Mulleres coraxe: Lista de Reproducción Forum Marzo 2014

Dentro da programación especial que as Bibliotecas Municipais de A Coruña adicamos este ano ó Día Internacional da Muller, queremos destacar ás nosas mulleres coraxe dentro da música.

Ao igual que a música evolucionou, a muller foise desenvolvendo dentro desta arte con grandes dificultades e rompendo importantes brechas marcadas polas diferencias de xénero prevalecentes dende moi atrás, e que afortunadamente forense superando. Pouco a pouco, e coma en case tódolos ámbitos, e con moitos esforzos a muller adquiriu unha respetable posición na sociedade musical. Aportou a súa creatividade e o seu talento en diferentes estilos musicais ata chegar sen darse apenas conta a ser líderes de bandas de rock ou a convertirse en conocidísmas instrumentistas por exemplo.

A lista de mulleres destacadas dentro da música seria moi longa asi que na Lista de Reproducción da Biblioteca Forum Metropolitano tan só deixamos unha pequena escolma que abrangue diversos xéneros musicais e diferentes épocas.

maria calas

Destacamos na ópera a gran Maria Anna Cecilia Sophia Kalogeropoulos, máis coñecida polo nome artístico de Maria Callas, a máis famosa cantante de ópera do período de posguerra. Ademáis combinaba unha impecable técnica do bel canto con un gran talento dramático, o que fixo dela a máis famosa actriz cantante naquela época. Cecilia Bartoli, unha mezzosoprano coloratura italiana cantante de óperas e recitais. Bartoli fíxose mundialmente coñecida moi nova, contando con menos de vinte anos.

A gran voz do século XX está encarnada baixo a figura de Nina Simone, coñecida co sobrenome de “High Priestess of Soul” (Gran Sacerdotisa do Soul), quen dende o berce estivo vinculada á música, os 4 anos tocaba o pianoa e aos 10 presentou o seu primeiro recital, asi como destacou na loita polos dereitos civís. Pero a historia da música soul cambiou para sempre con Aretha Franklin apodada como «Lady Soul» ou «Queen of soul» («A Dama do Soul» ou «A Raíña do Soul»), é para algúns unha das artistas máis influíntes na música contemporánea, e chegou a acadar o número un dos 100 cantantes máis grandes de tódolos tempos da revista Rolling Stone. Sen esquecer que no 1987, Franklin converteuse na primeira muller en entrar no Rock and Roll Hall of Fame.2

E do soul a unha das mellores voces do jazz femenino, Ella Fitzgeral, alcumada Lady Ella e The First Lady of Song (A primeira dama da canción). Pianista e cantante de jazz, ainda que posterior é tamén Diana Krall quen gravou con algúns dos mellares músicos do mundo e encabeza un movemento de xoves e fermosas divas.

patti-smith-horses-lpMención especial merece a definida como a madriña do punk, Patti Smith que inventou unha nova definición do feminino: nas súas cancións, na súa poesía, proxectouse como lesbiana, andróxina, home, mártir, Deus-Muller. En 1975 e coa colaboración de John Cale, Patti Smith gravou o seu primeiro disco, Horses, un disco cuxa portada a constituía unha foto feita por Mapplethorpe, na que Smith non era nin home nin muller.

Con Patti Smith comparte década Roberta Joan Anderson coñecida artísticamente como Joni Mitchell que se chegou a converter nunha das cantantes e compositoras máis respetadas de finais do século XX. Ainda que Mitchell é tamén unha exitosa artista plástica; as portadas de case tódolos seus albumes foron creadas por ela mesma.

Máis contemporáneas son féminas como Adele, Lana del Rey ou a xa tristemente desaparecida Amy Winehouse por citar algunha. Pero non queremos rematar a nosa lista sen deixarlle un oco destacado ás grandes da nosa terra como son as Leilía que neste ano 2014 cumprirán 25 anos; a carismática Mercedes Peón ou Marful coa gran Ugia Pedreira quen dí dela mesma “ Non son proletaria da música, nin unha guerreira, nin unha funcionaria. Quizás a súa discípula”

Son só exemplos de mulleres na música, de mulleres coraxe que nesta ocasión quixemos destacar a modo de exemplo pero non esquezades que hai máis, moitas máis… aquí vos deixamos a nosa Lista de Reproducción de Marzo completa:

Adele – Adele 21, Aid – RapoemasRosalía de Castro, Os ollos que falan: once cantares galegos, Amy Winehouse – Back to black, Anni B. Sweet – Oh, Monsters!, Aretha Franklin – Amazing grace, BeBe -Y.,  Björk Homogenic Cat Power Jukebox, Cecilia Bartoli – Opera proibita, Chambao – Con otro aire, Chavela Vargas – ¡Por mi culpa!, Diana Krall Glad rag doll, Ella Fitzgerald Ella Fitzgerald, Fía na Roca – Vente vindo, Joni Mitchell – Dreamland, Lana del Rey – Born to die, Leilía – Consentimento, Madonna – Ray of light, Marful – Marful, Maria Callas – Divina, Mary J Blige – The breakthrough, Mercedes Peón – Isué, Nina Simone – The essential, Norah Jones – Not too late, Patti Smith – Horses, Sinéad O’Connor  – Am I not your girl?

