Tanxugueiras no AgoraSón da primavera 2019

Con motivo do Día das Letras Galegas e para promover a lectura en lingua galega, o Servizo de Normalización Lingüística do Concello da Coruña organiza o AgoraSón 2019, coas Tanxugueiras en concerto. O acto terá lugar este venres no Centro Ágora e os convites repártense (até esgotárense) ao coller libros en galego nas Bibliotecas Municipais da Coruña para os levar en préstamo. Non quedes sen o teu!!

Dende Bibliosons tivemos a sorte de poder falar coas integrantes de Tanxugueiras para coñecelas máis de preto.

 

 

O subidón máis grande é poder mirar á cara a xente e ver como disfrutan coa nosa música.

 

 

 

Antes que nada, moitos parabéns por ese Premio MIN ao mellor álbum en galego. Gañastes nunha categoría na que tamén se presentaba Mercedes Peón, ¿Cómo se recibe isto?

Gañar os Premios MIN coa importancia e o renome que teñen foi algo moi bonito. O xeito de estar nomeadas con Ezetaerre, Mercedes Peón, Chicharrón, Xoana Veiga e levar o premio ao carón dunhas artistas desa talla foi algo inesperado, calquera podería ser elixido. Pero estamos super contentas e agradecidas de que o xurado valorase tanto esforzo e dedicación.

Tres rapazas novas que fan música tradicional. Este pode ser un titular tipo para definir a Tanxugueiras á par que moi básico. ¿Que matices habería que engadir para describirvos mellor e profundizar máis na música que facedes?

Se temos que definir a nosa música, as primeiras palabras que nos veñen á cabeza son, sen complexos. Escollemos pezas tradicionais e dámoslle o noso punto de vista, facémolo dende o corazón, respecto e disfrutamos moito facendo ese traballo. Somos tres mulleres orgullosas de selo, que disfrutamos ao cantar e contar a nosa tradición e, sendo moi conscientes de que somos capaces de levar un proxecto desta magnitude adiante.

A alusión que facedes a “darlle unha volta” á música tradicional é constante. ¿Que volta hai que darlle exactamente?

Cando decimos que hai que darlle unha volta, referímonos á necesidade de achegar a música tradicional aos nosos tempos, perder o medo a xogar con ela facéndoa nosa.

¿Engancha a música popular?

A música popular engancha. Pouquiño a pouco estase a conseguir que chegue a máis xente, incluso a aquela que nunca escoitara este tipo de música… é un traballo lento pero non imposible. Necesitamos que haxa moitos máis grupos profesionais que arrisquen pola nosa música, para loitar entre todas.

¿Que lle diriades a esa xente nova que aínda non vos coñece porque cre que –en principio- que non lles gusta a música popular senón outros estilos como pode ser o trap, tan de moda agora?

En primero lugar convidamos a asistir a un dos nosos concertos, e despois que decidan. A nós tamén nos gustan outros xéneros e cremos que iso non exclúe á música tradicional.

Estivestes tocando no festival Celtic Connections en Escocia, en Cuba, Suiza e ata na India. ¿Cal foi o concerto que máis vos marcou de toda a vosa traxectoria?

Todos os concertos foron importantes dun xeito ou doutro, pero si temos que quedarnos con algún sería o da India, foi impresionante escoitar a súa música e convivir coas súas costumes. Esa viaxe marcounos moito e decatámonos do valorada que é a música tradicional Galega fora das nosas fronteiras.

Os directos teñen o seu punto, pero gravar un disco –máis cando falamos de música tradicional- é un subidón, ¿non?

O subidón máis grande é poder mirar á cara a xente e ver como disfrutan coa nosa música. Gravar un disco é moito mais frío, utilizámolo para darnos visibilidade, a pesar diso tamén é un proceso moi bonito.

¿Que supuxo para vós colaborar con artistas do talle de Xabier Díaz e Sés ademais de contar coa dirección artística de Pedro Pascual?

Máis ben colaboraron eles con nós! Foi algo moi enriquecedor, puxéronos moitas facilidades, levan anos no mundo da música e polo tanto sempre aprendes moito delas. Compre comentar que Guadi Galego tamén puxo o seu grao de area nunha das nosas pezas. Traballar con Pedro foi moi doado, el deulle vida co seu estilo ás pezas que nun primeiro momento nós escollemos e arranxamos vocalmente.

¿É necesario rodearse destes nomes para poder ir abrindo portas?

Non é necesario para nada, quixemos que colaborasen porque son uns referentes para nós, pero en ningún momento decidimos esa opción para abrir portas.

En tempos de feminismo e fake news. ¿Ser mulleres foi algunha vez un atranco para vós?

