De Película: as mellores BSO

Fai uns días coñecíamos a noticia de que John Williams e Ennio Morricone, dous dos compositores de bandas sonoras máis importantes da historia, son os galardoados co Premio Princesa de Asturias das Artes 2020. Williams conta xa con cinco premios Óscar na categoría de mellor banda sonora orixinal por El violinista en el tejado, Tiburón, La Guerra de las Galaxias, E. T. e La lista de Schindler, ademais de deixar pegada no imaxinario colectivo grazas ás bandas sonoras de películas como Parque Jurásico, Indiana Jones ou Harry Potter, entre moitas outras. Morricone é un dos compositores cinematográficos máis prolíficos do mundo: conta con máis de catrocentas bandas sonoras para cinema e televisión, entre as que destacan as de películas como La misión, Cinema Paradiso, El bueno, el feo y el malo ou Por un puñado de dólares. En 2007 recibiu o Óscar honorífico a toda a súa carreira, e case unha década máis tarde facíase co galardón pola banda sonora composta para Los odiosos ocho, o peculiar western de Quentin Tarantino.

Todos estaremos de acordo en que custa imaxinarse unha película ou unha serie de televisión que careza de música. Sen efectos sonoros, cabeceiras ou sintonías, os silencios darían unha estraña sensación de baleiro e lentitude. O seu gran poder fixo dela un instrumento que leva máis dun século utilizándose para reforzar aquilo que se desexa transmitir na industria audiovisual. Antes de que o cinema fose sonoro, xa había unha interacción entre este e a música. En moitas salas había pianos, ou mesmo orquestras enteiras, que tocaban música en directo, acompañando á acción que transcorría na pantalla. A primeira banda sonora como tal da que se ten constancia data de 1908. Camille Saint-Saëns compuxo unha peza para a película francesa El asesinato del Duque de Guisa. Nese mesmo ano, o ruso Mikhaíl Ippolítov-Ivánov compoñía outra melodía para o filme Stenka Razin.

A día de hoxe, as bandas sonoras son case tan importantes como as propias películas. Transforman o mundano en máxico, engaden vigor e riqueza ás imaxes e transpórtanos a outra realidade. Os sons modelan a atmosfera do filme, recrean épocas e lugares, e achegan un significado aos personaxes, aos diálogos e ao argumento que non se acadaría doutro modo. Mesmo a experiencia emocional é diferente: a música inflúe nas nosas sensacións, modificando o sentido da imaxe ou anticipando unha situación determinada. Quen non asociaría, por exemplo, o fondo musical da escena da ducha de Psicosis co que vai ocorrer? Ou imaxinas a Marcha Imperial de Star Wars sen a aparición de Darth Vader?

De Película é o nome da nova playlist que vos ofrecemos en Spotify, na que facemos un percorrido polas bandas sonoras imprescindibles que forman parte da historia do sétimo arte. Aos temas instrumentais dos citados galardoados sumámoslle os de Hans Zimmer (Piratas del Caribe, Gladiator, El Rey León…), James Horner (Titanic, El Zorro, Avatar…), Ramin Djawadi (Juego de Tronos) e Howard Shore (El Señor de los Anillos), entre outros.

Tamén son parte desta lista diversas cancións incluídas en filmes que alcanzaron un estatus inesperado e se converteron en títulos de culto case sen pretendelo: Footloose, Pretty Woman, La princesa prometida, Pulp fiction, Kill Bill

O cine de súper heroes marca unha forte tendencia desde fai anos. Pasou de ser un subxénero máis das películas de aventuras e fantasía a converterse no maior activo da industria. Desde as primeiras historias de Batman ata os máis recentes Vengadores, esta lista compila algunhas mostras sonoras das aventuras nadas nos cómics.

E non poderiamos falar da música e as súas funcións no cinema se non temos en conta o musical como un xénero cinematográfico en se mesmo. En De Película contamos con temas que forman parte dos musicais máis importantes da historia: El mago de Oz, Cantando bajo la lluvia, West side history, Grease, Moulin Rouge, La,la,land…

Unha antoloxía de bandas sonoras que foron capaces de traspasar a pantalla e transcender ás películas para as que foron creadas. Luces, cámara…. e play!!

Lista de Reprodución Forum: Música de película

Comezamos o ano cunha Lista de reprodución dedicada á “sétima arte”, onde a música xoga un papel fundamental, servindo de reforzo ao que o director quere amosar, ou mesmo dando sentido á obra.

Unha lista moi variada na que non podía faltar un clásico entre os clásicos, As Time Goes By, a canción de Casablanca, interpretada por Dooley Wilson nunha das escenas máis lembradas da historia do cinema. Un fragmento deste tema, composto por Herman Hupfeld para un musical, e utilizado na obra de teatro orixinal, aparece na secuencia de presentación das películas de Warner Bros. Con todo, a canción non ía aparecer no filme, pois Max Steiner, o compositor da película, quería substituíla por unha obra propia, pero non puido volver rodar as escenas en que saía, xa que Ingrid Bergman cortara o cabelo para o seu seguinte papel.

