Superoito: “Somos o círculo Podemos do rock&roll”

Entre A Coruña e Santiago está Ordes e de alí son Superoito. Tres rapaces que tocan rápido, bailan ben e fano en galego. En menos de un ano sacaron un disco con trece temas e dous videoclips, percorreron case un cento de escenarios e teñen no forno un segundo álbum que presentarán en canto cheguen ós cen concertos. Son así de punkiesNin máis nin menos. Gianne é o cantante e guitarra da banda.

Superoito1

Bibliosons: Frenética traxectoria a que leva Superoito, ¿cres que é hora de afrouxar ou ides manter o ritmo?

Gianne: Bueno, queremos aceleralo un pouco máis! (risas). Cando empezamos era máis duro mantelo, estabamos os tres sós e facíasenos difícil compaxinar a actividade do grupo cos nosos traballos persoais. Agora somos un equipo: fichamos con Antía Pimentel (a nosa manager) e é ela quen fai por nós todo o que non é tocar, quítanos moito traballo de encima e temos máis tempo para descansar e pensar noutras cousas. Tamén está Iago da nosa produtora Busaco Contratacións (Cangas), que viaxan con nós a todos lados e son quen miran que nunca nos falte de nada e Producciones Genéticas que nos axudan en temas de promoción e publicidade a grandes niveis. Logo está Madrindie Producciones, unha discográfica madrileña coa que firmamos contrato non hai un mes.Todos están traballando moito e poñendo da súa parte e nós non imos ser menos…

 B: “Non sabes bailar” é o nome desta xira, ¿aprendestes por fin a movelo esqueleto despois de tantos concertos?

G: Bueno, sempre presumimos de bailar ben, pero sendo sinceros por unha vez, aquí oúnico que baila ben son eu. Xabi e Glenn fan o que poden. A eles parécelles que bailan ben pero dan bastante pena. Doulles a razón para non desilusionalos. Hai que querelos así.

 B: Acabades de sacar un tema en castelán, “Deja el nacionalismo y bésame ya”. Cóntanos, ¿de que vai a historia?

G: É unha canción que nos excita moito e por iso a quixemos ensinar. Imaxínate a Beiras chegando tarde á casa despois dun día duro de traballo e a súa muller cantándolle isto. Non lle puxemos Anova Irmandade de nome ó grupo porque non lle cadrou.

Para este disco temos unha liña temática concreta, sabemos o son que queremos e imos ir a por el sen dar voltas.

 B: E o seguinte paso é o novo disco. ¿Que nos podes avanzar de momento?

G: Para este disco temos unha liña temática concreta, sabemos o son que queremos e imos ir a por el sen dar voltas. Escoitamos moita música nova, descubrimos novos grupos que nos flipan por colores e temos novas referencias. Imos intentar que todo o que vivimos neste primeiro ano sirva como punto de partida para o seguinte e neste punto de partida non van faltar as referencias picarescas e os ritmos de cintura.

B: Disco, por certo, de descarga gratuíta, ¿non si?

G: Por suposto. A situación económica xa é bastante dura para moita xente como paracanto máis facerlle pagar pola música, que ó final se fai para ser escoitada. Se nos desen a escoller entre vender millóns de discos e facer dez concertos ou non vender ningún disco e facer outros cen, collemos a furgoneta mañá mesmo.

 B: ¿Vanvos as etiquetas musicais ou non? Digo porque falades de música surf, pero iso é moi amplo, ¿non?

G: Claro, o de música surf é un conxunto. Unha actitude máis ca unha secuencia de acordes ou melodías. É a forma de pensar máis libre que hai: fago o que me apetece, cando me apetece. Nese aspecto non nos poñemos ningunha limitación e de aí o da música surf.

B: Un estilo similar por certo ó de outros grupos galegos como Terbutalina, por exemplo. ¿É un dos vosos referentes?

G: Terbutalina é un bo grupo. Gústannos e procuramos ir ós seus concertos sempre que podemos e cando hai ocasión aínda lle caen unhas bailas. De aí a que teñamos referencias, non sei; podemos parecernos nalgunhas cousas, pero non deixa de ser unha banda máis das moitas que nos influencian día a día.

Superoito2

 B: Falando de bandas, compartistes cartel fai nada con Novedades Carminha en Vigo.¿Como foi?

G: Foi como se esperaba. Esgotáronse as entradas e a xente conectou moito con nós. Novedades Carminha son o mellor exemplo de que a música sempre agradece o tempo que lle dediques. Respectamos a súa música tanto como disfrutamos dela. Estes si que son unha referencia e non só musical, tamén persoal. Amigos de toda a vida. Saúdos para eles!

 B: Estamos falando, ademais, dun grupo de Ordes, vila da que saíron moitos outros coma Dios Ke Te Crew ou Kastomä. ¿Que vos dan de comer na comarca para saír tan artistas?

G: En Ordes somos moi cabezóns. Canto menos nos axudan, máis loitamos para saír atocar. Non é que o apoio do concello non exista, é que o concello impide que saian máis grupos. O talento sobra e será por isto polo que non nos damos por satisfeitos nunca.

B: Esgotastes as 500 edicións físicas do voso primeiro traballo na primeira semana,gañastes o premio Correlingua da música en galego e a produtora discográfica Sony Music recóllevos no seu catálogo musical.¿Subíusevos a fama á cabeza?

G: Non o creo. Aprendémolo todo de grupos mellores ca nós e máis humildes. O Correlingua, os discos esgotados e ata fichar por Sony son premios a tanto traballo, atantas horas e quilómetros andados e dedicados á musica neste último ano. Mais iso non cambia quen somos nós mesmos, nin como somos coa nosa xente.