Ser muller xa implica un atranco na sociedade na que vivimos, en calquera profesión… polo tanto nós non íamos ser menos, pero aquí estamos a traballar forte para demostrar que a muller ocupa un papel super importante e necesario no mundo da música.

Moitas das letras do disco falan de amor ou do desamor, pero non precisamente no sentido melancólico. ¿Como vedes este sentimento na cultura popular galega?

Na cultura popular hai coplas para todo, eliximos as que máis nos representan,non vemos o desamor coma unha traxedia ou como algo melancólico, o contrario, vémolo coma unha experiencia de vida da que sempre quedas con algo aprendido.

Por certo, ¿como de importante é no voso espectáculo a posta en escena con esas fotos e estilismos tan coidados?

Para nós unha boa posta en escena e un espectáculo coidado en tódolos aspectos e importante , vestímonos como nos sentimos cómodas, somos mulleres dos nosos tempos e polo tanto iso  reflíctese no escenario. A pesar disto, para nós o máis importante nun concerto é a calidade musical.

¿É importante que os pais apunten aos cativos a actividades de música dende pequenos?

Claro que é super importante, posto que a música xoga un papel moi grande no desenrollo dunha nena e dun neno, e si os apuntan a actividades onde está presente música tradicional, estaríamos axudando a manter a nosa cultura viva.

Moitísimas grazas e moitos éxitos na vosa carreira!!!

Advertisements

Formación en Emprendimiento Musical

#FemininoPlural na Biblioteca do Fórum

Dentro do Ciclo Temático #Muller que se está a desenvolver durante este primeiro trimestre na Biblioteca Fórum, este xoves 14 de marzo poderemos gozar do concerto recital  Femininoplural, que achega ao público unha ruta musical e poética, un universo de mulleres autoras, de libros e cancións ao longo da historia. O percorrido que nos presentan está repleto de historias contadas e cantadas, de voz e música, e reflicte o magnífico patrimonio que nos deixaron as autoras universais que tantas veces permaneceron en segundo plano. Soarán cancións de Amaral, Guadi Galego, Julieta Venegas, Patti Smith e escoitaremos textos de Lucía Aldao, entre outras.

Detrás do proxecto están dúas mulleres, Silvia Penide e Carla López, dúas artistas e compositoras.

Silvia, que segundo reza a súa propia web, é “unha das voces máis peculiares e emocionantes do panorama musical” segue coa súa ascendente traxectoria tras sete traballos discográficos e despois de gañar o “Premio Martín Códax da Música Galega” na categoría Pop/ Indie. Carla, pola súa banda, é musicoterapeuta, facilitadora de Canto Prenatal, músico e especialista en educación musical.

Dende Bibliosons quixemos falar un anaquiño con elas:

B. Sabemos que as dúas sodes coruñesas, pero contádenos como vos coñecestes e sobre todo como decidistes poñer en marcha o proxecto Femininoplural.

S./C. Foi un cúmulo de varias circunstacias, unha idea primixenia que tivo un día Tomás Legido, as nosas propias inquietudes que levaban tempo bulindo nas nosas cabeciñas, a sintonía que temos entre as dúas dende que nos coñecimos  facilitou moitísimo o proceso …

B. Mulleres autoras e creadoras de relevancia hai moitas. No voso caso, ¿como é o proceso creativo e a posta en escena? ¿Gústavos seguir sempre unha mesma liña de espectáculo ou ides variando en función do público?

S./C. Buscamos que no espectáculo prime a historia de cada autora, que a peza que cantemos, aínda que sexa moi coñecida, non sobrepase á súa propia creadora. Por iso somos dúas voces e un piano e buscamos unhas tesituras moi particulares á hora de versionar, para crear unha atmósfera que se manteña e conte algo tamén.

Imos variando os temas, sempre dicimos que é un “roteiro itinerante”. A xente aporta moitas ideas e nos fai medrar moito.

B. Os que xa tivemos a sorte de velo, sabemos que é un espectáculo delicado, coidado, fermoso e ben acaído para ambientes “íntimos” como é o caso das bibliotecas. ¿Como valorades que se vos reclame para tocar neste tipo de espazos?

S./C. Para nós é unha delicia. Encántanos e sentimos coma se fósemos parte das paredes, dos libros, … Encántanos.

B. ¿Tedes algún outro proxecto en mente?

Cada unha ten tamén a súa carreira por separado, Carla con Mielitza e Silvia con Silvia Penide.

B. Agora que vimos da semana do 8 de marzo con movilizacións multitudinarias por todo o país, ¿que tedes que dicir sobre as mulleres na música? ¿Nótase o machismo neste ámbito?

