Lista Reprodución Fórum: Outono a ritmo de música galega

Coma quen non quere a cousa pero expremendoo ao máximo pasou xa o verán, chegan as chuvias, a caída da folla e comezana refrescar os días. Estamos no outono, época para moitos de cambios e novos propósitos pero época tamén nostálxica coa que na Lista de Reprodución de Fórum volvemos á carga, desta volta facémola con música galega. Os seguidores do blog poden dar boa conta que dende Bibliosons apoiamos e visibilizamos a música e os artistas da terra. Con esa mesma idea creamos físicamente na Biblioteca Fórum unha sección de música en galego onde poderedes atopar cedés tanto de artistas galegos coma de que aqueles que cantan en galego. A lista podería ser longa pero coma sempre facemos escolla de 20 traballos que xa tedes listos para poder levar en préstamo.

Comezamos cos composteláns Novedades Carminha e o seu disco “Juventud infinita” onde podemos desfrutar da súa esencia garaxeira, toques descarados e canallas nas letras e temas moi pegadizos. O vídeo do single que leva o mesmo nome do disco foi estrenado por un medio tan importante como El País. Novedades segue estando de plena actualidade co seu hit “Mucho nivel”. Nós  abrimos boca con “Quiero verte bailar”.

Sen marchar de Compostela aproveitamos para facernos eco de Fredi Leis, intérprete, músico e compositor que desde pequeno empeza a tocar o piano de maneira autodidacta. Fredi Leis postúlase como unha das promesas da canción de autor renovada. Dáse a coñecer en Souncloud conseguindo centos de miles de escoitas e percorre salas e teatros do circuíto nacional de cantautores. Xa está dispoñible o single “Nivel experta” do que será o seu próximo disco que verá a luz no 2021. Namentras quedamos con “Mariposas” do seu traballo Neón.

Seguimos cunha das grandes revelacións da música galega e española dos últimos tempos, a ourensá Marem Landson. Filla de nai galega e o famoso baloncestista Willie Ladson.Tras debutar na primavera de 2018, cun primeiro álbum homónimo que cultivou críticas entusiastas, Marem, participou nunha infinidade de festivais ( FIB, Vida, Noroeste, Sinsal, Ribeira Sacra, Ewan Fest…). Un primeiro disco gravado con tan só 19 anos e composto por once cancións que se pasean polo pop, o rock e o folk. Landson ten influencias clásicas pero un son contemporáneo ao que acompaña de moita personalidade.

E con mulleres continuamos, concretamente co cuarteto de indie-rock  do Barbanza Agoraphobia. A banda nace no ano 2006, coma un cuarteto de amigas de instituto que compartían o gusto pola música punk e as ganas de facer as súas propias cancións. As Agoraphobia recén acaban de tocar no Festival da Luz. Na lista rescatamos o seu traballo “Incoming Noise”, un disco contemporáneo no que podemos desfrutar de dez cancións nas que conflúen distintas tendencias pero cun marcado carácter rock.

Neste outono musical a ritmo de música galega podes desfrutar ademáis de artistas tan dispares coma Davide Salvado, Los Suaves, Narf, os rapoemas da viguesa Aíd, o gran Iván Ferreiro, voltar ao sempre rememorable Deluxe co seu “Los jóvenes mueren antes de tiempo”, etc. E por suposto non queriamos deixar pasar a ocasión para render a nosa pequena homenaxe a gran Ana Kiro cando se acaban de cumprir, o pasado 24 de setembro, 20 anos do seu pasamento.

Coma sempre aquí vos deixamos a lista ao completo para que a escoitedes con ansia e ganas de bailar na nosa canle de spotify. Podedes consultar a súa dispoñibilidade no catálogo e vir a recollelos á Biblioteca, agardámosvos!!