 B: Éxito masivo tamén o voso nas redes sociais. Son moi importantes a día de hoxe, ¿non cres?

G: Desde logo. De feito, antes de ter o grupo só utilizabamos o ordenador para Spotify mais agora, aforramos moitísimos cartos facendo os carteis dixitalmente.A nivel de promoción é brutal: eficaz, rápido e gratuíto.

B: ¿Como se ve todo dende enriba dun escenario?

G: Normalmente cando nos subimos ós escenarios vemos pouco (risas). Individualmente temos as nosas opinións, mais como grupo preferimos non adoptar un carácter reivindicativo. Somos músicos e facemos música, o resto deixámolo para debate da xente que estudou máis e bebeu menos.

B: “Non nos representan” é un dos vosos temas. Que nos podedes contar del

G: Ese tema é unha mera escusa para invitar ó noso amigo Esteban Rodríguez a tocar a gaita. Compartimos épocas moi boas con el en Brisas do Quenllo, a asociación de música tradicional da Pontraga, en Tordoia, e con outros moi bos amigos e amigas que aínda mantemos. Somos o círculo Podemos do rock&roll.

B: ¿De que conquista estades máis satisfeitos como grupo?

G: Do público. O noso maior premio. Calquera outro recoñecemento está por debaixo. Esta resposta pode parecer un aceno de peloteo fácil pero é certo. Sendo honestos, tocar moito e esgotar entradas tantas veces é o maior dos premios.

B: ¿E que soño vos queda por cumprir? O máis inmediato, por elixir un…

G: Algún día tocaremos con Nada Surf. É o noso grupo cabeceira. É o único disco que temos na furgoneta para cando imos tocar, soou durante tantos e tantos quilómetros que algún día acabaremos por tocar con eles!

B: Moitas grazas.

G: A vós.

 

Lista de Reprodución Forum: Decembro e o mellor de…

Xa están aquí as famosas listas do mellor do ano. Ainda que moitos pensen que son como as luces do Nadal, que cada ano parece que chegan antes, o certo é que xa en novembro comezan a publicarse as primeiras. Así que, ben entrado decembro na Lista de Reprodución de Forum non podiamos pasar por alto o mellor do ano. Desta volta tomamos como referencia a revista Rolling Stone, que para celebrar o seu 15º aniversario fixeron unha enquisa ós seus lectores para obter as mellores cancións nacionais e internacionais dos últimos quince anos.

Por aquelo de non mesturar na nosa comezamos cos artistas nacionais, unha enquisa que revela resultados esperados e pouco sorprendentes. Non faltan clásicos coma Nacho Vegas, Sabina, Calamaro, Bunbury, Extremo Duro ou Piratas.

De aparición máis tardía son grupos coma Los Planetas, Lori Meyers ou Vetusta Morla. Grupos que xurdiron na segunda metade da década dos 90 e que estiveron en pleno auxe no movemento indie da época.

“Un Buen Día”,  é o terceiro single extraído de Unidad de Desplazamiento que presenta a uns Planetas en estado de gracia, cun punto optimista, alegre e á vez cun pouso agridoce. Pronto se converteu nn hit ampliamente recoñecido e sempre demandado nos directos dos granadinos. Algo parecido ao que pasou con “Salvese quien pueda” dos madrileños Vetusta Morla e “Alta Fidelidad” dos de Loja.

Na lista tamén se mete Russian Red co seu clásico “Cigarrettes”, Deluxe e o seu primeiro gran hit guitarreiro en castelán “Que no”, e que para nada facia presaxiar o cambio de rumbo en canto a estilo do gran Xoel López.

E como non, dentro do mellor dos últimos 15 anos non podian faltar os xa desaparecidos The Sunday Drivers. Cun son característico, moi diferente o de outras bandas indie españolas, tiveron un éxito notable en países como Francia, Holanda ou Grecia. Do seu álbum Tiny Telephone (2007) o público salienta “Do it“, un tema xenial que nos directos do grupo era capaz de facer que todo o mundo saltara e berrara ao mesmo tempo Do it, do it, put yourself in my place!.. que tempos aqueles!

Son algúns exemplos do que o público destaca como o mellor do panorama musical español nos últimos 15 anos. Aquí vos deixamos a Lista de Reprodución completa.Non esquezas consultar a dispoñibilidade dos discos no noso catálogo para poder levalos en préstamo:

Bunbury – Freak show, Calamaro – El cantante, Calamaro – Bohemia, Deluxe  – Los jóvenes mueren antes de tiempo, Dorian – La velocidad del vacío, Duncan Dhu – Piedras, Extremoduro – Agila, Fito & Fitipaldis – Por la boca vive el pez,  Iván Ferreiro – Mentiroso, mentiroso, Lori Meyers – Cronolánea, Love of lesbian – La noche eterna / Los días o vividos,  Facto Delafé y Las flores azules – La luz de la mañana, Nacha Pop – Un día cualquiera, Najwa – Donde rugen los volcanes,  The New Raemon – La dimensión desconocida, Nacho Vegas – Cajas de música difíciles de parar, Pereza – Animales,  Los Planetas – Una ópera egipcia,  Joaquín Sabina – Lo mejor de los mejores, Los Secretos – En este mundo raro, Sidonie – El incendio, Standstill – Vivalaguerra, The Sunday Drivers – Little Heart attacks, Tulsa – Sólo me has rozado, Vetusta Morla – Mapas, Kiko Veneno – Dice la gente

Lista de Reprodución Forum: “Movember”

O mes de novembro a cousa vai de bigotes. O movemento “Moustache-November” (Bigote-Novembro) bate récords de ano en ano. “Movember” é un xogo de palabras entre “moustache” (bigote en inglés) e “November” (noviembre). A súa orixe remóntase a principios do Século XX na cidade de Melboume (Australia), ainda que a súa popularidade foi en aumento de xeito significativo nos últimos 10 anos. Esta multitudinaria iniciativa conseguiu recuperar un símbolo físico de masculinidade, á vez que se promove a recaudación de fondos para o estudio dunha das enfermidades que más vidas barre cada ano en todo o planeta.

movember

O obxectivo é recaudar fondos e aumentar a concienciación sobre a saúde do home, explican dende a web de Movember. Á iniciativa tamén se poden sumar mulleres (Mo Sistas) que axuden aos seus compañeiros (Mo Bros) a deseñar o mostacho. Pero se algo está conseguindo Movember, é sensibilizar sobre os cancros de próstata e testículo.