S./C. A muller na música é absolutamente imprescindible. Cada día está máis no lugar que nunca debeu deixar de ocupar. Machismo habelo haino, como en todo, por iso é tan necesario seguir dando a coñecer referentes. Cando facemos FEMININOPLURAL en Institutos é emocionante. Os aplausos e as grazas que che dan as novas xeracións son impagables.

Pola nosa parte quedades máis que convidados, non o esquezades, a cita é este xoves 14 de marzo ás 19:30 na Biblioteca Fórum Metropolitano.

Lista Reprodución Fórum: As mulleres na música

Se algo caracteriza ao mes de marzal é o día  8 de marzoDía Internacional da Muller.  No noso blog musical queremos celebrar de forma específica esta data de relevancia, non é efeméride calquera, adicando a Lista de Reprodución ás mulleres coraxe que encheron e enchen a música de voces femininas con moito que dicir e berrar.

Pouco a pouco, e coma en case tódolos ámbitos, e con moitos esforzos a muller adquiriu unha respetable posición na sociedade musical. Aportou a súa creatividade e o seu talento en diferentes estilos musicais ata chegar sen darse apenas conta a ser líderes de bandas de rock ou a convertirse en conocidísmas instrumentistas por exemplo.

A lista de mulleres destacadas dentro da música seria moi longa asi que na Lista de Reprodución da Biblioteca Forum Metropolitano tan só deixamos unha pequena escolma que abrangue diversos xéneros musicais e diferentes épocas.Pero sobre todo queremos resaltar as voces de mulleres galegas.

Comezamos cunha gaiteira de excepción e que precisamente está de aniversario sobre os escenarios Susana Seivane 1999-2019, de quen os coruñeses poidemos desfrutar o pasado mes de febreiro dun concerto especial 20 aniversario na sala Garufa.

FA, o seu último traballo tras oito anos de silencio discográfico,  opta aos Premios da Música Independente na categoría de mellor álbum de músicas do mundo e fusión. FA (Fiz e Antón os seus fillos) é unha profunda introspección no mundo da maternidade, os convencionalismos, a familia e a plenitude persoal. Sen perder a súa esencia definitoria, Susana explora novos ritmos imprimindo modernidade na tradición e erixíndose como unha das máis virtuosas gaiteiras de todos os tempos.

O fenómeno musical da actualidade en Galicia é Sés, cun club de fans xuvenil incluído e milleiros de seguidores nas redes sociais. Forza, enerxía e carisma acompañados dun discurso sen pelos na lingua. Neste mes de marzo sae tamén á venda o seu novo disco que presentará entre outras datas o día 15 no teatro Rosalía. A “RABIA AO SILENCIO” que cantaba Yupanki dá nome a este traballo composto por unha escolma de cancións populares, folclóricas ou de autor, mais todas elas ligadas a un pobo do que manaron e ao que nutriron. Sés, proponnos desta volta un traballo acústico, máis íntimo e directo do que nos ten acostumados.

Da seguinte voz tamén poderemos desfrutar ben prontiño, desta volta compartindo escenario con Pablo Castaño Quartet feat dentro da programación Estación de Jazz A Coruña 2019 coa presentación do disco A-la-láa. Ugia destacou entre outros proxectos por ser a versátil vocalista de Marful, un grupo cuxa seña de identidade era sobre todo a música do  futuro, en palabras da propia Ugia “música popular galega urbana” que supuxo camiños distintos, nunca percorridos pola música galega. Pero sobre todo, Ugía é unha muller decidida e vital, que transmite enerxía en estado puro e en cada ollada.

Aínda que penso que xa non queda moito por dicir dela, non podiamos deixar sen mencionar a Guadi por quen temos unha especial debilidade. Primeiro con Berroguetto, despois formando alianzas fermosas de pequeno formato  (Espido, Nordestinas) e finalmente tamén en solitario, Guadi é hoxe unha voz imprescindíbel na nosa música, con presenza e referencialidade alí onde participa. Das súas benditas “Lúas de Agosto e Setembro” xa falamos longo e tendido neste post.

E pechamos o pequeno pero intenso recorrido con Silvia Penide e Carla López e co seu espectáculo Feminino Plural onde fan unha homenaxe ás mulleres autoras ao longo da historia. O percorrido que nos presentan está repleto de historias contadas e cantadas, de voz e música, e reflicte o magnífico patrimonio que nos deixaron as autoras universais que tantas veces permaneceron en segundo plano. Unha viaxe para descubrir, recoñecer, valorar e gozar con elas e por elas. Poderemos desfrutar da delicia do seu directo o próximo 14 de marzo na Biblioteca Forum.

