Lista de Reprodución Forum: 30 anos de Noroeste

Xa se cumpriron 30 anos desde que comezou o Noroeste, así que, como non podía ser doutro xeito, a Lista de Reprodución deste mes, dedicámoslla ao festival coruñés, unha das citas musicais máis importantes do verán no norte peninsular.  Ademais, para celebralo, traémosvos una playlist ampliada, xa que en lugar de 26, son 30 os temas que a conforman.

Desde os seus inicios en 1986 foi cambiando de nome e de escenario principal, pero non perdeu a súa esencia. Comezou como Noroeste Pop Rock, durante máis dunha década foi Coruña Pop Rock, e agora é Noroeste Estrella Galicia.

E o que empezou no Palacio dos Deportes de Riazor, pasou por Maria Pita, antes de chegar ao lugar que fai a este festival tan especial: a Praia de Riazor. Agora, co Noroeste Expandido, a música continúa noutros oito puntos da Cidade: o Castelo de San Antón, as Prazas de San Nicolás e as Bárbaras, a Igrexa das Capuchinas, a Fundación Luís Seoane, a Casa Museo Casares Quiroga, o Parque do Paseo das Pontes e o Campo da Leña.

Despois de tres décadas seguen os concertos gratuítos ao aire libre, con bandas e artistas de referencia tanto a nivel nacional, como internacional, ademais dos grupos locais.

Nesta edición bateuse un record, xa que nos acompañaron 60 grupos durante seis días, con grandes como: Editors, Neil Halstead, Triángulo de Amor Bizarro, Ocean Colour Scene ou Freedonia.

Ao longo destes 30 anos puidemos gozar de artistas tan relevantes como: The Cure, Mika, Suede, The Hives, Nacha Pop, Leiva, Xoél López, Love of Lesbian, Siniestro Total, Heredeiros da Crus ou Los Suaves.

Na primeira edición do Noroeste 30.000 persoas asistiron aos concertos de 14 grupos, entre os que estaban Siniestro Total, Glutamato Ye-Yé e Os Resentidos. Ese verán de 1986 estivo marcado por un tema, Galicia Caníbal, do disco do mesmo nome do grupo liderado por Antón Reixa. Con este himno do rock galego, Os Resentidos conseguiron que volvese soar unha canción en galego nas radios de toda España, anos despois de Andrés do Barro. Ademais, Galicia Caníbal, foi considerada pola revista Rolling Stone, como unha das 200 mellores cancións do pop-rock español.

Os británicos The Cure abarrotaron a praia de Riazor en 1998, nun momento no que a banda non pasaba polo seu mellor momento, xa que Robert Smith estaba pensando en deixar o grupo e tiñan previsto lanzar un álbum a modo de despedida. Este traballo foi Bloodflowers (2000), nomeado en 2001 ao Grammy de Mellor álbum de música alternativa e tivo unha boa acollida por parte do público e da crítica. Isto, unido ao éxito da xira, fixo que o líder de The Cure cambiase de opinión. Ao ano seguinte, cando finalizaba o contrato coa súa discográfica, Smith accedeu a lanzar un recompilatorio de grandes éxitos, elixidos por el mesmo. Así naceu Greatest hits, que inclúe temas desde 1978 ao ano 2000, e do que destacamos Close to Me, o segundo sinxelo do seu sexto álbum (The Head On The Door) e o seu lanzamento máis exitoso ata 1985.

Catorce anos despois, e un día antes dos concertos de Leiva, Iván Ferreiro e Xoel López, máis de 25.000 persoas gozaron do show de Mika, que se dirixiu ao público en todo momento en castelán. O cantante libanés que quere facer á xente feliz non o tivo fácil, pois as discográficas rexeitaban as súas maquetas polo seu estilo pouco convencional, que non consideraban comercial. Por iso creouse unha conta en My Space para dar a coñecer a súa música e subiu Grace Kelly, o tema que o catapultou á fama. Medio millón de persoas o escoitaban a través de internet, mentres que as discográficas non o querían. Deixámosvos o que foi o terceiro sinxelo do seu álbum debut, Life in Cartoon Motion (2007), Love Today, que obtivo un nomeamento aos Grammy como Mellor gravación dance.