Na Lista de Reprodución de Novembro facemos o noso particular “movemento november” e desta volta seleccionamos música de homes teñan ou non bigotes.

O grupo  británico de folk-rock Mumford & Sons formados por Marcus Mumford (voz principal, guitarra, batería,mandolina), Ben Lovett (voces, teclado, acordeón, batería), Winston Marshall (voces, banxo, dobro) e Ted Dwane (voces, contrabaixo, batería, guitarra). Ainda que o grupo se formou no 2007, gañaron popularidade no 2010 tocando diante de grandes audiencias e tendo a súa primeira aparición na televisión americana e recibiron dúas nominacións aos Premios Grammy, unha por mellor artista novo e outra por mellor canción de rock (“Little Lion Man”). Babel sube a aposta de Mumford & Sons ainda que sen mudala en exceso. Soa máis brillante, con cancións que tiran a festival folk.

Lonxe queda xa cando os barceloneses Sidonie gañaron un concurso de xovenes talentos na cidade de Hospitalet de Llobregat e polo que foron fichados por unha pequena discográfica independente chamada Bip Bip Records. Marc Ros, Jesús Senra y Axel Pi trasladan coma ninguén o pop psicodélico e o rock alternativo dos discos ao escenario, sempre cuns directos que non deixan indiferente a ninguén. En Sierra y Canadá dan un xiro máis cara a electrónica pero en ningún momento deixa de soar a Sidonie. Articulado a través da relación entre “Sierra y Canadá”, dous robots namorados a destempo o un do outro, o disco presenta estructuras ás que non nos tiña acostumados e un son moito máis sintético.

Borja Laudo é Bigott un tipo bohemio, excéntrico e orixinal, o seu estilo fresco e con alta capacidade compositiva. O seu terceiro  traballo Fin destaca sobre todo polos arranxos e faise notar a presenza da súa parella Clara no coros. Editado por Grabaciones en el Mar, Fin é outra caixa de sorpresas onde todo entra sin ningún esforzo, cos seus pouco máis de vintecinco minutos, nada queda sobreactuado nin finxido a pesar do rimbombantes que poidan resultar os títulos ou as letras.

Aquí vos deixamos a Lista de Reprodución completa. E non esquezas consultar a dispoñibilidade dos discos no noso catálogo para poder levalos en préstamo:

Albert Pla – La diferencia, Bigott – Fin, Bunbury – Hellville de Luxe, Cooper  – Retrovisor, Elvis Presley – The album, Gabinete Caligari – La culpa fue de Gabinete, Guns N`Roses – The spaghetti incident?, George Harrison – Best of dark horse, Javier Gurruchaga – Viva Mondragón, Johnny Cash – At san quntin, Juan Perro – Río Negro,  Jimi Hendrix – Jimi Hendrix, Tino Casal – Todo Casal, La Habitación Roja – Fue eléctrico,  Los secretos – Adios tristeza, Los Suaves – Esta vida me va a matar, Magin Blanco – Ella,  Manolo García – Para que no se duerman mis sentidos,  Marvin Gaye– The Very Best Of, Miguel Bosé – Velvetina, Mumford & Sons – Babel, Phil Collins – Hello, I must be going!, Robbie Williams wiht Pet Shop Boys – Shes Madonna, Rod Stewart – The complete great american songbook, Sidonie – Sierra y Canadá, Siniestro Total – Trabajar para el enemigo

 

Lista Reprodución Forum: outono melancólico

En setembro collemos pulos con cancións cheas de enerxía para afrontar todos os propósitos que nos marcamos despois do verán. Agora que estamos metidos de cheo no outono, a estación máis melancólica do ano, é época de nostalxia pero tamén de inspiración para moitos. O cambio de tempo, a caída da folla, as cores verdes e marróns das paisaxes  invitan á relaxación e á melancolía, por iso a Lista de Reprodución de Outubro vén cargada de cancións cálidas e acolledoras.outono

Antonio Vega non podía faltar nesta lista, un dos compositores fundamentais do pop español dende a chegada da democracia. O intimismo das súas cancións e a súa sensibilidade fixeron que se gañara a admiración de crítica e público.

Espido é o nome do dúo musical que formaron Guadi Galego e Guillermo Fernández, que por entonces tamén eran membros de Berrogüetto. O proxecto nace polo roce melódico-harmónico destes dous músicos, unha mistura de gran creatividade da que naceu o seu disco homónimo onde Guadi Galego pon a voz e Guillerme Fernández toca a guitarra. Un traballo directo, cheo de tenrura e sentimento, no que as cancións transmiten por sí mesmas, sen abalorios.

E se de sentimentos falamos non pode faltar o desaparecido grupo galego Nadadora. Os do Grove que xa levaban 10 anos en activo e que se preparaban para sacar o seu cuarto disco anunciaron a súa separación por incompatibilidades persoais dos membros da banda no 2012. Os seus fans incondicionais quedámonos con que foi anunciado como un adeus non definitivo.