O 1939 foi un bo ano para as bandas sonoras, a melodía de Gone with the Wind traspasou os ámbitos do cinema, converténdose nun mito da historia da música; e o tema principal de Mago de Oz, Over the Rainbow, recibiu o Óscar á mellor canción orixinal. Esta balada, considerada a mellor canción da historia da música polo American Filme Institute, foi escrita por Harold Arlen e Yip Harburg para Judy Garland, unha das cantantes máis famosas do século XX, quen afirmaba que se convertera en parte da súa vida. O tema tivo unha gran transcendencia política, xa que se utilizou para expresar un sentimento de esperanza para os Estados Unidos baixo o “New Deal” do presidente Roosevelt. A canción inicialmente ía ser eliminada da película, pero o adestrador vocal de Garland convenceu aos produtores de mantela. Existen innumerables versións de Over the Rainbow: Art Tatum, Ella Fitzgerald, Louis Armstrong, Miles Davis, Glenn Miller e Jimi Hendrix son só algúns dos que lle deron o seu toque particular. Pero hai unha versión que destaca, a do cantante hawaiano Israel Kamakawiwo’ole, que fixo súa a canción a ritmo de ukelele, fusionándoa con What a Wonderful World.

A gañadora dun Óscar á mellor banda sonora The Artist viuse envolta nunha polémica, pois o seu director Michel Hazanavicius quixo homenaxear a Hitchcock e á música de Bernard Hermann utilizando o tema Love Scene, da banda sonora de Vértigo, algo que non gustou a Kim Novak. Destacamos George Valentin, o tema principal, composto por Ludovic Bource e interpretado pola Brussels Philharmonic.

A versión de Negra sombra interpretada por Luz Casal, Carlos Núñez e o guitarrista Ry Cooder non podía faltar, xa que o texto de Rosalía de Castro, musicado por Xoán Montes Capón, foi o tema principal da gañadora de 14 Goyas Mar Adentro, de Alejandro Amenábar. Esta canción marcou a orixe da banda sonora do filme, pois Amenábar contactou con Núñez para pedirlla, pero acabaron creando xuntos toda a música da película, facendo así a Mar adentro merecedora do Goya a mellor son e mellor música orixinal.

Aquí vos deixamos a Lista de Reprodución completa, convidámosvos a descubrir a que película pertence cada canción; e se queredes escoitar os traballos seleccionados ao completo non esquezades pasarvos pola Biblioteca Forum e levalos en préstamo.

AC/DC – Back in Black, ABBA – Dancing Queen, Aimee Mann – Save me, Bruno Coulais – Vois Sur Ton Chemin, Carmen Cavallaro – Manhattan, Carol Sloane – As Time Goes By, Craig Armstrong – As If You Said Nothing, El Dúo Dinámico Resitiré, Edith Piaf – La Vie en Rose, Frank Sinatra – New York, New York, Freddie Mercury – Bohemian Rhapsody, Judy Garland – Over the Rainbow, Klint – Diamond, Limahl -NeverEnding Story, Little Tony – CuoreMatto, Ludovic Bource – George Valentin, Luz Casal – NegraSombra, Marvin Gaye – Let’s Get in On,  Michael Nyman – The Heart Asks Pleasure First, Nancy Sinatra – Bang Bang, Ryuichi Sakamoto – Forbidden Colours, Simon & Garfunkel – Mrs. Robinson, Steppenworlf – Born to Be Wild, T. Rex – Cosmic Dancer, Vangelis – Chariots of Fire, Yardbirds – Stroll On

Músicas posíbeis (lidas, vistas e radiadas)

BID 

Como chega alguén de Nirvana a Negu Gorriak, de aí a Toquinho, Vinicius e María Creuza, de aí a Alcistis Protopsalti e a Nusrat Fateh Ali Khan, de aí a Os Resentidos e a La Buena Vida, a Chico Buarque e Miro Casabella e Johny Cash, de aí a Lisabö, a Uxía e a Led Zeppelin, a Calle 13 e Mencer Vermello? Respondo a partir do meu caso: curiosidade. Amor pola música. Gañas de descubrir. E as revistas, os boletíns musicais e a radio. Falamos da era pre-internet, claro. Cando mercabas un disco e o gastabas, o aprendías de memoria, pola orde das cancións. Cando agardabas co dedo índice colocado en REC a que o locutor acabase de presentar as cancións para gravar naquelas cintas reutilizadas unha e outra vez, con fixo colocado sobre a pestaña de seguridade.

Agfa_Ferrocolor_60+6_Rosie 

Seguramente na traxectoria vital de cadaquén poderiamos marcar acontecementos e datas a partir das cancións que foron banda sonora de cada tempo e lugar. Moitas das miñas chegaron da man de programas míticos de Radio 3, que aquecían os invernos ou acompañaban as tardes e madrugadas. Cuando los elefantes sueñan con la música, El Ambigú, Diario Pop, … Tamén dos boletíns que facían que coñecésemos -daquela non había internet, chavalería!- as portadas dos discos sen nunca telos escoitado. A Tipo, a Discoplay, a BID, o boletín El Sordo para os que andabamos no rollo máis punk e politizado, … E a Factory e a Rockdelux. Cos seus cedés. Que nos axudaron a descubrir grupos e cancións a eito.

12464159 

Hoxe gustaríanos propoñer que nos contárades como descubristes, en que circunstancias ou por que motivos, esas cancións e bandas que vos tocaron por dentro e vos marcaron xa para sempre.