A lista ao completo podedes escoitala aquí, e non esquezades consultar o catálogo para ver a dispoñibilidade dos discos que podedes levar en préstamo.

Aid – Rapoemas. Guadi Galego – Lúas de Outubro e agosto. Silvia Penide – InvisibleSusana Seivane –  Susana Seivane. Marful –Marful. Dulce Pontes – Pereginaçao. Alba María – Aínda  . Chavela Vargas – Antología.  Pasión Vega – Flaca de amor. Patti Smith – Horses. Florence + The Machine – How Big, How Blue, How Beautiful.  Björk – Debut. Adele – 25. Sés – Opoñerse á extinción.   Leilía – ConSentimento. Uxía – Eterno navegarEstrella Morente – Mujeres. Nina Simone – The Greatest Hits. Diana Krall – Wallflower. Norah Jones  –  High Violet

Gonzalo de Cos en concerto

Coñecido no circuíto sevillano ata agora por liderar un interesante proxecto chamado Los Herederos, Gonzalo de Cos a pesar da súa xuventude xa se empeza a facer un oco na escena alternativa do país.

Tras a súa experiencia tocando en bandas, de Cos, iniciou en 2014 unha aventura en solitario coa que pretende dar renda solta á súa gran paixón, á vez que facer partícipes aos seus seguidores desas vivencias que lle serven de inspiración.

Este venres toca na cidade da Coruña e dende Bibliosons tivemos a oportunidade de falar con el un anaquiño antes da cita sinalada, o venres 15 de febreiro no Tío Ovidio.

Creo que lo más predominante en mi música actual es la cercanía a grupos de la escena nacional como Pereza, Sidecars, Los Zigarros, M-Clan…

B. Con el éxito conquistado en Los Herederos, ¿Qué te llevó a dar el salto para iniciar un camino en solitario?

GC. Con los Herederos el proyecto acabó mutando hacia un rock más alternativo, más de los 90, influenciado por grupos como Radiohead o Los Piratas, algo que se aleja de la concepción de mis canciones. El estilo fue la piedra angular que me hizo buscar ese cambio, el arraigo a la música pop/rock con ambientes americanos. Un cambio de estilo que en realidad muestra lo que realmente yo llevo en vena.

B. Se puede decir que en Los Herederos hacías pop más independiente, próximo a lo que comúnmente conocemos como indie, mientras que en tu carrera en solitario mezclas diferentes estilos como el rock o el country. ¿Compras la descripción? ¿Hay algún estilo más predominante?

GC. Mis canciones parten de un estilo parecido a la canción de autor, pero en cuanto las vestimos para hacerlas con banda tornan a un estilo más cercano al pop/rock o al rock & roll. Creo que lo más predominante en mi música actual es la cercanía a grupos de la escena nacional como Pereza, Sidecars, Los Zigarros, M-Clan…

B. Las letras abarcan todo un universo temático… Desde el desencanto, a la pérdida de valores, la deslealtad… ¿Qué es lo que te inspira para componer y realmente cuál es el mensaje más fuerte, si lo hay, que te gustaría transmitir?

GC. Mis letras van siempre acompañadas de un final de historia triste, pero todas son historias vividas en primera persona; soy incapaz de escribir sobre lo ajeno. El tema principal de mis letras es el desencanto emocional, relatos sobre pérdidas tras quemar las naves por alguien, pero también podemos encontrar canciones referidas a la deslealtad fuera del entorno amoroso o la pérdida de alguien cercano.

B. En tu agenda no faltan conciertos, ¿dirías la carretera engancha o se recorre por pura supervivencia?

GC. Yo siempre digo que soy un cantautor de carretera. Cuando llevo varios fines de semana sin salir a tocar me empiezan a comer las paredes de casa. Los conciertos es una forma de promoción genial, pero a veces cuesta mucho porque no consigues quizás cumplir las expectativas de público que esperabas, pero al final acabas necesitando salir, es algo adictivo.

B. Ya para terminar aprovechamos para barrer un poco hacia casa. ¿Es tu primera vez en A Coruña? ¿Qué opinas de la escena musical gallega? ¿Alguna banda que escuches o con la que tengas relación?

GC. Es mi primera vez en Galicia, en general. Tenía muchas ganas de subir hasta allí porque me parece una tierra increíble; he tenido el enorme placer de poder paladear vuestras tierras como simple ocio y ya necesitaba disfrutar de vuestra tierra en el ámbito musical. Uno de mis máximos referentes musicales ha sido siempre Iván Ferreiro desde su época en Los Piratas hasta la actualidad. Creo que la escena musical gallega tiene un potencial enorme. He compartido escenario con un cantautor gallego llamado Samuel Leví con el que guardo una relación exquisita, es un gran tipo, volveremos a encontrarnos seguro.