Want Two é a segunda entrega dun traballo anterior e que constitúe, por goleada, a obra máis barroca do compositor canadense Rufus Wainwright. Composto nunha época na que Rufus non paraba de traballar e compoñer cancións, Want Two está cheo de sensibilidade e romanticismo. Aínda que “cool”, Rufus cos seus excesos operísticos  non é pasto da maioría.

Cun son que ten moito do post punk dos anos 80, a crítica chegou a relacionar á banda escocesa Snow Patrol con elementos de U2. En Open Eyes invitan ao positivo pero a un positivismo que non está reñido coa tristeza e a melancolía que tamén está moi presente nas cancións. Como os propios membros da banda recoñecen “Nós non estamos sempre alegres, ninguén o está”.

Aquí vos deixamos a Lista de Reprodución completa. E non esquezas consultar a dispoñibilidade dos discos no noso catálogo:

Álex Ubago – ¿Que pides tú?, Andrés Calamaro – Obras incompletas, Antonio Vega – Básico, Billy Joel  – The Stranger, Christina Rosenvinge – Tu labio superior, Espido – Espido, Glasvegas – Glasvegas, Ismael Serrano – Acuérdate de vivir, Lamatumbá – Paraugas Universal, Macy Gray – The id, Nadadora – Todo el frío del mundo,  Najwajean – Till it breaks, Neil Young & Crazy Horse – Rust never sleeps, Noa – Gold,  Rufus Wainwright – Want two, Serrat & Sabina – Dos pájaros de un tiro, Snow Patrol – Eyes Open,  Tarik y La Fábrica de Colores – Sequentiale,  The Doors– The Doors, Travis – The invisible band, Triángulo de Amor Bizarro – Victoria Mística., Tulsa – Solo me has rozado, U2 – No line on the horizon, Van Morrison – Still On Top, Violent Femmes – Violent Femmes, Zënzar – Vaise armar

FUC, FIRC e FEC

Fuc-Firc-Fec-2014-Agosto-A-CorunaAs festas non rematan e a música tampouco. Despois do Noroeste Pop Rock e dos moitos concertos na Praza de María Pita, agora o escenario sitúase no Parque de Santa Margarida que se vai converter no epicentro galego da música alternativa durante tres días, 21, 22 e 23 de agosto.

Tres días nos que se celebrará o Festival FUC, FIRC, FEC 2014 organizado polo colectivo Fanzine Project e co apoio do Concello da Coruña. Un festival con tres estilos ben diferentes: rock, urbano (rap e hip hop) e electrónico e que xa vai polo seu quinto ano.

FUC (Festival Urbano Coruñés)  de rap e hip hop, o 21 de Agosto 19:00 a 00:00

  • C. Terrible
  • Norweside
  • Elecesar
  • ill Bambinos
  • Arce
  • BartonKidz
  • Bobeh

mc C.Terrible presenta BURUNDANGA, o seu novo traballo con LNS na produción. Trátase dun álbum composto de 14 tracks inéditos, no que aparecen dúas colaboracións da man de NY & Ihon (MDE Click) e Dano(Ziontifik).

No escenario estarán tamén Norweside, un selo local baixo o que se aglutinan diferentes estilos de hip hop, o vigués ELECESAR, os cataláns Ill Bambinos, os composteláns ARCE e Barton Kidz, e Bobeh.

FIRC (Festival Independente de Rock Coruñés) 22 de Agosto 20:00 a 02:00

  • Hamlet
  • Bastards On Parade
  • Unicornibot
  • Guerrera

O metal virá da man dos madrileños Hamlet trala súa evolución de estilos ao longo dos anos. Bastards On Parade encherán o escenario de punk folk. Ritmo, guitarras potentes e virtuosismo instrumental será o que acompañe aos pontevedreses Unicornibot. E os tamén galegos Guerrera traerán, como eles mesmos se definen “Psico-Blues-Rock profundo e enérxico”.

FEC (Festival Electrónico Coruñés)  23 de Agosto 18:00 a 03:00

  • Fairmont
  • The Frogmen
  • Hd Substance
  • Hoax Believers
  • The Panic Room
  • Roi
  • Lefrenk
  • Diego Villa
  • Parasit Vj + Vj Ram

Para pechar o festival, o sábado será a quenda da música electrónica. O canadense Fairmont, ou o que é o mesmo Jake Fairley de seguro que envolverá o Parque de Santa Margarida nun ambiente cálido e máxico provocado polo techno funk suave dos seus directos.

Tamén poderemos desfrutar de HD Substance que tras máis de vinte anos formando parte activa da escena electrónica mundial, máis de 30 Ep’s editados en selos de todo o mundo, segue sendo figura de referencia da escena techno española.

O resto de cartel completano The Frogmen e outros Dj´s entre os que se atopan  Hoax Believers, The Panic Room, Roi, Lefrenk, Diego Villa, Parasit VJ, e VJ Ram.

La canción del verano: Parte II

La música Francesa también tenía su lugar y de sus cantantes recuerdo y sobre todo por culpa del “plato garrard”, a Charles Adnavour con sus melancólicas Venecia sin ti (1964), La boheme (1966). Adamo con Mis manos en tu cintura (1967) y Gilbert Becaud Nathalie (1965) y la tan conocida Et maintenant (1961), que mis padres ponían al anochecer. Y aunque no comprendía tanto esas melodías, por ser mas intimas, por así decirlo, cuando me hice un poco mas adulta y al escucharlas de nuevo, me puse a trabajar para almacenarlas en mi memoria de canciones para toda la vida.