Hai dous anos, os cataláns Love of Lesbian, foron cabeza de cartel da primeira xornada dun Noroeste, no que tamén gozamos de Madness, Los Eskizos e Delafé y Las Flores Azules, entre outros. O grupo de indie rock, estaba coa xira “Eterna” do seu sétimo álbum de estudo, La noche eterna (2012). Un disco de pequenas historias, de seres anónimos e noctámbulos, no que se mesturan realidade e ficción, e sobre a noite e o anonimato na gran cidade. Unha destas historias é a de Pizzigatos, un tema cun videoclip divertido e literalmente animado, que serviu como peche deste exitoso álbum. Inspirado nos debuxos mexicanos tradicionais, empregouse o Motion Graphics como técnica de animación, ademais de rotoscopia e ilustracións con selos de goma para animar as figuras.

Aquí presentámosvos a Lista ao completo, e lembrade que se queredes escoitar os álbums dos traballos seleccionados, podedes levalos en préstamo na Biblioteca Fórum.

Ariel Rot – Debajo del puente, Danza Invisible – Sabor de amor, Deluxe – Réquiem (No fui yo), Hombres G – Voy a pasármelo bien, Kiko Veneno – El duende, León Benavente –  Avanzan las negociaciones, Loquillo – Feo, fuerte y formal, Los Suaves – Maldita sea mi suerte, Love of Lesbian– Pizzigatos, Luz Casal – Quisiera ser y no puedo, M Clan – Inmigrante, Maldita Nerea – Tu Mirada me hace grande, Manolo Tena – Sangre española, Mika – Love Today, Miguel Ríos – Bienvenidos, Nacha Pop – Chica de ayer, Os Resentidos – Galicia caníbal (fai un sol de carallo), Pereza – Princesas, Radio Futura – Corazón de tiza, Raphael – Qué sabe nadie, Sex Museum – Circles in the Salt, Sidonie – La noche sin final, Simply Red – Something Got Me Started, Status Quo – Mony Mony, Suede – So Young, Tachenko – Mediterráneo, The Cure – Close to me, The Hives – Walk Idiot Walk, The Waterboys – Fisherman’s Blues, Triángulo de Amor Bizarro – Un Rayo de Sol

Lista de Reprodución Forum: pasaxeirxs ao tren

O tren foi un tema recorrente na música tradicional e popular desde a primeira metade do século XIX. Desde as primeiras locomotoras de vapor do século XIX ás actuais, a súa evolución tivo unha gran influencia no panorama musical. Utilizada orixinalmente nos temas como símbolo de progreso, aventura e risco, na actualidade emprégase como metáfora do paso do tempo, como evocación do pasado ou como vía para escapar da realidade.

Desde o tren tolo que vai fóra dos carrís, co que Ozzy Osbourne fala da crise na que se sumiu tras ser expulsado de Black Sabbath, ao triste no que Tom Waits quere atoparse de novo coa moza dos seus soños, e pasando polo aquel no que ven Mari, a moza máis querida de Los Suaves, convidámosvos a subirvos ao tren e gozar dunha pequena viaxe a ritmo de pop, rock, música electrónica e ata ópera.

“Os mozos malos de Boston”, Aerosmith, fixeron para o seu segundo álbum unha versión de Train Kept a Rollin’, do músico de jazz estadunidense Tim Bradshaw, que a publicou por primeira vez en 1951. Un tema ao que tamén lle deron o seu toque persoal artistas como The Yardbirds, Led Zeppellin, Guns N’Roses, Motörhead ou Metallica. A canción incluída en Get Your Wings (1974) foi lanzada como single, e posteriormente apareceu en 3 álbums en vivo. O tema, que se converteu nun dos máis populares da banda, é o único que tocaran Steven Tyler, Joe Perry e Tom Hamilton por separado antes de converterse en Aerosmith.

Bruce Springsteen tamén conta cunha canción sobre o tren, Downbound train. Un tema melancólico, no que se chora a un cónxuxe perdido. Incluído en Born in the USA (1982), foi gravado orixinalmente en acústico nunha das primeiras sesións de grabación do disco. Tempo despois, esta versión acústica pasou a formar parte do álbum Nebraska. Hai opinións variadas sobre Downbound train, chegándose a dicir desde que é a mellor canción do disco, ata que é un tema débil e descoidado. Con todo, e a pesar de non ser un dos sete singles do disco, foi popular na radio, interpretada frecuentemente no I Born in the U.S.A. Tour, e The Smithereens fixeron unha versión do tema no seu traballo recompilatorio From Jersey It Came! The Smithereens Anthology.