Lista Reprodución Fórum: Outono a ritmo de música galega

Ana Kiro – Toda unha vida,  Jane Joyd – Shy Little Jane Presents, Marem Ladson – Marem Landson, Alba María –  Aínda, Tanxugueiras – Tanxugueiras, Iván Ferreiro – Casa, Cepeda –  Nuestros Principios , Fredi Leis – Neón, Novedades Carminha – Juventud Infinita, Miriam Rodríguez – Cicatrices, Agoraphobia  – Incoming Noise, Hard GZ, Tee Amara – Versus,  Davide Salvado – Lobos, Deluxe – Los Jóvenes Mueren antes de Tiempo, Los Suaves – Maldita sea mi suerte, Budiño – Fulgor, Narf – Nas Tardes Escuras, Aíd – Rapoemas, Luz Casal – La pasión, Xabier Díaz – Noró

Agoraphobia: “O punk sempre o levas nas veas, non se pode fuxir del”

agoraphobiaAgoraphobia son 5 mulleres roqueiras que veñen de Boiro (A Coruña). A banda nace no ano 2006, coma un cuarteto de amigas de instituto que compartían o gusto pola música punk e as ganas de facer as súas propias cancións. En Bibliosons falamos con Aislinn (guitarra)

 Acabades de gravar Dirty Little Things. Como o podedes presentar?

Dirty Little Things poderíase presentar coma o froito do gran esforzo e da ilusión de cada unha de nós. No disco ademáis recóllese a evolución da banda e o concluír dun proceso creativo que comezou no mes de marzo do pasado ano cando se incorporaron as novas integrantes.

Un disco que gravastes grazas a un concurso. Que significou o feito de gañalo para vós?

Cando nos enteramos de que gañaramos o concurso de Vodafone non dábamos creto, creo que nos costou semanas asimilalo, ata que nos atopamos gravando no estudio. Significou por suposto a oportunidade de gravar un disco con grandes profesionais e darnos máis a coñecer. Foi maravilloso.

Un disco que gravades despois de 8 anos tocando. Como evolucionou Agoraphobia nese tempo?

A verdade é que personalmente se me fai raro pensar en oito anos tocando! Para min o tempo pasou voando e Agoraphobia converteuse nunha faceta máis da miña vida, inherente a todo o que fago.Como banda a evolución foi bestial, certo é que comezamos no 2006, eramos unhas rapazas con moitas esperanzas con respecto ao futuro, por iso as nosas letras eran reivindicativas e acompañábamolas dun punk nacido do máis auténtico ‘faino ti mesmo’ posto que ningunha de nós tiña a máis mínima idea de música; pero si tiñamos moitas ganas de crear. A banda estivo nesa onda un par de anos pero cos cambios importantes que se producen nesas idades (como asistir á universidade) deixamola un pouco abandonada, asi foi indo uns tres ou catro anos, tocando de cando en cando, ensaiando o que podiamos… ata que finalmente algunhas das antigas compoñentes non poideron continuar.

Foi logo unha evolución en canto a integrantes e á propia música en sí?

Si. Recordo que foi a finais do ano 2012 a Susana ( a cantante) e a min plantexábasenos un tremendo dilema, queríamos por tódolos xeitos seguir coa música pero tiñamos unha banda a medias, non sabíamos se quera se decir adeus a Agoraphobia e comezar con algo novo. Sen embargo, pódese decir que somos ambalas dúas persoas moi cabezudas e decidimos tirar para adiante, comezamos a buscar xente e tivemos a grandísima sorte de atopar rapazas coma Paula, Lucía e Sabela, quenes nos aportaron moito coma músicos e coma persoas. Aí plantexamonos a banda de maneira diferente, a composición era outra e nós coma persoas sufriramos unha tremenda evolución, foi cando comezou o garage e a inspiración cinematográfica de tódalas cancións. Por todo iso nos gusta decir que Agoraphobia (tal como é agora) leva existindo pouco máis dun ano. Iso si, o punk sempre o levas nas veas, non se pode fuxir del.

A que soa Agoraphobia?