En España surgen grupos de música Pop, pensados para acumular éxitos veraniegos. Quien no recuerda a Formula V y su canción Tengo tu amor (1968), que enseguida los alzó como grupo revelación, Cuentame (1969), Vacaciones de verano (1972), Eva María (1973) y La fiesta de Blas (1974); todas ellas pegadizas, imposible no acordarse.

Otra canción de la época estival que me trae grandes recuerdos es la interpretada por el grupo Los Diablos, que en 1970 nos hicieron bailar y cantar con su pegadizo tema Un rayo de sol. En esta época, lo normal era que las canciones de los grupos españoles se cantaran en español, pero en 1968 la canción Ponte de rodillas (cantada en inglés) del grupo de rock Los Canarios, se convirtió en la primera “canción del verano” propiamente dicha. Logicamente no entendía nada de la letra, pero eso daba igual, ya que el ritmo pegadizo y bailón hacía que la letra fuera lo de menos.

En los principios de los ´70 comienza a sonar el grupo holandes Shocking Blue con la canción Venus (1969), que me hacía bailar a un ritmo desenfrenado muy popero. La canción fue versionada muchas veces, pero quizá la del grupo Bananarama en 1986 es la que más nos suene en la actualidad.

De Londres nos llegaba música pop muy comercial, y los discos de los cantantes y grupos se vendían como rosquillas, sólo con citar a los Beatles, enseguida nos ponemos a cantar o simplemente a tararear muchas de sus canciones, desde Love me do (1962), Can´t buy me love (1964), Eleanor Rigby (1966)… hasta llegar al Let it be (1970), todas y cada una de ellas siguen presentes en mi memoria y me llevan a momentos pasados y también presentes.

También desde Londres me llegaban los ritmos más roqueros de The Rolling Stones, y una canción que siempre me lleva a mi juventud: Angie (1973), una hermosa balada algo alejada del típico ritmo de los Stones.

Y como olvidar a Barry White y su orquesta y su inolvidable éxito instrumental Love´s theme (1974).

Lista de Reprodución Forum Xullo 2014: Música para viaxar

Coma cada ano, coa chegada do verán, o CMIX Centro Municipal de Información Xuvenil da Coruña pon en marcha a campaña Móvete’14 e a Biblioteca do Forum Metropolitano acompañaa poñendo á vosa disposición a mostra bibliográfica “Viaja con nosotros”, na que encontraredes multitude de películas e novelas que vos farán viaxar a maravillosos lugares e guías de viaxe que poderedes levar aos países que vos fixeron soñar as novelas.

A música poñémola na nosa Lista de Reprodución do mes de Xullo, para que non vos aburrades durante a viaxe. A música é un elemento tamén imprescindible á hora de facer as maletas. Unha boa selección para escoitar no coche mentras conduces, vas no avión ou namentras saboreas un refrescante xeado na praia fará que goces das vacacións con outro ritmo.

Wake Up (Espertar) é unha canción da banda de indie rock canadense Arcade Fire. Foi o quinto e último single do álbum debut da banda, Funeral, lanzado en setembro de 2004. E pese a que o título foi elixido debido ás numerosas mortes de parentes dos membros do grupo durante a gravación a canción e todo o disco transmiten forza e enerxía a rabear.

Os ingleses Arctic Monkeys son xeralmente considerados como parte da escena post punk revival. Whatever People Say I Am, That’s What I’m Not, o seu primeiro traballo, converteuse no álbum debut coas vendas máis rápidas na historia da música británica. E dende esta Mardy Bum (do 2005) até hoxe moito teñen evolucionado pero sempre coas guitarras e o son agudo como elemento distintivo.

Delorean téñeno todo da súa parte, merecidamente. Cancións como Seasun están en sintonía co que se fai fóra: loops, melodía house, festa e demais ingredientes para un novo verán do amor acompañado de outros alicientes non sempre correctos. Indie-house, liñas de teclado e de sintetizadores gloriosas e moi, pero que moi “bo rollo”. Non esquezas botarlle un ollo porque poida que os atopes en calquera festival xunto aos tamén cataláns Dorian.

El futuro no es de nadie é o segundo traballo de Dorian. Inclúe a Cualquier otra parte, luminoso hit electropop de fina produción, cuxa letra e melodía é capaz de meterse nas entrañas de calquera. A Cualquier otra parte é no fondo unha canción de amor e droga porque en realidade hai algo que salvar, non algo que perder, e con esa mensaxe positiva é coa que nos queremos quedar.

Know your enemy (Coñece ao teu enemigo) é unha canción escrita e gravada pola banda estadounidense de punk rock Green Day da que a revista Rolling Stone expresou que a canción é un dos momentos culminantes do álbum e foi a primeira en estar no posto número un na lista de Billboard Rock Songs.

Pero na selección, como é lóxico,  tampouco nos esquecemos doutros grandes clásicos que non poden faltar coma David Bowie, os Kiss, o xefe co seu Born in the U.S.A., ou calquera disco dos Beatles. E se a isto lle engadimos o bo espíritu festeiro dos mexicanos Café Tacvba, dos maiorquíns La Gran Orquesta Republicana e os temazos da Fundación Tony Manero capaces de levantar calquera festa, o resultado é do máis variado e completo, para que te relaxes, desfrutes e volvas coas pilas ben cargadas.

Aqui vos deixamos a Lista completa e non esquezas pasar pola biblioteca antes de pechar a maleta.