Muchísimas gracias y te deseamos todo el éxito del mundo 🙂

En clave de Á-niversario

Fai pouco máis de 365 días poñíamos en marcha un ciclo de concertos que configuraba un novo punto de encontro entre patrimonio bibliográfico e sonoro, reafirmando o compromiso das Bibliotecas Municipais de A Coruña coa cultura musical da cidade. O proxecto “En clave de Á” xurdía como unha colaboración entre a Asociación de Estudantes do CSM da Coruña e a Biblioteca Ágora para ofrecer a música de solistas e grupos de cámara nun entorno un tanto diferente. Grazas ao esforzo e implicación de Eloy Vázquez e Susana Pérez, coordinadores da Asociación, o alumnado do Conservatorio saiu da “zona de confort” académica para ensaiar o seu repertorio ante un público real e entusiasmado coa iniciativa.

Doce meses nos que vimos pasar polo “escenario” bibliotecario a máis dunha treintena de artistas, tanto solistas como formacións diversas: duetos, un cuarteto de metal, un quinteto de vento, un grupo de jazz… Con eles descubrimos instrumentos tan singulares como o cello e o clarinete, gozamos da beleza da guitarra, emocionámonos co piano, apreciamos a peculiar sonoridade da flauta… Unha nova xeración de músicos que non só aposta por cambiar as regras da interpretación, senón tamén por diluir os límites entre os públicos e as formas contemporáneas de consumo cultural.

Este xoves tamén temos cita entre libros e melodías. Gozaremos da música de Ana Represas (cello), Cristina Bernal (piano) e do trío de violín, clarinete e piano formado por Aitor López, María Giraldes e Javier Segade. Será a partir das 19 h nun encontro de entrada libre e para todos os públicos. Agardámosvos!

programa_xaneiro

 

Lista Reprodución Fórum: Os mellores do 2018

Como cada comezo de ano toca facer balance e se a prensa especializada se fai eco do mellor do 2018, nós non iamos ser menos e facemos tamén recopilación dos mellores artistas dos que contamos cos seus discos.

A lista de discos nacionais que valen a pena é extensa pero é evidente que 2018 foi o ano de Rosalía.  El mal querer (2018) eríxese neste exercicio en número un por unha avalancha de votos. Composto pola cantante e co-producido xunto a El Guincho, o disco presenta un son distintivo e único que mestura as influencias do flamenco clásico da súa herdanza con sons urbanos modernos.

Na Biblioteca contamos co seu anterior traballo Los ángeles (2016-2017) que foi sexto mellor disco nacional para Mondo Sonoro.O obxectivo de Los Ángeles, segundo comenta a moza catalá de vinte e tres anos, pasaba por render unha homenaxe ao flamenco. Con Los Ángeles, Rosalía postúlase como a cantaora contemporánea que mellor entendeu os tempos que corren: capaz de colaborar con C. Tangana.

Seguimos coa lista dos nacionais e seguimos con letras en maiúsculas porque falamos de Zahara. A artista de Úbeda consegue manter a súa esencia pese a unha clara evolución de son. O cambio xa se aprecia con Santa (G.O.Z.Z., 2015) pero culmínao con Astronauta,  un traballo coidado ata o máis mínimo detalle. Acanción máis coñecida do disco é Hoy la bestia cena en casa pola súa recente condición himno feminista. Zahara xa conquistou España cunha dobre cita na sala madrileña, La Riviera na que presentou o seu último álbum con dous sold out nos que se coroa como unha das cantautoras de máis éxito no noso país.

Na nosa lista recordamos Con las ganas, do seu primeiro disco La fabulosa historia de

O seguinte artista do que falamos, non exento de polémicas, poidemos desfrutalo recentemente na cidade, nun concerto o pasado mes de decembro no Teatro Colón. Falamos de El niño de Elche, cantaor multidisciplinar e exflamenco, que soubo xuntar nas súas variadas propostas artísticas xéneros ou disciplinas como o flamenco, a electrónica, a literatura, a performance, a poesía fonética, o rock, a canción de autor ou a música contemporánea, entre outras. Indifirente non deixa a ninguén co seu último traballo Antología del cante flamenco heterodoxoComo o seu propio nome evidencia, isto non é un disco, senón unha “antoloxía”. El niño de Elche volve poñer o flamenco patas para arriba nesta antoloxía  heterodoxa de 27 pezas que  reinventan os distintos paos do xénero. Saetas,  fandangos, tanguillos… transfórmaas en “crebacabezas sonoros” coa axuda da electrónica, o descaro do rock e a personalidade da canción de autor. Dentro do mellor dos discos internacionais falamos de “7” o sétimo álbum de estudo da banda estadounidense Beach House , lanzado o 11 de maio de 2018, a través de Sub Pop. “7” recibiu aplausos dos críticos musicais, que eloxiaron a natureza aventureira do disco e a consistencia da banda, con algúns chamándoos o mellor álbum do dúo ata a data. Se ben é certo que Beach House é un deses grupos que se caracterizou sempre por ter máis conexión coa crítica ca co público maioritario da música alternativa. Pero sexa como for, “7” segue soando a Beach House pero o compoñente electrónico neste traballo é moito máis evidente ca en álbumes anteriores.