 E lembra que se queres levar en préstamo para a casa algún destes discos ou outros traballos destas mulleres coraxe, consulta a dispoñibilidade dos materiais no Catálogo de Bibliotecas Municipais. Para máis información de mulleres coraxe noutros ámbitos: cine, cómics, literatura consulta a nosa wiki de Mulleres Coraxe

Advertisements

Pink Martini ou a modernidade dos clásicos

imgpink-martini3-1

Pink Martini son unha festa de clasicismo, optimismo e nostalxia, todo a un tempo. Unha orquestra multicultural que dá corpo á elegancia, o desenfado, a intelixencia e as melodías atemporais, cantadas en catro ou cinco idiomas, para quen o importante son os ritmos, os ambientes e as cancións. De seren galegos, serían un espectáculo propio dos nosos vellos e magníficos salóns de baile. Desde aquí soan a Marful, por exemplo, por talento, discurso e voz.

“O noso estilo baséase nos musicais dos anos 40 e 50, mais desde unha perspectiva global. Somos un cruce entre a ONU e eses musicais”, dixo hai pouco nunha entrevista o líder desta banda de doce músicos, o pianista Thomas M. Lauderdale. Mais non nos confundamos. Unha cousa son a alegría e o optimismo, as gañas de vivir e o amor á música -entendida como celebración- , e outra o buen rollito. Afortunadamente Pink Martini fan bandeira do primeiro e non transitan a impostura do segundo.

En toda a súa discografía o que un atopa é verdade e vontade de respectar e de divertir a partir do fío da chanson francesa, dos ritmos latinos, das baladas, dos sones e boleros, da lírica, das festas populares e os guateques, do pop. Limpiños, elegantes e lustrosos como unha patena, e ademais con discurso social: radicalmente contrarios ao Partido Republicano dos Bush e do Tea Party e acidamente críticos cos demócratas de Obama e Clinton -dos que se sitúan moi á esquerda- manifestan a cotío o seu apoio ás minorías, aos dereitos sociais e a un modelo xusto de redistribución da riqueza.

Los mismísimos reyes del mambo, dixo deles o xornalista musical coruñés Fernando Neira. E cremos que ten toda a razón. No seu último disco, Get happy, hai cancións en inglés, francés, castellano, xaponés, alemán, turco, romanés, chinés mandarín e farsi, e participan nel as súas dúas cantantes principais, China Forbes e Storm Large, e colaboradores como Rufus Wainwright, The Von Trapps, a artista de cabaret  Meow Meow, a estrela de pop francés Philippe Katerine, o clarinetista de 95 anos de idade  Norman Leyden e a histórica comediante Phyllis Diller, que canta Smile, unha canción escrita polo seu íntimo amigo Charles Chaplin. Celebración, pois, da diversidade cultural e do talento artístico. Non está mal para un grupo de Portland, EE.UU.

Con eles vos deixamos, para que lles metades o dente.

Pink-Martini-pink-martini-557616_728_280

Para saberes máis deles, vaite a este magnífico artigo de Fernando Neira.

E lembra que nas nosas bibliotecas podedes atopar parte da discografía desta banda americana:

  • Hang on little tomato [Grabación sonora] / Pink Martini. — [Portland] : Heinz Records, cop. 2004
  • Sympathique [Grabación sonora] / Pink Martini. — Portland : Heinz Records, cop. 1999
  • Hey Eugene! [Gravación sonora] / Pink Martini. — [S.l.] : Naïve, p. 2007
  • Splendor in the grass [Grabación sonora] / Pink Martini. — [Portland] : Heinz Records, cop. 2009
  • Joy to the world [Grabación sonora] / Pink Martini. — Portland : Heinz Records, cop. 2010
  • A retrospective [Grabación sonora] / Pink Martini. — [S.l.] : Naïve, p. 2011

The Blue Ribbon Healers chegan á biblioteca Sagrada Familia

The Blue Ribbon Healers

Logo de catro anos tocando por todos os lugares de costa a costa dos Estados Unidos, The Blue Ribbon Healers cruzan o charco e aventúranse no que será a súa primeira xira europea. Á biblioteca Sagrada Familia tócalle a honra de ser o primeiro punto desta xira que os levará posteriormente por outras cidades de España, Francia e Italia. O ciclo de música entre libros “Os Xoves na Sagrada” acolleraos este xoves 7 de novembro, a partir das 19:30 horas.