Arcade Fire – Funeral, Artic Monkeys – Whatever People Say I Am, That’s What I’m Not, The Beatles – 1962-1966, The Black Eyed Peads – Elephunk, M, Aretha Bob Dylan – Love and Theft, Bowie – Diamond Dogs,  Bruce Springsteen – Born in the U.S.S, Café Tacuba – Un viaje, David Guetta – Nothing but the beat, Delorean – Ayrton Senna, The DoorsDorian – El futuro no es de nadie, Elvis Costello – National Ransom, Eminem – The Eminem show, Fundación Tony Manero – Sweet Movimiento, Gotan Project – Tango 3.0, La Gran Orquesta Republicana – Abrazos, Green Day – Uno, Guns’n Roses – Appetite for Destruction, Kings of Leon – Only by the night, Killers – Live from the Royal Albert Hall, Kiss – The very best of Kiss, Lana del Rey – Born to die, Macaco – Puerto presente, Muchachito Bombo Infierno  – Vamos que nos vamos, The XX – Coexist

 

Agoraphobia: “O punk sempre o levas nas veas, non se pode fuxir del”

agoraphobiaAgoraphobia son 5 mulleres roqueiras que veñen de Boiro (A Coruña). A banda nace no ano 2006, coma un cuarteto de amigas de instituto que compartían o gusto pola música punk e as ganas de facer as súas propias cancións. En Bibliosons falamos con Aislinn (guitarra)

 Acabades de gravar Dirty Little Things. Como o podedes presentar?

Dirty Little Things poderíase presentar coma o froito do gran esforzo e da ilusión de cada unha de nós. No disco ademáis recóllese a evolución da banda e o concluír dun proceso creativo que comezou no mes de marzo do pasado ano cando se incorporaron as novas integrantes.

Un disco que gravastes grazas a un concurso. Que significou o feito de gañalo para vós?

Cando nos enteramos de que gañaramos o concurso de Vodafone non dábamos creto, creo que nos costou semanas asimilalo, ata que nos atopamos gravando no estudio. Significou por suposto a oportunidade de gravar un disco con grandes profesionais e darnos máis a coñecer. Foi maravilloso.

Un disco que gravades despois de 8 anos tocando. Como evolucionou Agoraphobia nese tempo?

A verdade é que personalmente se me fai raro pensar en oito anos tocando! Para min o tempo pasou voando e Agoraphobia converteuse nunha faceta máis da miña vida, inherente a todo o que fago.Como banda a evolución foi bestial, certo é que comezamos no 2006, eramos unhas rapazas con moitas esperanzas con respecto ao futuro, por iso as nosas letras eran reivindicativas e acompañábamolas dun punk nacido do máis auténtico ‘faino ti mesmo’ posto que ningunha de nós tiña a máis mínima idea de música; pero si tiñamos moitas ganas de crear. A banda estivo nesa onda un par de anos pero cos cambios importantes que se producen nesas idades (como asistir á universidade) deixamola un pouco abandonada, asi foi indo uns tres ou catro anos, tocando de cando en cando, ensaiando o que podiamos… ata que finalmente algunhas das antigas compoñentes non poideron continuar.

Foi logo unha evolución en canto a integrantes e á propia música en sí?

Si. Recordo que foi a finais do ano 2012 a Susana ( a cantante) e a min plantexábasenos un tremendo dilema, queríamos por tódolos xeitos seguir coa música pero tiñamos unha banda a medias, non sabíamos se quera se decir adeus a Agoraphobia e comezar con algo novo. Sen embargo, pódese decir que somos ambalas dúas persoas moi cabezudas e decidimos tirar para adiante, comezamos a buscar xente e tivemos a grandísima sorte de atopar rapazas coma Paula, Lucía e Sabela, quenes nos aportaron moito coma músicos e coma persoas. Aí plantexamonos a banda de maneira diferente, a composición era outra e nós coma persoas sufriramos unha tremenda evolución, foi cando comezou o garage e a inspiración cinematográfica de tódalas cancións. Por todo iso nos gusta decir que Agoraphobia (tal como é agora) leva existindo pouco máis dun ano. Iso si, o punk sempre o levas nas veas, non se pode fuxir del.

A que soa Agoraphobia?

Agoraphobia soa a Sabela, a Susana, a Lucia, a Paula e a min.  Soa a ferramentas e utensilios de xardinería, a gasoil, a polvo e a garaxe, a cervexa, a palomitas e a cine serie b. A todas esas cousas que nos rodean cando damos forma a cada canción, e tamén por suposto ás influencias musicais de cada unha de nós (que son moitas).

O nome vén dun tema dos estadounidenses Incubus. Por que esa canción?

Creo que simplemente porque nese momento nos apetecía, parecíanos graciosa a paradoxa de tocar ante a xente e ser ‘agorafóbicas’. Agora e ainda máis curioso posto que somos dúas psicólogas no grupo, parece que o nome nos persegue.

[Agoraphobia significa medo ao medo] A que lle tedes medo?

A verdade ter medo ao medo… parece bastante intelixente non? Eu teño medo a moitas cousas, elas non o sei. Probablemente a que isto se remate.

Pero 5 mulleres roqueiras coma vós ben poden facerlle fronte ( a eses medos)

Cando estamos xuntas é certo, parece que lle podemos facer frente a case todo, temos un verdadeiro espíritu grupal; collemos brío e protexemonos unhas ás outras.

SRB2013_agoraphobia

Como traballades xuntas. Entendédesvos ben para compoñer?

É un proceso que ‘flúe’, ten o seu propio flow. Normalmente son eu a que leva a idea principal pero sen elas, nunca chegaría a ser canción. Cando lles mostro algunha idea sempre saben poñer en música o que estou pensando ou, se cadra facelo aínda mellor. Son unhas xenios, e creo que falamos todas a misma ‘linguaxe’.

Por que en inglés? porque os vosos comezos foron en castelán.