Na Lista incluimos Bloom, o cuarto álbum de estudo do dúo, lanzado no 2012 que foi clasificado por moitos críticos como un dos mellores álbumes do ano.

Os ingleses Artic Monkeys meténse tamén na lista. Despois de cinco anos na sombra chegan con Tranquility Base Hotel & Casino. Considerada unha das bandas máis importantes do rock alternativo británico, o de Artic Monkeys é un dos regresos máis esperados. No seu último traballo o grupo liderado por Álex Turner prescindiu da vea máis rockeira que os caracterizou máis de dous lustros. A evolución do seu son derivou nunha gama máis coidada e tranquila, chegando incluso a prescindir das guitarras algo que non gustou a todos. Para outros a evolución foi mellor recibida chegando incluso a comparalos con David Bowie.

Isto foi só un aperitivo, a lista segue, deixámosvola aquí ao completo, e non esquezades pasar pola Biblioteca Fórum para poder desfrutar dos discos ao completo.

Mala Rodríguez –Malamarismo. Novedades Carminha – Juventud infinita. Niño de Elche  –  Antología del cante flamenco heterodoxo  . Zahara – La fabulosa historia de …. María Rodés – Una forma de hablar. Rosalía – Los Ángeles.  Sés – Opoñerse á extinción . Rozalén – Cuando el río suena.  Russian Red & Depero – Perfect Time. Nacho Vegas – Resituación. Queens of the Stone Age – Like Clockword.  Artic Monkeys –  Whatever people say I am, that´s what I´m not. Andrés Calamaro – ’81-’91. Eminem – The marshall mathers LP.   Van Morrison – Days like this. Christina Rosenvinge – Foreign landBeach House – Bloom. Mark Lanegan Band – Blues Funeral. The National  –  High Violet. Mumford & Sons – Babel

Concerto gratuito A Música da Coruña en Homenaxe a Sito Sedes

O domingo 9 de decembro, ás 20:30 h. no Teatro Colón, haberá unha Homenaxe á figura de Sito Sedes, organizada pola Concellaría de Culturas, Deporte e Coñecemento, que contará ademáis coa participación da Orquestra Los Satélites e a Garufa Blue Devils Big Band, entre outros.

A Música da Coruña en Homenaxe a Sito Sedes

Sito Sedes -xunto co seu mestre, Pucho Boedo- é a máis alta expresión da escola da canción coruñesa. Sito Sedes é un mito da música galega. Unha voz elegante, preciosista. Para moitas xeracións, sinónimo de verdadeira emoción dende o alto do palco da festa.
Sempre quixo ser cantante. E culminou ese soño –felicidade total- na orquestra das orquestras: Os Satélites.
Criouse en Sillobre (e quéreo moito). Mais a súa forma de interpretar, a súa estética, está plenamente identificada con esta cidade.
Era ben tempo de lle entregar unha gran aperta colectiva de cariño a quen tanta beleza nos ten regalado.

O acto que leva por título “A Música da Coruña en Homenaxe a Sito Sedes” é libre e de balde. Para o acceso precísase a reitrada dos convites no Kiosco da Praza de Oursense, a partir do luns, 3 de decembro, de luns a venres (agás festivos) en horario de 9:30 a 13:00h e de 16:30 a 19:30 h, e tamén na taquilla do Teatro Colón, os días de función, unha hora antes do comezo dos espectáculos. Facilitarse catro entradas por persoa.

Lista Reprodución Fórum: Música para os sentidos

Relacionado co ciclo temático “Cre en ti” que este trimestre temos na Biblioteca do Fórum, elaboramos unha lista de reprodución para cada momento e para cada estado de ánimo. Xa dende os principios da historia pódense rastrexar mencións a que a música afecta o estado de ánimo. Os gregos foron os primeiros en sistematizar o efecto da música sobre a conduta humana, dicían que podía aliviar aos deprimidos e deter aos violentos.