O músico, cantante, compositor e actor estadounidense Tom Waits incluíu no seu álbum Rain Dogs (1985) a canción Downtown Train, cuxo videoclip foi dirixido por Jean-Baptiste Mondino, e no que aparee o boxeador Jake LaMotta. Rod Stewart gravou unha versión que chegou ao nº 3 na Billboard Hot 100, despois de ser lanzado como single a finais de 1989. O tema de Stewart tamén foi número un en Canadá, chegou ao top dez das listas británicas, e ata lle serviu para gañar una nominación aos Grammy na categroría de Mellor Interpretación Vocal Pop Masculina. Ademais de por Stewart, Downtown Train foi versionada por Mary Chapin Carpenter, Bob Seger e Patti Smith, entre outros.

E se falamos de trens non podemos esquecernos de Andrés do Barro, un cantante esencial para entender o desenvolvemento do pop en Galicia. Co seu estilo melancólico e atemporal, conseguiu un fito histórico: coar unha canción en galego como número un das listas de éxitos nacionais, nunha época na que as linguas cooficias estaban prohibidas. Estamos falando, como non de O Tren (1968); un tema producido por Juan Pardo, que paticipou nos coros xunto a Emi de la Cal, Paula -a muller de Andrés do Barro- e Camilo Sesto. Neste caso, deixámosvos a versión de Siniestro Total, incluída no disco Siniestro Total II (O Regreso) (1983).  E é que a afección da banda viguesa por Andrés do Barro vén de lonxe, pois dous dos seus membros orixinais, Julián Hernández e Alberto Torrado fixéronse amigos no colexio polo seus gustos musicais, e tiñan a do Barro como un dos seus referentes.  Por certo, sabedes de onde ven o nome da banda? O 20 de agosto de 1981 tiveron un accidente cun Renault 12, no que acabaron no hospital con graves lesións e co coche “sinistro total”. Foi precisamente durante o periodo de convalecencia que comezaron a gravar algunas cousas.

Aquí vos deixamos a Lista de Reprodución ao completo, e lembrade que se queredes escoitar os álbums dos traballos seleccionados, podedes levalos en préstamo na Biblioteca Fórum. E se quedades con ganas de máis trens, non esquezadades visitar a mostra Estacións de Lecturas, tamén da Biblioteca Fórum.

ACDC – Rock N Roll Train, Aerosmith – Train Kept a Rollin’, Alaska y los Pegamoides – El plan, Alejandro Sanz – El tren de los momentos, Bob Marley – This Train, Bob Zurke – Honky Tonk Train Blues, Bruce Springsteen – Downbound Train, Cómplices – El tren, Coti – El tren, Count Basie – Super Chief, Creedence Clearwater Revival – The Midnight Special, Duke Ellington –  Take the ‘A’ Train, Franco Battiato – Los trenes de Tozeur, Johnny Cash – Blue train, Kathleen Battle, Jessye Norman – Gospel Train, Kraftwerk – Trans-Europe Express, La Unión – Tren de Largo recorrido, Los Suaves – Viene el tren, M-Clan – El tren que nunca cogimos, Madness – Waiting for the Ghost Train, Ozzy Osbourne – Crazy Train, Siniestro Total – O tren, Supertramp – Rudy, The Clash – Train in Vain, The Velvet Underground – Train Round the Bend, Tom Waits – Downtown train

O sabor da carne sen castrar

Fai pouco máis dunha semana que os Heredeiros da Crus comezaron unha xira que os levará a percorrer dez localidades galegas. Vigo, O Barco de Valdeorras, Boiro, Lugo, Ferrol, Ourense, Carballo, Pontevedra, A Coruña e Santiago de Compostela son os lugares escollidos para a “Volta aos Jaliñeiros” que desenvolverase durante os meses de novembro, decembro e xaneiro con aforos próximos ás 200 persoas. Os Heredeiros queren levar o espírito da banda de volta aos foros que os veron crecer: apostan polas distancias curtas como acicate desta xira. Será unha boa oportunidade para disfrutalos na súa formación básica (Fran Velo, baixo; Manu Rey, batería; Tucho Novo, guitarra; Tonhito de Poi, guitarra; Javi Maneiro, voz) e de escoitar temas que se recuperarán para esta andaina.

