las jugadas imposibles, Yann Tiersen – Les Retrouvailles, Travis – The invisible man