Se cadra é un problema pero, escribir en inglés fáiseme máis sinxelo. Escribir en castelán ou galego é máis duro, a xente comprende perfectamente a mensaxe, cando o cantes ou o escribas tes que pensar en que entenderán sen esforzo todo o que estás a dicir, require un nivel máis de apertura persoal.

Despois deste disco cal é o próximo paso de Agoraphobia (concertos, festivais)?

En agosto estaremos no Castelo Rock e no Brincadeira, temos tamén máis concertos que iremos anunciando nas redes sociais. En septembro voltaremos a tocar na Coruña nun concurso da Deputación; e aínda nos queda moito moito por facer, agora acabamos de comezar a nosas andadas coa productora Dotbeat e creemos que faremos un gran equipo, temos ganas de sorprendervos!

Algo pendente

O seguinte disco

Un soño por cumprir

Xirar por EE.UU

Que significa a música para vós?

Todo, acompáñanos todo o día, tódos os días.

Serve para protestar tamén? Contra que quere protestar hoxe Agoraphobia?

Sempre serve para protestar aínda que a mensaxe non sexa sempre 100% directa, creo que cos anos gañamos un punto de acidez,de ironía. Non nos gusta a sociedade tal e como está, pero, a quen lle gusta?. Centramonos moito en tratar temas moi audiovisuais pero tamén nos interesa a idea da igualdade de xénero. Digan o que digan iso esta aí, e ás veces é ainda peor ca antes porque como non se pode discriminar de maneira directa faise de maneira indirecta, o cal e máis difícil de erradicar. Está claro que todo ten as súas vantaxas pero cando eres muller sempre tes máis que demostrar. Cando fixemos o libreto do disco prefirimos non adxuntar ningunha foto nosa,queriamos que a xente escoitase as cancións sen saber se eran homes ou mulleres os que tocaban (sen contar a voz que é claramente feminina), foi unha especie de experimento e tamén de reivindicación.

Hoxe tocades na sala Mardi Gras da Coruña dentro do Festival Rockin’ Girls A cita é ás 22 h., que tedes preparado?

Estaremos acompañadas dun grupazo madrileño, os Árida. Temos pensada unha noite de auténticas mulleres roqueiras! Non volo podedes perder!

 

 

Tinta Sonora

Escribir según la RAE:

  •  tr. Representar las palabras o las ideas con letras u otros signos trazados en papel u otra superficie.
  •  tr. Componer libros, discursos, etc. U. t. c. intr.
  •  tr. Comunicar a alguien por escrito algo. U. t. c. intr.
  •  tr. Trazar las notas y demás signos de la música.

La tarea de escribir, el arte de la escritura se ve estrechamente vinculada a las demás artes y en concreto la escritura y la música tienen historias tan paralelas que se difuminan. Quizás es por esto, por lo que nos podemos encontrar con  “musicoescritores”, que no desde hace poco han traspasado esas líneas invisibles y se han sentado a escribir para leer y no para cantar. Si hablamos de esto, el primer nombre que nos puede venir a la cabeza es el gran Leonard Cohen, y como él mismo nos dice: “Toda mi obra, bien sea la que llaman novela como la que llaman poesía, contiene una guitarra invisible en su interior”.  Leonard Cohen escribió dos novelas y varios poemarios antes de editar su primer disco y la convivencia entre libros y música ha sido constante a lo largo de su carrera. ¿Cuánta literatura hay en una sola canción de Cohen? Es, quizás por esto, que en el año 2011 recibe el Premio Príncipe de Asturias de las Letras : Leonard Cohen   “Considerado uno de los autores más influyentes de nuestro tiempo, sus poemas y canciones han explorado con profundidad y belleza las grandes cuestiones del ser humano”.   Otro gran músico galardonado con el Premio Príncipe de Asturias de las Artes, fue en el año 2007 Bob Dylan bob dylan “Dylan conjuga la canción y la poesía en una obra que crea escuela y determina la educación sentimental de muchos millones de personas.Por ello mismo, es fiel reflejo del espíritu de una época que busca respuestas en el viento para los deseos que habitan en el corazón de los seres humanos.”   En el año 2008 recibió un reconocimiento honorario del Premio Pulitzer por su “profundo impacto en la música popular y en la cultura americana, marcado por sus composiciones líricas de extraordinario poder poético”. Las palabras aparecen en los libros y en las canciones, son soportes diferentes pero ambos sirven para contarnos algo, transportarnos a otro momento, a otro lugar. Ese poder mágico lo tienen los libros y también las canciones y es por esto que, en ocasiones, aquellos que escriben historias sonoras se atrevan a plasmar esas historias en papel. Pensando en esto y tratando de aunar estas dos disciplinas artísticas que tanto nos gustan en las bibliotecas, desde la Biblioteca Infantil y Juvenil hemos pensado en una muestra que reúna a varios artistas de la música que han hecho incursiones en el mundo de la literatura, así nace: TINTA SONORA

Este verano, desde el 15 de Junio hasta el 15 de septiembre, ven y viaja  con los libros y la música de: Leonard Cohen, Bob Dylan, Nick Cave, Albert Plá, Santi Balmes, Madonna, Antonio Vega, Antón Reixa, Joaquín Sabina, Patti Smith, Iván Ferreiro, Rosana y muchos otros, y  descubre la faceta de escritor/a de tus músicos preferidos, descubre libros, recuerda melodías… A partir de ahora encontrarás pequeñas historias en cada una de las canciones que escuches. Tenéis la selección de documentos para ir haciendo boca en Pinterest y os incluimos aquí una lista de reproducción en la que podrás descubrir, no sólo música, sino también entrevistas o curiosidades.

Os dejamos también la guía de lectura donde podréis conocer más a fondo a músicos/escritores y sus obras.

Recordad que también nos podéis visitar a través de nuestra web de las Bibliotecas Municipales.