The Blue Ribbon Healers son músicos nómades por vocación. Esta banda de Florida -concretamente de Panama City Beach-  formada por Cindy Rose e Rob Pate, inspírase no old-time jazz de Nova Orleáns inda que con aires renovados o que confire á súa música un son inconfundible e orixinal. A súa mestura de sons étnicos e folclóricos dá como resultado unha proposta inconfundible que invita ao baile e a celebración, grazas ao seu jazz vocal e a súa parte de gypsy. Con influencias como Ella Fitzgerald, Billie Holiday, Jethro Burns, Grateful Dead ou Tom Waits, as súas actuacións en directo son a súa mellor carta de presentación.

Najla Shami en concerto en Os xoves na Sagrada

O vindeiro xoves 24 iniciamos a tempada de Os Xoves na Sagrada, cun concerto de luxo da cantante galega, de ascendencia palestina Najla Shami.

Najla ShamiNos últimos meses cada vez se fala máis de Najla Shami en Galicia. E non é porque acabe de chegar. Najla leva moito tempo dedicándose á música, primeiro como vocalista en traballos de formacións como Cinnamon Gum (The past to come), Safari Orquestra (Ben Deitei), Fía na Roca  ou Lobalú (Haikus), e con estilos moi diversos: jazz, samba, bossa nova, rock, experimental… Ela mesma destaca como valor da súa música o seu eclecticismo, e precisamente é esa apertura a todos os estilos é o que dá a súa música unha frescura e unha orixinalidade que a fan diferente a outras propostas.

Camiño Branco – Najla Shami from Márcio-André on Vimeo.

Najla, cantora e compositora, de Compostela, creceu entre Galiza e Kuwait. Filla de tres culturas, palestina, galega e arxentina –seu pai é de Tulkarem, a súa nai é picheleira e os seus bisavós arxentinos– estivo desde o 9 anos inmersa no ambiente musical, primeiro en coros polifónicos, logo en grupos de musica tradicional galega e xa a partir dos 17 anos buscando camiños propios, máis influenciados por estilos como o jazz, o funk e world music e sonoridades de Portugal, Brasil e África.

Libro poemas disco de Najla Shami "A lingua que eu falo"

O pasado mes de xullo marcou un punto de inflexión para ela: a editorial Galaxia publica o libro-disco Na lingua que eu falo (unha obra audiovisual de excepción que se compón ademais por un DVD e as fascinantes fotografías de Aiona Calvo) onde Najla afronta a poesía de Rosalía de Castro coas súas orixes e as súas referencias actuais. Trátase de oito poemas da escritora musicados e dous temas propios. No disco foxe de interpretacións tradicionais da poetisa, asociadas á tristura e aos laios e mestura ritmos vivos onde sobre todo destaca a voz. Como ben sinala Najla, Rosalía de Castro é unha muller contemporánea: dura, subversiva, protestona, triste ás veces, pero que tamén sabe rir de si mesma.

 

Na lingua que eu falo contou con numerosas colaboracións: Pedro Pascual, Xurxo Varela, Davide Salvado, Xurxo Novo Martíns, Sérgio Tannus, Narci Rodríguez…

Na biblioteca Sagrada Familia teremos a excepcional oportunidade de contar con Najla Shami este xoves 24 a partir das 19:30, dentro do ciclo de música entre libros “Os Xoves na Sagrada” e virá acompañada do músico brasileiro afincado en Galicia, Sérgio Tannus

Najla Shami en concerto na biblioteca de Sagrada Familia en Os xoves na Sagrada

Nina Zilli, moito máis que soul en italiano

Nina_Zilli_1

R & B, reggae, soul, Motown, rocksteady, … Nina Zilli, a sensación da música italiana dos últimos anos, bebe de Nina Simone, The Supremes, Alton Ellis ou Amy Winehouse, mais non queda en copia, en mímese vulgar e oportunista. Zilli pasa todas as súas influencias evidentes polo tamiz da súa querencia pola música italiana dos 60 e impregna as súas cancións -que ela mesma compón e produce- con xeitos de ragazza de festival de San Remo. O resultado é suxerente e fresco: aprécianse as súas tatuaxes punk-reggae, latexando no fondo como pouso querido e nutrício, mais transmite e vístese nas formas con maneiras de estrela clásica da canción.

Con tres discos unicamente, o seu nome comeza a traspasar as fronteiras de Italia, con ouvintes seducid@s polas reminiscencias que a achegan a Mina ou Adriano Celentano, nuns casos, e a Phillys Dillon ou Skatalites, noutros. En calquera caso,  a súa aposta musical, a súa voz e a súa presenza escénica -medida e consciente- semella que están para, cando menos, seren bastante máis que unha moda ocasional ao calor dun revival pasaxeiro.

Se queres saber máis dela, tes un par de reportaxes aquí e aquí.

E lembrade que nas nosas bibliotecas podedes atopar da súa discografía: “Sempre lontano

Sempre lontano de Nina Zilli

Sempre lontano [Grabación sonora] / Nina Zilli. — [s.l.] : Universal Music Italia, p 2010