Necesitamos a música e está máis que comprobada a relación que existe entre as notas e os estados anímicos, así como a súa capacidade para facilitar o tránsito dunha emoción a outra. Actualmente, a música escóitase para entreterse, para bailar, para facer exercicio, para meditar, para relaxarse, ao limpar a casa e para facer máis ameno calquera instante. Pero, preguntáchesche cal é a música ideal para cada momento?Aínda que na resposta teñen moito que ver os gustos, preferencias e personalidade de cada quen, hai certos estilos musicais que se aplican para momentos e emocións específicos, independentemente de cal sexa o teu xénero musical favorito.

Música para ter máis enerxía e iniciar ben o día

Este é o tempo no que se atopan ritmos como o rock, pop e dance. Este tipo de composicións son capaces de achegar unha boa cantidade de enerxía ao cerebro humano. As cancións que che fan sentir máis animado e con enerxía son as que teñen unha letra positiva, un tempo igual ou superior a 150 pulsacións por minuto e un ton maior. Recomendamos “Livin’ on a Prayer” de Jon Bon Jovi. Considerada unha das cancións insignia da banda. Ademais, foi catalogada como a mellor canción dos 80 pola cadea estadounidense VH1É unha das 200 cancións con maiores descargas dixitais nos Estados Unidos.

“Viva la vida”, de Coldplay é ideal para ter máis enerxía nas mañás e pasar de estar con letargo a estar alerta, con enerxía e optimista.

Música para facer exercicio

O ritmo acelerado do rock é como unha inxección de adrenalina para o cerebro, así que é un ritmo ideal para motivarche ao facer exercicio. Do mesmo xeito que o pop máis rítmico, a música electrónica e o dance, axudan a manter a frecuencia cardíaca entre 130 e 150 pulsacións por minuto, o cal é útil cando queres queimar calorías. Aquí incluimos traballos como  Ballbreaker 13º álbum de estudo da banda de hard rock australiana AC / DC ou “Nothing but the beat” do DJ francés e productor David Guetta.

Música para o relax

A mellor opción cando de relaxarse se trata é a música clásica e instrumental con tons graves, os cales provocan ondas cerebrais baixas que propician a relaxación. Algúns exemplos O “inverno II, Longo” das Catro Estacións.
A música de Mozart é tamén unha boa opción, xa que foi recoñecida por axudar a equilibrar a enerxía e crear unha harmonía entre corpo e mente.

Pero non nos esquecemos de deixar preparada unha lista de cancións tristes. Xa que hai estudos que demostran que escoitar música triste dá consolo e axuda a regular os estados de ánimo negativos. Bos exemplos son “Hello” de Adele ou “Goodbye my lover” de James Blunt.

Aquí tedes a Lista ao completo. Se queredes os levar os discos dos temas seleccionados, lembrade que os podedes atopar na Biblioteca Fórum. Agardámosvos!

Leonard Cohen – I’m your man. Silvia Pérez  Cruz – Vestida de nit. New Wave Classix. Lana del Rey – Lust for life. David Guetta – Nothing but the beat.  La mejor música de Broadway.  Supertramp – Paris. Evanescence – Fallen.  Franz Ferdinand – Always ascending. Gloria Gaynor –  El Album. James Blunt–  All the lost souls.  David Bowie –  Diamond dogs. Adele –  Adele 25. Coldplay – Viva la vida. AC/DC – Ballbreaker. Wolfgang Amadeus Mozart – Salzburg symphoniesBeethoven, Ludwig van – Concierto para piano nº 5 en Mi bemol Mayor. Killers – Live from the Royal Albert Hall. The Cure – The Lovecats. The Beatles – Octopus’s Garden.

A Banda da Loba no AgoraSón 2018

 Co fin de promover a lectura en lingua galega, o Servizo de Normalización Lingüística do Concello da Coruña organiza o AgoraSón 2018, con dous grupos convidados, A Banda da Loba e Sonia Lebedynski. O acto terá lugar este venres no Centro Ágora e os convites repártense (até esgotárense) ao coller libros en galego nas Bibliotecas Municipais para os levar en préstamo. Non quedes sen o teu!!

Dende Bibliosons falamos coas integrantes da Banda da Loba para coñecelas máis de preto.

A Banda da Loba, un nome con moita forza e ben reinvidicativo, imaxino que será unha das preguntas que máis vos fan, pero por que o elixistes?