Lista de Reprodución Forum Xuño 2014: preparándonos para os festivais

Para comezar ben a época estival queremonos ir preparando para a multitude de festivais que se aveciñan sen sair das nosas fronteiras. Por iso na Lista de Reprodución da Biblioteca Forum Metropolitano  facemos un pequeno recopilatorio dos mellores traballos de moitos dos grupos dos que poderemos desfrutar nos escenarios este verán.

festival-940x277

A Romaría Pop 2014 volta coa súa terceira edición o vindeiro 14 de xuño. O evento, organizado por Desconcierto Cultural en colaboración co Concello de Santiago de Compostela, é xa unha referencia no calendario de festivais galegos pola súa aposta como espazo de convivencia e encontro para todo tipo de público coa música feita en Galicia coma eixo vertebrador. Ademáis dunha boa representación do mellor da escena independente galega, que fará as delicias dos máis melómanos, a Romaría plantexa outras opcións de ocio coma unha sección adicada a restauración tradicional e contemporánea, unha feira de roupa e vinilos, presentacións culturais e como non, as xa populares actividades orientadas aos romeiros cativos coma os obradoiros musicais infantís. Poderemos desfrutar entre outros de Niño y Pistola co seu estilo folk-rock americano de corte clásico próximo a bandas como  Crosby, Stills, Nash and Young, The Band ou The Byrds.

20 bandas conforman o cartel da próxima edición do Derrame Rock, que se celebrará no recinto de Expourense os días 20 e 21 de xuño e onde ademais da zona de concertos habilitaránse zonas para o ocio, con mercados e zonas de descanso… Entre as bandas confirmadas atopamos a Barón Rojo, Loquillo ou o polifacético Miguel Costas, ex-guitarrista de bandas como Siniestro Total, Aerolíneas Federales e Los Feliz.

Despois de 13 anos celebrándose na localidade arousana de Vilagarcía de Arousa, o xa clásico Festival do Norte trasládase á paradisíaca Illa de Arousa os días 3,4 e 5 de xullo e conta no cartel con nomes da talla dos granadinos Lori Meyers ou a dozura de Russian Red que nos últimos anos se convertiu nunha das artistas máis significativas do panorama español que conta no seu haber co Premio MTV Europa ao Mellor Artista Español.

A terceira edición do festival Portamérica terá lugar os días 17, 18 e 19 de xullo no Porto do Molle, Nigrán, e inclúe unha coidada selección de artistas de primeiro nivel de toda España, Europa e Latinoamérica. O resultado son tres días de música independente, que ondula dende o pop máis melódico ao rock puro de guitarra, o punk ou o son electro. Entre os artistas confirmados atopamos, entre outros, a Niños Mutantes, Andrés Calamaro, Iván Ferreiro, o pop psicodélico de Sidonie ou os coruñeses Triángulo de Amor Bizarro que parten entre os favoritos para os Premios da Música Independente, nominados a mellor artista, álbum do ano por ‘Victoria mística’, canción do ano por ‘Estrelas místicas’, mellor directo e mellor artista Raio 3

O festival de hardcore e punk Resurrection Fest 2014 terá lugar os días 31 de xullo, 1 e 2 de agosto na localidade de Viveiro. Edición tras edición o festival foi medrando ata consolidarse como o maior festival de hardcore/punk e metal de toda a península. As expectativas para a edición de 2014 son de novo moi altas e o cartel contará cos nomes máis importantes e multitudinarios dentro do xénero, entre estes nomes destacan por exemplo a banda española de thrash metal Angelus Apatrida.

E como non volve o Brincadeira Festival. Sen dúbida o festival máis divertido do verán que se celebra os días 7, 8 e 9 de Agosto en Santiago de Compostela (Monte do Gozo Norte). A capital galega acollerá a raíña da música disco por excelencia Gloria Gaynor, así como a multitude de artistas diferentes, Fangoria, Fuel Fandango, Arizona Baby ou Ruxe Ruxe.

Sen embargo teremos que agardar a setembro para gozar, na localidade coruñesa de Boimorto, da terceira edición  do Festival de la Luz que busca multiplicar o seu impacto, a súa capacidade de influencia e as súas propostas pola innovación. O compositor, productor e músico bilbaíno Kepa Junkera, Antonio Orozco e Uxía Senlle están entre os artistas confirmados.

Aquí vos deixamos a Lista de Reproducción completa do noso particular repaso polos festivais que nos esperan, para que vos vaiades poñendo a tono e non vos pillen despistados co que está soando:

Angelus Apatrida – The call, Andrés Calamaro – La lengua popular, Antonio Orozco – CadizFornia, Baron Rojo – Volumen Brutal, Barricada – Bésame, Corizonas – Estudios y baladas, Delorean – Apar, Fangoria – Del vodevil a la astracanada …, Fuel Fandango, Iván Ferreiro – Confesiones de un artista de mierda, Kepajunkera – Folk, Lori Meyers – Impronta, Los Suaves – Maldita sea mi suerte, Mark Lanegan Band – Blues Funeral, Miguel Costas – Condenado a Costas, Niño y Pistola – There`s  man with a gun over there, Niños Mutantes – Náufragos, Russian Red – Fuerteventura, Ruxe Ruxe – A terra dos comentos, Second – Fracciones de un segundo, Sidonie – El incendio, Stereotipos, Triángulo de Amor Bizarro – #Año Santo, Uxía – Eterno navegar, Vetusta Morla – Un día en el mundo, We are Standard

E lembra, se queres levar en préstamo para a casa algún destes discos ou outros traballos destes músicos, consulta a dispoñibilidade dos materiais no Catálogo de Bibliotecas Municipais.

catálogo