heredeiros-da-crus-pentavox-galicia-gira-2015

Heredeiros nace en Castiñeiras, en Ribeira (A Coruña) en 1992. Logo duns primeiros ensaios nun galiñeiro de Poi, ese mesmo ano ofrecen o seu primeiro concerto na mítica Festa da Dorna. En 1994 publican o seu primeiro disco, “A Cuadrilla de Pepa a Loba”, un álbum que marcou un antes e despois na historia do rock en galego e no que se inclúen himnos como “Quero josar” ou “O fillo de José”.  Só un par de anos despois editarían o segundo disco, “Está que te cajas!!”,  con temas emblemáticos como “O teu fillo fuma porros”, a melancólica “A chaqueta de lana” ou “Frenaso no calsonsillo”’, unha peza na que colabora o mesmísimo Rosendo Mercado.

Logo virían “Criatura” (1997), “Des minutos” (1997), “Erecsiones Munisipales” (1999), “All right Chicago” (2000)… Proxectos cos que conseguen manter un gran nivel de vendas, saír a tocar no estranxeiro e permitirse maneiras de mainstream (íscalle lura, my friend).

Foron un dos diversos grupos que a principios dos noventa formaron parte dun movemento musical que resultou ser todo un fenómeno social en Galicia: o rock bravú. Os grupos comezaron a ser moi coñecidos grazas á visibilidade que lles ofrecía na “telegaita” o programa Xabarín Club, estreado en 1994, desde unha televisión pública por entonces máis entusiasta e moito máis interesada que agora nos contidos xuvenís e en potenciar o rock en galego.

A colección de videoclips con karaoke que produzo o Xabarín converteuse na banda sonora da merenda de toda unha xeración de rapaces e rapazas galegos: cancións de grupos consagrados como Siniestro Total, Os Diplomáticos de Monte-Alto ou Aerolíneas Federales; emerxentes como Blood Filloas, Yellow Pixoliñas ou os  propios Heredeiros, e tamén bandas procedentes do mundo lusófono. Referentes da movida viguesa, rock bravú, indie, punk… todos eles mesturados e ben axitados para o deleite da infancia galega.

Imposible esquecerse de temas como “Qué jallo é!”, “Estou na lavadora”, “Non todo é o que parece” ou a mítica “Oda ao futbolín”, por citar algunhas. Fixeron máis polo noso galego que a EXB ou calquera campaña de normalización lingüística.

Máis de 20 anos deste movemento basado en grupos que facían (e, por sorte, algúns seguen a facer) rock en galego e que procedían maioritariamente de pobos moi alonxados dos centros de producción musical. Excepto Os Diplomáticos de Monte Alto, as bandas viñan de pobos de toda a xeografía galega: O Caimán do Río Tea de Ponteareas, Os Impresentables de Vimianzo, os Skornabois de Lourenzá, os Rastreros de Chantada… Un rock rural, da Galicia profunda, que falaba de vivencias cotiás cun tono cómico e irónico. Unha manifestación do orgullo pola nosa cultura con sonido bravío e sen aditivos.

Xavier Valiño chegou a definilo no seu libro “A paixón que queima o peito” como un “rock sen capar, que xurdiu cando as guitarras chegaron ás aldeas”. (¿Que sería de nós sen elas?)

Se tras ler estas liñas se te antolla un revival bravú, recorda que nas Bibliotecas Municipais temos unha selección de títulos só apta para nostálxicos. Velaí algúns deles:

  • Apocalipse con Grelos. Madrid: Energy Alternative, 1998.
  • Rock Bravú : A Paixón que queima o peito. Xavier Valiño. Vigo : Xerais, 1999.
  • Unión bravú. Vigo: Edicións do Cumio, 1996.
  • Selección xa! Bravú: denantes mortos que goleados. Vigo: Cormorán Produccións, 1997.
  • ¡¡Non pises a herba!! Yellow Pixoliñas. Lugo: Sons Galiza, 1996.
  • Feito na casa. O Caimán do Río Tea. Lugo: Sons Galicia, 1995.
  • Jard Rock Con Fe. Heredeiros da Crus. Betanzos: Airapro Producións, 2013.
  • Arroutada pangalaica. Os Diplomáticos de Monte Alto. Madrid : Dro, 1991.

montaje copy