A Banda da Loba é un grupo composto por cinco mulleres, e como tal, quixemos tomar como nome algún co que as cinco nos sentiramos representadas. Por iso, eliximos a Pepa A Loba, a bandoleira galega do século XIX que máis que deixarse amedentrar por un mundo de homes, decidiu saír ás rúas e loitar polo que ela pensaba. Pepa A Loba foi unha Robin Hood galega que desgraciadamente ten moi pouca visibilidade, mesmo a súa historia é algo confusa. Nós como grupo quixemos coller o seu legado, non só para dala a coñecer, senón para demostrar que as mulleres podemos facer todo o que se nos propoña, rompendo cos estereotipos, tal e como facía Pepa no seu tempo.

Pensades que realmente a figura de Pepa a Loba é o suficientemente coñecida para que vos identifiquen con ela? Ou se cadra o fagan máis co mítico pub de Compostela?

Como xa dixemos anteriormente, a historia de Pepa a Loba é moi pouco coñecida e debería estar máis presente no noso saber popular. Non temos claro que partes son lenda ou cales son reais por iso, neste primeiro traballo que vimos de presentar Bailando as rúas” , fixemos un tema que conta a súa historia. A través da nosa música os asistentes aos nosos concertos rematan comprendendo o dura que foi a vida desta rapaza, e como lonxe de deixarse vencer, tomou os camiños de toda Galicia. Por iso podemos dicir contentas que A Banda da Loba, co seu nome e as súas letras, está pouco a pouco conseguindo visibilizar a figura que dá nome á nosa banda: Pepa.

Sodes unha banda de mulleres, foi algo buscado ou simplemente xurdiu? Cales son as orixes da banda?

A Banda da Loba xorde a partir de múltiples coincidencias. Nun inicio fomos tres, e ao pouco tempo fumos atopando a través de outros eidos culturais, como o audiovisual ou a música clásica, ao resto da manda. Somos cinco mulleres moi diferentes entre nós, cada unha provén de campos moi diferentes pero tamén con moitos outros en común. Grazas a iso A Banda da Loba bebe de moitas influencias o que favorece a xestación do que nós denominamos un “caleidoscopio” musical.

Definides o voso estilo como ecléctico e heteroxéneo que bebe do pop, do rock e do folk. Podedes falarnos un pouco de cómo é o voso proceso creativo.

O proceso creativo é sinxelo e complexo ao mesmo tempo. Para nós a música é un vehículo co que comunicar e chegar de xeito universal ás persoas. Por iso cada canción ten unha historia, ten unha mensaxe que queremos facer chegar ao público. Froito de todas esas preocupacións e ideas nace cada tema e despois, nos ensaios van evolucionando e modificándose ata que consideramos que xa se poden sacar á luz. Non nos gusta poñer etiquetas, non queremos poñernos barreiras á hora de compoñer senón traballar ata onde nos leve a música. De aí, que cada canción sexa diferente á outra, sen encadrar o noso proceso creativo en ningún estilo pechado. Cada unha das cinco tira dos fíos e tecemos xuntas.

Neste voso primeiro traballo “Bailando as rúas” mesturades letras vosas con homenaxes a grandes poetas consagrados e outros de plena actualidade (Celia Parra ou Rosalía Fernández Rial). Pódese dicir que é a poesía a vosa principal fonte de inspiración.

Si, para nós a poesía é algo fundamental e que debe camiñar da man da música. Actualmente o panorama poético galego conta con voces moi potentes, cheas de calidade e que nós, como coetáneas quixemos coller prestadas para que gañen forza xunto coa música. Celia Parra e Rosalía Fernández Rial son para nós tamén grandes amigas que permiten que collamos seus versos e os reformulemos en forma de canción. Aparte delas tamén quixemos poñer música a Rosalía de Castro, Manuel María…e como non, tamén ás nosas propias letras, o que nos permite falar, como xa comentabamos antes, dos temas que máis nos preocupan ou das nosas inquedanzas.

Xa preto de cumplirse un aniño da presentación do disco na Capitol e ás portas do concerto do Agorasón, que cambios nos imos atopar no escenario?

Podemos dicir contentas que dende a Capitol puidemos asaltar moitos camiños, aldeas, pobos, rúas e cidades. A acollida que tivemos foi moi boa, e nós non podemos estar máis felices ao respecto, xa que a aposta que facíamos era arriscada. Ver recoñecido no público o traballo que fixemos con tanto mimo e cunha mensaxe que nós consideramos tan importante é algo que moi gratificante.

No escenario tentaremos dar o mellor de nós. Sempre dicimos que para nós os concertos son espazos de liberdade nos que se queredes bailar, berrar, saltar, chorar…etc. todo está permitido. Solo esperamos que o público pase un bo rato, e forme parte da nosa viaxe, das historias e ideas coas que nos sentimos identificadas como grupo.