Agoraphobia soa a Sabela, a Susana, a Lucia, a Paula e a min.  Soa a ferramentas e utensilios de xardinería, a gasoil, a polvo e a garaxe, a cervexa, a palomitas e a cine serie b. A todas esas cousas que nos rodean cando damos forma a cada canción, e tamén por suposto ás influencias musicais de cada unha de nós (que son moitas).

O nome vén dun tema dos estadounidenses Incubus. Por que esa canción?

Creo que simplemente porque nese momento nos apetecía, parecíanos graciosa a paradoxa de tocar ante a xente e ser ‘agorafóbicas’. Agora e ainda máis curioso posto que somos dúas psicólogas no grupo, parece que o nome nos persegue.

[Agoraphobia significa medo ao medo] A que lle tedes medo?

A verdade ter medo ao medo… parece bastante intelixente non? Eu teño medo a moitas cousas, elas non o sei. Probablemente a que isto se remate.

Pero 5 mulleres roqueiras coma vós ben poden facerlle fronte ( a eses medos)

Cando estamos xuntas é certo, parece que lle podemos facer frente a case todo, temos un verdadeiro espíritu grupal; collemos brío e protexemonos unhas ás outras.

SRB2013_agoraphobia

Como traballades xuntas. Entendédesvos ben para compoñer?

É un proceso que ‘flúe’, ten o seu propio flow. Normalmente son eu a que leva a idea principal pero sen elas, nunca chegaría a ser canción. Cando lles mostro algunha idea sempre saben poñer en música o que estou pensando ou, se cadra facelo aínda mellor. Son unhas xenios, e creo que falamos todas a misma ‘linguaxe’.

Por que en inglés? porque os vosos comezos foron en castelán.

Se cadra é un problema pero, escribir en inglés fáiseme máis sinxelo. Escribir en castelán ou galego é máis duro, a xente comprende perfectamente a mensaxe, cando o cantes ou o escribas tes que pensar en que entenderán sen esforzo todo o que estás a dicir, require un nivel máis de apertura persoal.

Despois deste disco cal é o próximo paso de Agoraphobia (concertos, festivais)?

En agosto estaremos no Castelo Rock e no Brincadeira, temos tamén máis concertos que iremos anunciando nas redes sociais. En septembro voltaremos a tocar na Coruña nun concurso da Deputación; e aínda nos queda moito moito por facer, agora acabamos de comezar a nosas andadas coa productora Dotbeat e creemos que faremos un gran equipo, temos ganas de sorprendervos!

Algo pendente

O seguinte disco

Un soño por cumprir

Xirar por EE.UU

Que significa a música para vós?

Todo, acompáñanos todo o día, tódos os días.

Serve para protestar tamén? Contra que quere protestar hoxe Agoraphobia?

Sempre serve para protestar aínda que a mensaxe non sexa sempre 100% directa, creo que cos anos gañamos un punto de acidez,de ironía. Non nos gusta a sociedade tal e como está, pero, a quen lle gusta?. Centramonos moito en tratar temas moi audiovisuais pero tamén nos interesa a idea da igualdade de xénero. Digan o que digan iso esta aí, e ás veces é ainda peor ca antes porque como non se pode discriminar de maneira directa faise de maneira indirecta, o cal e máis difícil de erradicar. Está claro que todo ten as súas vantaxas pero cando eres muller sempre tes máis que demostrar. Cando fixemos o libreto do disco prefirimos non adxuntar ningunha foto nosa,queriamos que a xente escoitase as cancións sen saber se eran homes ou mulleres os que tocaban (sen contar a voz que é claramente feminina), foi unha especie de experimento e tamén de reivindicación.

Hoxe tocades na sala Mardi Gras da Coruña dentro do Festival Rockin’ Girls A cita é ás 22 h., que tedes preparado?

Estaremos acompañadas dun grupazo madrileño, os Árida. Temos pensada unha noite de auténticas mulleres roqueiras! Non volo podedes perder!